Opinion Magazine
Number of visits: 9950173
  •  Home
  • Opinion
    • Opinion
    • Literature
    • Short Stories
    • Photo Stories
    • Cartoon
    • Interview
    • User Feedback
  • English Bazaar Patrika
    • Features
    • OPED
    • Sketches
  • Diaspora
    • Culture
    • Language
    • Literature
    • History
    • Features
    • Reviews
  • Gandhiana
  • Poetry
  • Profile
  • Samantar
    • Samantar Gujarat
    • History
  • Ami Ek Jajabar
    • Mukaam London
  • Sankaliyu
    • Digital Opinion
    • Digital Nireekshak
    • Digital Milap
    • Digital Vishwamanav
    • એક દીવાદાંડી
    • काव्यानंद
  • About us
    • Launch
    • Opinion Online Team
    • Contact Us

તમાકુ – આદિવાસીઓથી આધુનિકો સુધી 

સોનલ પરીખ|Opinion - Opinion|19 June 2026

કેન્સર અને હૃદય તેમ જ ફેફસાંના રોગોનું મુખ્ય કારણ સાબિત થયા પછી 168 દેશોએ તમાકુ ઉત્પાદનો પર સ્વૈચ્છિક પ્રતિબંધ મૂક્યો છે અને તમાકુ નિયંત્રણ કરાર પર સહી કરી છે. વર્લ્ડ હેલ્થ ઓર્ગેનાઇઝેશને 1987થી દર 31 મેએ ‘નો ટોબેકો ડે’ ઉજવવાનું નક્કી કર્યું છે. આપણે પણ મોત વેચાતું લેવાનું ને ભ્રામક આનંદમાં રાચવાનું બંધ કરીએ. 

સોનલ પરીખ

સુધરેલા સમાજે આદિવાસીઓને ઘણી નુકસાનકારક લત લગાડી છે, પણ તમાકુ એ આદિવાસીઓ દ્વારા સુધરેલા સમાજને વળગેલી લત છે. ઇતિહાસ કહે છે કે સાડાચાર સદી પહેલા અમેરિકાના આદિવાસીઓમાં તમાકુનાં પાન ચાવવાની અને તમાકુની બીડી પીવાની આદત હતી. કોલંબસ આ આદતને પોર્ટુગલ લાવ્યો અને જોતજોતામાં યુરોપમાં ને યુરોપ ભારતમાં આવ્યું તેની સાથે ભારતમાં તમાકુનું વ્યસન પ્રવેશ્યું. ભારતમાં તમાકુ પીવા હોકો બન્યો અને એ પાછો યુરોપમાં ગયો. ભારતમાં તમાકુમાં રસાયણો ઉમેરી ગુટખા બન્યા. આજે તમાકુ દારૂ અને નશીલી ડ્રગ્સ કરતાં વધારે વ્યાપક અને વધારે ખતરનાક નશો મનાય છે. એને ખાઈ શકાય, સૂંઘી શકાય, દાંતે ઘસી શકાય અને ધુમાડો પણ લઇ શકાય. અન્ય વ્યસનના મુકાબલે તેની અસર ધીમી છે, પણ એ ઘાતક છે, શરીરને અંદરથી સતત નબળું બનાવી ખતમ કરે છે. વર્લ્ડ હેલ્થ ઓર્ગેનાઇઝેશને આપેલા આંકડા મુજબ દુનિયામાં દર વર્ષે આશરે 80 લાખ લોકો તમાકુથી અને 12 લાખ લોકો ધુમ્રપાન કરતાં લોકોના સંપર્ક એટલે કે સેકન્ડ હેન્ડ સ્મોકથી મૃત્યુ પામે છે. તેમાંના 80% લોકો વિશ્વના મધ્યમ અથવા ઓછી આવક ધરાવતા દેશોના છે.

આમ છતાં ઘણી સદીઓ સુધી ધૂમ્રપાનને ‘તંદુરસ્ત ટેવ’ ગણવામાં આવતી હતી. તમાકુના છોડ નિકોટિઆનાને 16મી સદીમાં ‘પવિત્ર ઔષધિ’ તરીકે ઓળખવામાં આવતો હતો. અમેરિકાની આદિવાસી ટોળીઓ તમાકુની ચલમ બદલી ઝઘડાનું સમાધાન કરતી. એટલે આ ચલમને તેઓ ‘શાંતિની ચલમ’ કહેતા. ડચ મેડિકલ રિસર્ચર ગાઇલ્સ એવેરાર્ડે ૧૫૮૭માં પોતાના એક પુસ્તકમાં લખ્યું હતું કે નિકોટિઆનાનો ઉપયોગ વધશે તેમ તબીબોની ઓછી જરૂર પડશે. પોર્ટુગીઝ સાહસિક પેડ્રો આલ્વારિસ કેબ્રાલ 1500માં બ્રાઝિલ પહોંચ્યા, ત્યારે તેમણે તમાકુના ઉપયોગ અંગે નોંધ ટપકાવી હતી. તમાકુનો છોડ બેટમ નામે ઓળખાતો અને તેનો ઉપયોગ ગાંઠ અને ગૂમડાંની સારવાર માટે થતો. હાલના મેક્સિકો અને તે વખતના ન્યૂ સ્પેનમાં પહોંચેલા ફ્રાન્સિસ્કન મિશનરી બર્નાન્ડિનો ડે સહાગુનને સ્થાનિક વૈદોએ જણાવ્યું હતું કે ગળાની ગાંઠને દૂર કરવા તેમાં કાણું કરીને તમાકુનો ભુક્કો અને મીઠું ગરમ કરીને લગાવી શકાય છે. વિશ્વયુદ્ધોમાં ઘાયલ સૈનિકોને સ્ટ્રેચર પર લઇ જવાતા હોય ત્યારે મોંમાં સિગરેટ આપતા. 

હાલમાં ઈ-સિગારેટનું ચલણ પણ વધ્યું છે. તમાકુ પીવાના બદલે બૅટરીથી ચાલતી આ નકલી સિગારેટમાં નિકોટિનની વરાળ લઈ શકાય છે, જેથી ધૂમ્રપાન કર્યાનો સંતોષ મળે. ઈ-સિગારેટ પીવી તેને ‘વેપિંગ’ કહેવામાં આવે છે. ઈ-સિગારેટમાં ટાર કે કાર્બન મૉનોક્સાઇડ જેવા ખતરનાક પદાર્થો ઉત્પન્ન થતાં નથી. પણ ઈ-સિગારેટ પણ તદ્દન નિર્દોષ નથી એમ બ્રિટિશ નેશનલ હેલ્થ સર્વિસ જણાવે છે.

વર્લ્ડ હેલ્થ ઓર્ગેનાઇઝેશન તમાકુને ‘ચેપી’ તેમ જ ‘વિશ્વ સામેનો આજ સુધીનો સૌથી ગંભીર ખતરો’ ગણે છે. તેણે વિશ્વના દેશોને તમાકુનો ઉપયોગ ઓછો થાય તેવી નીતિઓ અપનાવવા અરજ કરી છે. તમાકુની કંપનીઓ જાહેરખબરો કરે છે અને સ્પૉન્સરશીપ લે છે તેને મર્યાદિત કરવા માટે તથા સિગારેટ પર વેરા વધારવા માટેની પણ ભલામણ કરાઈ છે. સંસ્થાના જણાવ્યા અનુસાર તમાકુનો ઉપયોગ ઘટી રહ્યો છે. પણ આંતરરાષ્ટ્રીય ધોરણે તમાકુનો ઉપયોગ ઘટાડવા માટે જે લક્ષ્યાંક નક્કી કરાયો છે, તેની સરખામણીએ આ ગતિ ઘણી ધીમી છે. વિશ્વમાં આજે પણ 1.1 અબજ પુખ્ત લોકો ધૂમ્રપાન કરી રહ્યા છે. ભારત તમાકુનો ઉપયોગ કરનાર દેશોમાં સાતમો છે અને 115 દેશોમાં તમાકુ એક્સપોર્ટ કરે છે. ભારતનું તમાકુનું બજાર દોઢ અબજ ડોલરનું છે – 97 હજારથી વધારે રજિસ્ટર્ડ અને અનરજિસ્ટર્ડ ખેડૂતો તમાકુ પકવે છે. 

કોરોના વખતે સૌરાષ્ટ્રમાં તમાકુ ઉત્પાદનો અતિશય મોંઘા ભાવે બ્લેકમાં વેચાયાં ને માવા-ગુટકા માટે રાશનથી પણ લાંબી લાઈનો લાગી એ સમાચર જાણ્યા ત્યારે માવા ખાનારા, છોડવાની વિનંતી કરવામાં આવે ત્યારે ‘કાંય નો થાય’ કહી ડાઘવાળા દાંતે હસનારા, મોઢું પૂરું ખૂલતું ન હોય એટલે અંગુઠો અને પહેલી આંગળીથી કોળિયા ભરનારા ને પછી કેન્સર થવાથી ગુજરી જનારા અનેક પરિચિત ચહેરા આંખ સામેથી પસાર થઈ ગયા હતા. આ કેવું વ્યસન છે? શાળા-કોલેજના વિદ્યાર્થીઓના ગુટકાના વ્યસન સામે એકલે હાથે વર્ષો સુધી અભિયાન ચલાવનારા એક મિત્રનું નિરીક્ષણ છે કે એક ઉંમરે છોકરાઓ પુરુષ થવા થનગનતા હોય છે. સ્ટાઇલથી માવા ખાતા મિત્રોને જોઈને એમને પણ સ્ટાઇલો મારવાનું મન થાય છે. એ ઉંમર માબાપનું ન માનવાની પણ હોય છે. ઉપરથી હું બધું હેન્ડલ કરી શકું એવો સાચોખોટો વિશ્વાસ અને ફિલિંગ ઑફ એડવેન્ચર. વ્યસન વળગતાં વાર કેટલી? 

સૌરાષ્ટ્રમાં માવા-ગુટકા છે અને મહાનગરોમાં અને વિદેશોમાં સિગરેટ. ત્યાં માતાપિતાને સિગરેટ પીતા જોઈને સ્કૂલમાં જ સિગરેટ પીવાનું શરૂ કરતા કિશોરોની સંખ્યા મોટી છે. થોડું શોખથી ને થોડું સ્ટ્રેસ ઓછું કરવાની ઇચ્છાથી 14 વર્ષની મારિયાએ સિગરેટ શરૂ કરી. 16ની ઉંમરથી તે રોજનું એક પેકેટ પી જતી. એ પ્રેગ્નન્ટ થઈ, નિકોટિન ઓવરડોઝને લીધે પ્રસૂતિ બે મહિના વહેલી થઈ અને ઇન્કયુબેટરમાં રાખી જીવાડેલી દીકરી એબ્નોર્મલ રહી ત્યારે તેને ભાન થયું કે સિગરેટ ફૂંકવામાં જિંદગી કેવી ધુમાડો બની ગઈ હતી. એના સિગરેટ-સાથી રોનને 27મા વર્ષે ફેફસાંનું કેન્સર થયું છે. કેમોથેરપી, રેડિએશન, સર્જરી પછી તેની છાતીમાં પીડાદાયક ડ્રેનેજ ટ્યુબ મૂકવામાં આવી છે. આ બંનેએ પોતાની વીડિયો ક્લિપ ઈન્ટરનેટ પર મૂકી હતી. આપણી આસપાસ પણ આવા કેસ જોવા મળે છે. 

એકલતાનો ઈલાજ તમાકુમાં શોધનાર લોકો ત્યાં પણ છે, અહીં પણ. 45 વર્ષની માયા લગ્નજીવનના પ્રશ્નોથી પરેશાન હતી. ખટપટ કરી ટ્રાન્સફર મેળવી એ મુંબઈ આવી ખરી, પણ શહેરની જીવનશૈલી અને એકલતાથી પરેશાન થઈ સિગરેટ પીવા લાગી, તેનો ફેવરિટ દેવ આનંદ પણ ‘હર ફિક્ર કો ધુએં મેં ઉડાતા ચલા ગયા’ કહેતો એ એની દલીલ. આ પંક્તિ લખનાર સાહિર ઘણી સિગરેટ પીતા અને અમૃતા પ્રીતમે એમની આત્મકથા ‘રેવન્યુ સ્ટેમ્પ’માં લખ્યું છે કે સાહિર મળીને જાય પછી એમની અડધી પીધેલી સિગરેટો એકઠી કરીને પોતે પીતાં. એક આખી પેઢી સિગરેટને રોમાન્સ સાથે જોડતી થઈ ગઈ હતી. માયા પણ પોતાની ઉદાસી અને એકલતાને આવા રોમેન્ટિક એન્ગલથી જોવા લાગી હતી, પણ અંતે એ એકલતા અને વ્યસન બંનેથી કંટાળી અને પતિ પાસે ચાલી ગઈ. સારા નસીબે એ પતિપત્ની તો ઠીકઠાક ગોઠવાઈ ગયાં, પણ બધાંનું નસીબ એટલું સારું નથી હોતું. 

પેકેટ પરની ચેતવણી, તમાકુનાં દુષ્પરિણામોની જાણકારી અને જાહેર જગ્યાઓમાં સિગરેટ પર પ્રતિબંધ છતાં લોકો તમાકુ છોડી શકતા નથી કેમ કે નિકોટિન મગજના રિસેપ્ટર્સ પર અસર કરે છે ત્યારે ડોપામાઈન નામનું રસાયણ સક્રિય થાય છે તેથી એક મસ્તી અને હળવાશનો અનુભવ થાય છે. લોહીમાં નિકોટિન લેવલ ઘટે એટલે શરીરમાં ફરી તેની માગ ઊઠે. પછી તો પાવલોવના પ્રયોગની માફક ઘંટડી વાગે અને કૂતરાની લાળગ્રંથિ સક્રિય થઈ જાય તેમ સિગરેટ માણસના ઈમોશનલ કમ્ફર્ટ અને આનંદ સાથે જોડાઈ જાય છે. આ વિષચક્ર છે. પોતાને લાડ કરવા હોય, હળવા થવું હોય, જીવનની ચડઊતરમાં સાથ જોઈતો હોય ત્યારે સિગરેટ યાદ આવે છે

કેન્સર અને હૃદય તેમ જ ફેફસાંના રોગોનું મુખ્ય કારણ સાબિત થયા પછી અનેક દેશોએ તમાકુ ઉત્પાદનો પર સ્વૈચ્છિક પ્રતિબંધ મૂક્યો છે. 2003માં 168 દેશોએ તમાકુ નિયંત્રણ કરાર પર સહી કરી. વર્લ્ડ હેલ્થ ઓર્ગેનાઇઝેશને 1987થી દર 31 મેએ ‘નો ટોબેકો ડે’ ઉજવવાનું નક્કી કર્યું છે. આપણે પણ મોત વેચાતું લેવાનું ને  ભ્રામક આનંદમાં રાચવાનું બંધ કરીએ. 

e.mail : sonalparikh1000@gmail.com
પ્રગટ : ‘રિફ્લેક્શન’ નામે લેખિકાની સાપ્તાહિક કોલમ, “જન્મભૂમિ પ્રવાસી”, 31 મે  2026

Loading

બારીમાંથી ડોકિયું – એક અવલોકન

સુરેશ જાની|Opinion - Opinion|19 June 2026

બારીમાંથી ડોકિયું – એક અવલોકન

સુરેશ જાની

બારીમાંથી ડોકિયું. પણ ઘરની બહાર નહીં; ઘરની અંદર! 

લો! કેવા માણસ છો – તમે? કોઈના ઘરમાં ડોકિયું કરાય? ઘરમાંનું કોઈ તમને જોઈ જાય તો પણ તમે અટકો નહીં; અને બસ, જોયા જ કરો?

આ વાત સાંભળી તમને ઉત્કંઠા થઈ ગઈ ને કે, આ સંવાદ કોની સાથે છે? લ્યો ત્યારે સાંભળો વાત ..

તે દિવસે હું મારા દીકરાના ઘેર સોફા ઉપર, લિવિન્ગ રૂમના છેક છેડે, બેક યાર્ડમાં ખૂલે છે તે બારી તરફ પીઠ કરીને બેઠો હતો. સોફા પર બેઠાં બેઠાં, આખા ઘરના મુખ્ય ભાગનું સરસ દૃશ્ય ખડું થઈ જાય છે. લિવિન્ગ રૂમના છેડે, ઉપર જવાની સીડી છે. એની બીજી બાજુ ઘરના બન્ને માળ જેટલો ઊંચો, દીવાનખંડ અને એની ય પાછળ ઘરનું પ્રવેશદ્વાર છે. એની ઉપર લગભગ બારેક ફૂટની ઊંચાઈએ એક બારી છે.

એ બારીમાંથી એ જનાબ ડોકિયું કરી રહ્યા હતા!

લો ગધેડાને તાવ આવે એવી વાત લાગી ને? ના, પણ એમ જ હતું. ઘરના આંગણામાં, એક સરસ, ઊંચું ઝાડ છે. ખાસું વધી ગયેલું છે. એની ટોચની નાજૂક ડાળી છેક તેરેક ફૂટની ઊંચાઈને આંબી ગઈ છે. ત્રણ ચાર પાંચ કુણી પાંદડીઓ પવનના ઝપાટે નાચતી, એકદમ તરોતાજા અને પ્રફુલ્લિત, ઘરના માહોલથી સાવ અલિપ્ત, મહાલી રહી હતી. અને હવામાં ઝૂલતાં ઝૂલતાં એ બારીમાંથી, ઘરમાં ડોકિયું કરી રહી હતી!

તમે કહેશો, વાતમાં આટલું બધું મોણ શીદ નાખતાં હશો? એમાં તે શી નવાઈ? એ તો એમ જ હોય ને?  પણ માત્ર ચાર વરસ પહેલાં એ મકાન બન્યું હશે ત્યારે, અત્યારે જાડી અને રુક્ષ બની ગયેલી, એની સૌથી નીચેની ડાળી પણ આવી જ કૂણી હશે. એની ઉપર પણ આવી જ કોઈક પાંદડીઓ, આમ જ પવનમાં મહાલતી હશે અને ઘરના બંધ બારણામાંથી આમ જ ડોકિયું કરવા વ્યર્થ પ્રયત્ન કરી રહી હશે. પણ એ તો પોતાના ભારથી ઝૂકી ગઈ. એમાંથી ફૂટેલી બીજી ડાળીએ આકાશ તરફની ગતિ ચાલુ રાખી હશે અને એ પણ ઝૂકી ગઈ હશે. આ પ્રક્રિયા સતત ચાલતાં ચાલતાં, મૂળ ડાળીના કંઈક કેટલામા ય વંશજ એવા આ જનાબ અત્યારે આ ઊંચાઈએ પહોંચી ગયા છે. કદાચ એના હજુ બીજા ત્રણ ચાર વારસ બનશે અને એ ઘરના છાપરાને ય આંબી ઘરની પાછલી પારની દુનિયામાં ડોકિયું કરવા અભિયાન આદરશે!

સતત વિકાસ – સતત ઊંચે ને ઊંચે જતા જવાની આકાંક્ષા – સૂર્યના પ્રકાશનું પહેલું કિરણ પ્રાપ્ત કરવા માટેની આશા.

ઝાડની ડાળી અને પાંદડાંના કણ કણમાં આ જીજીવિષા, આ અભિપ્સા સળવળતી રહી હશે.

આપણે સૂક્ષ્મ બનીને, એ સળવળતી અભિપ્સામાં ડોકિયું કરી શકતા હોઈએ તો? પણ જીવનમાં આગળ અને ઊંચે જવા માટેની દોડમાં આપણને આમ બિન્ધાસ્ત, નિર્દોષ ડોકિયાં કરવાની  નવરાશ જ ક્યાં છે?

આગળ અને ઊંચે એટલે? વધારે સમ્પત્તિ, વધારે મોટું પદ, વધારે માન અને સ્થાન, મિત્રો, સગાંઓ અને પ્રશંસકોનો વધારે મોટો સમૂહ. વધારે મોટો અને વકરેલો અહમ્. એ જ આપણો ઊંચે ગયાનો માપદંડ. આપણે છ ફૂટથી વધારે ઊંચે ક્યાં જઈ શકવાના? ઝળહળતા સૂર્યની વધારે નજીક જવાની કોઈ ઉત્કંઠા જ નહીં. નવા જીવનને ધબકાવતા પ્રકાશના કિરણને પામવાની કોઈ તાલાવેલી જ નહીં. સાવ અભાન બનીને, કેવળ વર્તમાનમાં ઝૂલતા રહેવાની કોઈ આરજૂ જ નહીં – કોઈ ઓરતા જ નહીં. 

આપણે જ બનાવેલી, આપણી પોતાની કેદમાં આપણે સતત પૂરાયેલા. સતત સડેલા, વીતેલા, સોગિયા કે ભવ્ય ભૂતકાળમાં ગરક્યા કરવાનું. અથવા ભવિષ્યના શેખચલ્લીના ખાલી મહેલમાં મહાલવા માટે હવાતિયાં માર્યા કરવાનાં.

આ જ તો આપણું જીવતર. એમાં એ નાનકડી પાંદડીઓમાં ધબકતું પ્રગલ્ભ જીવન ક્યાં, એ નાદાન બચપણ ક્યાં?

કદીક તો અંતરની બારીમાંથી આમ ડોકિયું કરી લઈએ તો? કરતાં જ રહીએ તો?

e.mail : surpad2017@gmail.com

Loading

હથિયાર હત્યા સુધી પહોંચ્યું છે સ્કૂલમાં …

રવીન્દ્ર પારેખ|Opinion - Opinion|19 June 2026

રવીન્દ્ર પારેખ

બધે જ મારવા-મરવાનું સામાન્ય થતું આવે છે. પતિ, પત્નીને કે પત્ની, પતિને મોતને ઘાટ ઉતારી દે છે ને તેનાં કારણોમાં લગ્નેતર સંબંધો કેન્દ્રમાં રહ્યા છે. એ ઉપરાંત પણ અનેક પ્રકારે હિંસાનું સામ્રાજ્ય વિસ્તરતું જ આવે છે. માણસ ઘણી જગ્યાએ નવજીવનનું કામ કરે જ છે ને તેનો મહિમા જરા ય ઓછો નથી, પણ એવું પણ લાગે છે કે તે હિંસક પણ એટલો જ થયો છે. તેને હવે લોહી જોયા વગર કે રેડ્યા વગર ચેન પડતું ન હોય તેવી અનેક ઘટનાઓ સામે આવી રહી છે. યુદ્ધોમાં તો સર્વનાશ કરનારા અનેક હથિયારો, તેની ઉત્તમથી વધુ ઉત્તમ રીતે વપરાય છે. સૌથી વધુ લાશો જે પાડે છે તે જ હવે સત્તા પ્રાપ્ત કરવાને લાયક છે. અનેક વખત પૃથ્વીનો નાશ કરી શકાય એટલાં શસ્ત્રો દુનિયા પાસે છે. અનેક પ્રકારના બોમ્બ, મિસાઈલ્સ વગેરેની સ્પર્ધામાં ઘણાં દેશો પડેલા છે ને બધા એ જ વિચારે છે કે સૌથી વધુ સંહાર કઈ રીતે કરી શકાય? એમાં નાનીમોટી ઉંમરની વ્યક્તિઓ પણ વત્તે ઓછે અંશે પડેલી છે. અમેરિકા જેવામાં તો વિદ્યાર્થીઓ હથિયારો લઈને સ્કૂલમાં ધસી આવે છે ને બાળકો પર આડેધડ ગોળીઓ વરસાવીને ચાલી જાય છે. એ દૂષણ ભારતમાં પ્રવેશ્યું ન હતું, પણ હવે એવું કહી શકાય એમ નથી. સ્કૂલોમાં હિંસા, હત્યા સુધી વિસ્તરી છે ને સ્કૂલ સંચાલકો, શિક્ષણ સમિતિઓ, વાલીઓ, સરકાર … શાંતિ સ્થાપવામાં ધરાર નિષ્ફળ ગયાં છે.

એમાં ઉપરાઉપરી બનતી હિંસાની ઘટનાઓએ સ્કૂલોમાં શાંતિ કઈ રીતે સ્થાપવી એના પ્રશ્નો ઊભા કર્યા છે. સ્કૂલોમાં હિંસા હત્યા સુધી વિસ્તરી છે ત્યારે તે રોકવા શું કરી શકાય એની ચિંતા કરવા જેવી છે. જે હિંસક પરિબળો છે, તેને તો આમાં હિંસા ફેલાવવાનું બહાનું મળી જશે, એમાં વધુ જોખમી વાત શિક્ષકોની ગેરહાજરીની છે. શિક્ષકો વસ્તી ગણતરી અને અન્ય સરકારનાં કામો કરવામાં રોકાયેલા હોવાથી તે સ્કૂલમાં ઓછું જ દેખાય છે. ચાલુ વર્ગમાં શિક્ષક જ દેખાય નહીં, તો વર્ગખંડોમાં શાંતિ કેવી રીતે સ્થપાવાની હતી? પણ આ મામલે જવાબદાર સરકાર જ છે. તેણે જ શિક્ષકોને વર્ગશિક્ષણને ભોગે સરકારી કામોમાં જોતર્યા છે. આ સ્થિતિમાં બાળકો ધમાલમસ્તી કરે કે મારામારી કરે તો તેમને કાબૂ કરનારું કોઈ હોતું નથી. ઘરમાં નોકરી-વ્યવસાયને કારણે વાલીઓ ધ્યાન આપી શકતા નથી. એટલે બાળકો ફૂટબોલની જેમ આમથી તેમ ફંગોળાતા રહે છે.

આમાં એક છેડો ગુનાખોરી તરફ ખૂલે છે, કારણ બાળક સ્કૂલમાં હોય કે ઘરમાં, તે ઉપેક્ષિત હોય તો વિવેક રહેતો નથી ને જે માર્ગે આશ્વાસન મળતું હોય તે તરફ તે વળી જાય છે. ઘરમાંથી હૂંફ મળે કે શિક્ષક તેના પર ધ્યાન આપતા હોય તો બાળક આપોઆપ જ કાબૂમાં રહે. હાલત એવી છે કે શિક્ષક ભણાવવા ઇચ્છે તો પણ તેની પાસેથી સરકાર એટલાં કામ લે છે કે તે વર્ગમાં જઈ જ ના શકે. એવી જ સ્થિતિ ઘરમાં છે. માબાપ નોકરી ધંધામાં વ્યસ્ત છે ને સવારની સાંજ પડે છે ને બાળક ન ભણીને સ્કૂલેથી બપોરે ઘરે આવે છે, તો તેણે એકલાએ જ સાંજ પાડવાની છે. કોઈ ભાઈ કે બહેન હોત તો તેની સાથે વાતો કરી હોત, પણ કુટુંબને બીજું બાળક પરવડે એમ નથી, એટલે એક જ સંતાને એકલા આ સમય કાઢવાનો છે ને રોજ જ કાઢવાનો છે. એમાં જો સોબત ખરાબે ચડી તો તેનાં પરિણામ બાળકે અને કુટુંબે વેઠવાની તૈયારી રાખવાની રહે.

*

મરાઠી માધ્યમની ઉધનાની એક સ્કૂલમાં ધોરણ છમાં એક વિદ્યાર્થી ભણે. 11 વર્ષનાં આ બાળકની ધોરણ સાતના એક વિદ્યાર્થી જોડે બોલાચાલી થઈ. બોલાચાલી એટલી ઉગ્ર થઈ કે ધોરણ સાતના બાળકે બીજાને સાથળના ભાગે ચપ્પુથી ઘા મારી દીધા. હાલત એવી થઈ કે તે વિદ્યાર્થીની સર્જરી કરવી પડી. એમાં શાળા ને કુટુંબના જે ખેલ થાય છે તે જોવા-વિચારવા જેવા છે. સ્કૂલ બચાવમાં લાગે છે ને માબાપ ન્યાય માંગતાં હોય છે. ત્રણેક દિવસ પરની આ ઘટનામાં સ્કૂલે કહી દીધું કે ઘટના સ્કૂલની બહાર સાંજે બની છે. (ટૂંકમાં, સ્કૂલ જવાબદારીમાંથી છટકે છે) ઘાયલ બાળકની માતા કહે છે કે ઘટના સ્કૂલમાં બપોરે એકની આસપાસ બની. સાચું ખોટું તો સમય નક્કી કરશે અથવા ક્યારે ય નક્કી ન થાય એમ બને. સવાલ એ છે કે ઘા મારી શકે એવો ચપ્પુ સ્કૂલમાં આવ્યો કઈ રીતે?

19 ઓગસ્ટ, 2025ની ઘટના અહીં યાદ આવે છે. ઉધના જેવી ઘટનામાં સેવન્થ ડે સ્કૂલમાં એક વિદ્યાર્થી નયન સંતાનીનું મોત થયું હતું. ધક્કામુક્કીમાંથી વાત વણસી હતી. અમદાવાદના ખોખરા વિસ્તારની સેવન્થ ડે સ્કૂલમાં એક વિદ્યાર્થી દ્વારા બીજા વિદ્યાર્થીને પેટમાં બોક્સ કટર મારવામાં આવ્યું હતું ને ઘાયલ વિદ્યાર્થી સ્કૂલમાં આવીને પડ્યો, પણ સ્કૂલ પ્રશાસને એમ્બ્યુલન્સ બોલાવવામાં વાર લગાડી. અહીં પણ એ બચાવ ચાલુ જ રહ્યો કે ઘટના સ્કૂલની બહાર બની હતી. મંગળવારે હુમલાનો ભોગ બનનાર વિદ્યાર્થીનું સારવાર દરમિયાન મોત નીપજ્યું હતું, જેને પગલે બુધવારે વાલીઓએ શાળામાં સેંકડોની સંખ્યામાં ઉગ્ર વિરોધ કર્યો હતો ને એ દરમિયાન શાળામાં તોડફોડ પણ થઈ હતી. વાલીઓએ આ સ્કૂલને કોઈ પણ સંજોગોમાં છોડવી ન જોઈએ એવો આક્રોશ પણ ઠાલવ્યો હતો. અગાઉ પણ આ શાળા સામે અનેક ફરિયાદો નોંધાયેલી છે.

સ્કૂલનું કહેવું હતું કે એમ્બ્યુલન્સ સમય પર ન આવી, તો સવાલ એ થાય કે સ્કૂલ પાસે પોતાનું કોઈ વાહન હતું કે કેમ? વાહન હોત તો તેમાં વિદ્યાર્થીને લઈ જઈ શકાયો હોત. એ પછી શું થયું તે નથી ખબર. એટલું તે વખતે જિલ્લા શિક્ષણાધિકારીએ કહેલું કે સી.સી.ટી.વી. ફૂટેજને આધારે એ તપાસ કરાશે કે શાળાની શેમાં બેદરકારી રહી ગઈ છે? વિદ્યાર્થીને અડધા કલાક સુધી સારવાર માટે ન લઇ જવાયો એ વાત સાચી હશે, તો સરકાર તેનું એન.ઓ.સી. રદ્દ કરે એમ બને. આ 19 ઓગસ્ટ, 2025ની ઘટના છે. એમાં ખરેખર શું કાર્યવાહી કરવામાં આવી તેની કોઈ વિગતો અત્યારે નથી. છેલ્લે સી.સી.ટી.વી.ના ફૂટેજમાં નયન મદદ માંગતો કણસી રહ્યો હતો એવું જણાયું હતું, પણ કોઈ મદદ માટે ગયું ન હતું તે હકીકત છે. બને કે પછી બધું ભુલાઈ ગયું હોય !

અમદાવાદમાં સેવન્થ ડે જેવી બીજી ઘટના 19 જાન્યુઆરી, 2026માં બનવા જઈ રહી હતી. ઘટના ઘાટલોડિયા, અમદાવાદમાં નેશનલ સ્કૂલ બહાર બની હતી. ધોરણ 10ના એક વિદ્યાર્થીએ બીજા વિદ્યાર્થી પર છરી વડે હુમલો કર્યો હતો, પણ તેને સારવાર મળી જતાં તે બચી ગયો હતો. સી.સી.ટી.વી. કેમેરામાં વિદ્યાર્થીઓનું ટોળું એક વિદ્યાર્થીને લાકડી અને પટ્ટા વડે મારી રહ્યાનું દેખાતું હતું. આ હુમલો ગુંડાઓને પણ બાજુ પર મૂકી દે એવો હતો. આમાં પણ મસ્તી મસ્તીમાં બોલાચાલીમાંથી વાત વણસી હતી.

આવી ઘટનાઓ વધતી આવે છે ને કોઈક ને કોઈક પ્રકારની બેદરકારી સામે આવે છે ને વિદ્યાર્થી પર જીવનું જોખમ ઊભું થાય છે. સૌથી ગંભીર બાબત છે, વિદ્યાર્થી પાસે ચપ્પુનું હોવું. એ જે પણ રસ્તે બાળકના હાથમાં આવે છે તે તમામ રસ્તા જડબેસલાક બંધ થવા જોઈએ. હથિયાર ઘરમાંથી હાથમાં આવે છે કે બહારથી, તે તક ઊભી ન થાય તે તમામ સ્તરે ચકાસવાની જરૂર છે. બાપ કસાઈ હોય તો પણ તે દીકરાને સ્કૂલે જતાં છરી નથી આપતો. આપણે અહીં અમેરિકી હિંસા ન થવા દેવી હોય તો બાળકના હાથમાં હથિયાર ન આવે એ જોવું પડશે ને રીત ગમે તે હોય, પણ સ્કૂલમાં ચપ્પુ આવે એ સ્કૂલની ઘોર બેદરકારી સિવાય બીજું કઈ નથી. દરેક સ્કૂલે તાબડતોબ દફતર ચેક થાય એવી વ્યવસ્થા કરવાની રહે. સ્કૂલમાં વિદ્યાર્થી પાસે હથિયાર હોય એમાં તેનો ઈરાદો ભોળપણનો તો નથી જ ! તે ગમે ત્યારે તેનો ઉપયોગ કરી શકે એમ છે, તો તેને ઉપયોગની એક પણ તક ન રહે એવું આયોજન સ્કૂલોએ કરવાનું રહે, તો ઘરોમાં માતાપિતાએ પણ એ જોવું જોઈએ કે બાળક દફતરમાં શું લઇ જાય છે?

વાલીઓની પણ જવાબદારીઓ નક્કી થવી જોઈએ. બાળકને કેદમાં રાખવાનું નથી, પણ તેના પર નજર રહે એટલું તો થવું જોઈએ. કારણ સ્કૂલમાં ન લઈ જાય, તો પણ હથિયાર તે સિવાય તો સાથે રાખી શકાય છે. અહીં સ્કૂલ જવાબદાર નથી, પણ વાલીઓ એમાંથી છટકે તો ન ચાલે. બાળકને વાલિયો લૂંટારો બનાવવો છે કે વાલ્મીકિ તે આપણે નક્કી કરવાનું છે …

000

e.mail : ravindra21111946@gmail.com
પ્રગટ : ‘આજકાલ’ નામક લેખકની કટાર, “ધબકાર”, 19 જૂન 2026

Loading

...3456...102030...

Search by

Opinion

  • અપેક્ષા                                                 
  • જરૂરત અલબત્ત સુરક્ષા દિવસની પણ ઉજવણી જો કે હત્યા દિવસની
  • આઝાદીની પોણી સદી વીતી તો ય આઠ જ દલિત મુખ્યમંત્રી થયા!
  • ફૂટપાથ થોડી જિંદગી બચાવી શકે એમ છે …
  • મોહેં-જો-દડોની ‘ડાન્સિંગ ગર્લ’: 4500 વર્ષથી યથાવત્ હતી, 21મી સદીએ તેને ‘સુધારી’?

Diaspora

  • યુ.કે.માં ડ્રાઇવિંગની પરીક્ષા
  • અમીના પહાડ (1918 – 1973) 
  • છ વર્ષનો લંડન નિવાસ
  • દીપક બારડોલીકરની પુણ્યતિથિએ એમની આત્મકથા(ઉત્તરાર્ધ)ની ચંદ્રકાન્ત બક્ષીએ લખેલી પ્રસ્તાવના.
  • ગાંધીને જાણવા, સમજવાની વાટ

Gandhiana

  • શું આ જ કળિયુગની પરિભાષા હશે ? 
  • આંતરિક શક્તિ : હિંમત, અંતરાત્માનો અવાજ અને અહિંસક પ્રતિકાર 
  • માનવતાવાદી ત્રિપુટીને સ્મરણાંજલિ 
  • ગાંધી ‘મોહન’માંથી ‘મહાત્મા’ બન્યા, અને આપણે?
  • ગાંધીહત્યાના પડઘા: ગોડસેથી ગોળવલકર સુધી …

Poetry

  • દરિયો
  • ગઝલ
  • ગઝલ
  • ગઝલ
  • નોકરી એક ચુડેલ

Samantar Gujarat

  • ઇન્ટર્નશિપ બાબતે ગુજરાતની યુનિવર્સિટીઓ જરા પણ ગંભીર નથી…
  • હર્ષ સંઘવી, કાયદાનો અમલ કરાવીને સંસ્કારી નેતા બનો : થરાદના નાગરિકો
  • ખાખરેચી સત્યાગ્રહ : 1-8
  • મુસ્લિમો કે આદિવાસીઓના અલગ ચોકા બંધ કરો : સૌને માટે એક જ UCC જરૂરી
  • ભદ્રકાળી માતા કી જય!

English Bazaar Patrika

  • My mother cries on the phone’: TV’s war spectacle leaves Indians in Israel calming frightened families
  • “Why is this happening to me now?” 
  • Letters by Manubhai Pancholi (‘Darshak’)
  • Vimala Thakar : My memories of her grace and glory
  • Economic Condition of Religious Minorities: Quota or Affirmative Action

Profile

  • તપસ્વી સારસ્વત ધીરુભાઈ ઠાકર
  • સરસ્વતીના શ્વેતપદ્મની એક પાંખડી: રામભાઈ બક્ષી 
  • વંચિતોની વાચા : પત્રકાર ઇન્દુકુમાર જાની
  • અમારાં કાલિન્દીતાઈ
  • સ્વતંત્ર ભારતના સેનાની કોકિલાબહેન વ્યાસ

Archives

“Imitation is the sincerest form of flattery that mediocrity can pay to greatness.” – Oscar Wilde

Opinion Team would be indeed flattered and happy to know that you intend to use our content including images, audio and video assets.

Please feel free to use them, but kindly give credit to the Opinion Site or the original author as mentioned on the site.

  • Disclaimer
  • Contact Us
Copyright © Opinion Magazine. All Rights Reserved