Opinion Magazine
Number of visits: 10,226,666
  •  Home
  • Opinion
    • Opinion
    • Literature
    • Short Stories
    • Photo Stories
    • Cartoon
    • Interview
    • User Feedback
  • English Bazaar Patrika
    • Features
    • OPED
    • Sketches
  • Diaspora
    • Culture
    • Language
    • Literature
    • History
    • Features
    • Reviews
  • Gandhiana
  • Poetry
  • Profile
  • Samantar
    • Samantar Gujarat
    • History
  • Ami Ek Jajabar
    • Mukaam London
  • Sankaliyu
    • Digital Opinion
    • Digital Nireekshak
    • Digital Milap
    • Digital Vishwamanav
    • એક દીવાદાંડી
    • काव्यानंद
  • About us
    • Launch
    • Opinion Online Team
    • Contact Us

વેક્સિન ડિપ્લોમસીઃ રોગચાળાએ મુત્સદી રાજકારણનું રૂપ પણ બદલી નાખ્યું

ચિરંતના ભટ્ટ|Opinion - Opinion|7 March 2021

વેક્સિનના ડૉઝ માત્ર વાઇરસને અલવિદા કહેવા નહીં, પણ પોતાની પ્રાદેશિક અને આંતરરાષ્ટ્રીય સંબંધોને મજબૂત કરવા માટે અને રાષ્ટ્ર તરીકે પોતાની શક્તિ બતાડવા પણ કામે લગાડાયા છે

કોરોના વાઇરસ, લૉકડાઉન, અનલૉક, વેક્સિન વગેરે શબ્દો આપણી જિંદગીમાં ઉમેરાયા એને વર્ષ થવા આવ્યું, પણ આ બધાંની વરસી હજી વળી નથી. કોવિડ-19 રોગચાળાએ જાતભાતનું નવું ઊભું કર્યું છે અને તે અર્થતંત્ર, રાજકારણ, વૈશ્વિક લેવડ-દેવડ, સ્વાસ્થ્યથી માંડીને બધાં જ ક્ષેત્રે અસર કરે તેવું છે. જો કે વેક્સિનેશનની શરૂઆત થઇ છે ત્યારથી માત્ર ભારતમાં જ નહીં પણ આખી દુનિયામાં કોણે કોને કેટલી વેક્સિન પહોંચાડી, કઇ પહોંચાડી, જથ્થો કેટલો જલદી પહોંચ્યોની ચર્ચાઓ પણ ચાલી છે. જે પણ દેશ વેક્સિન બીજા રાષ્ટ્રોને આપે છે તે પોતાના કૉલર ઊંચા કરવામાં જરા ય પાછી પાની નથી કરતો. વેક્સિનના ડૉઝ માત્ર વાઇરસને અલવિદા કહેવા નહીં, પણ પોતાની પ્રાદેશિક અને આંતરરાષ્ટ્રીય દોસ્તીને મજબૂત કરવા માટે પણ કામે લગાડાયા છે. આ છે મુત્સદ્દીપણું, ડિપ્લોમસી. ડિનર ડિપ્લોમસી હવે આ રોગચાળામાં કંઇ થોડી કામે લાગવાની છે, તે હવે આખી દુનિયામાં વેક્સિન ડિપ્લોમસીની મોસમ ચાલી છે.

ફેબ્રુઆરીની શરૂઆતમાં ચાઇનિઝ વેક્સિન સિનોફાર્મનો અડધો મિલિયન જથ્થો પાકિસ્તાન પહોંચ્યો, સાથે કંબોડિયા, નેપાલ, સિએરા લિયોન અને ઝિમ્બાબ્વે જેવા 13 દેશોમાં પણ આ જથ્થો પહોંચ્યો. ચીન અને પાકિસ્તાને તો ભાઇચારાની ટેગલાઇન પણ બનાવી નાખી – આ લેવડદેવડને નામ અપાયું, ‘મેનિફેસ્ટેશન ઑફ બ્રધરહુડ’. વેક્સિન આપવાને મામલે બધાં રાષ્ટ્રોએ જાણે ડેલ કાર્નેગીની ચોપડી – ‘હાઉ ટુ વિન ફ્રેન્ડ્ઝ એન્ડ ઇન્ફ્લુએન્સ પિપલ’નો ડૉઝ ભારે માત્રામાં લીધો હોય તે રીતે મંડી પડ્યા છે. આમ તો આ સારી જ બાબત છે પણ આમાં માત્ર સારપ નથી, બલકે રાજકારણ, એટલે કે સોફ્ટ પાવર પ્લે પણ છે. રશિયાએ પોતાના સ્પૂટનિક વી વેક્સિનનો જથ્થો અન્ય રાષ્ટ્રોને આપ્યો છે. ભારતની વાત કરીએ તો આપણે એસ્ટ્રાઝેનેકા ઓક્સફોર્ડ વેક્સિનનો જથ્થો મ્યાનમાર, નેપાલ અને બાંગ્લાદેશમાં પહોંચતો કર્યો છે. આમ કરીને ભારતે દક્ષિણ એશિયાઇ દેશોમાં ચીનની પકડ સામે ડિંગો બતાડવાનું કામ કર્યું છે. ભારત અને ચીનની હુંસાતુંસી જે સરહદે ચાલ્યા કરે છે, તેના વિષે આપણે જાણીએ જ છીએ. ઓછી અને મધ્યમ આવક ધરાવતા દેશોમાં ભારતમાંથી વેક્સિન પહોંચવાની છે.

આ તરફ ઇઝરાયલે રશિયાની સ્પુટનિક વી વેક્સિન ખરીદીને સિરિયન સરકારને પહોંચતી કરવાનો કરાર કર્યો છે, આમાં સાથે કેદીઓનાં એક્સચેન્જની વાત પણ કરી દેવાઇ છે. ચીનને માથે તો આ વાઇરસને કારણે જે પ્રમાણમાં માછલાં ધોવાયાં છે તે જોતાં તેને તો પોતાની છબી સુધારવા જે કરવું પડે તે કરવા તે તૈયાર છે. ચીન અને રશિયા બંન્ને પોતાની વૈશ્વિક છબી સુધારવા માટે મથી રહ્યાં છે ને વેક્સિન ડિપ્લોમસી અત્યારે એ માટે હાથવગું હથિયાર છે. રશિયા પોતાના વેક્સિનનું નામ સ્પુટનિક રાખે તેની પાછળ પણ તે પોતાના ભવ્ય ભૂતકાળને લોકોની આંખ સામે ફરી તાજો કરવા માગે છે તે સમજી શકાય છે. રશિયાએ યુરોપિયન વેક્સિન્સને બોગસ ઠેરવવા માટે પૂરતાં ધમપછાડા કર્યાં છે અને પોતે તૈયાર કરેલ વેક્સિનનું ‘કેપિટલાઇઝેશન’ થાય તેમાં કોઇ કસર નથી છોડી. રશિયાની વેક્સિન સ્પુટનિક વી જે અન્ય વેક્સિન્સ કરતાં સસ્તી છે, તે આફ્રિકા જેવા દેશોમાં પોતાનો પ્રભાવ મજબૂત કરવામાં અગત્યનું સાધન બનશે તેમ રશિયન રાજકારણીઓનું માનવું છે. વળી રશિયાએ હંગરીમાં સ્પુટનિક વીનો જથ્થો મોકલ્યો અને આ પગલાંને યુરોપિયન યુનિયનની વિશ્વસનિયતા અને એકતાને નીચા બતાડવાનો પ્રયાસ તરીકે ગણવામાં આવ્યું છે.

ચીને પણ સિનોફાર્મ અને સિનોવેક વેક્સિનની એફિકસી યુ.એ.ઇ., ટર્કી અને બ્રાઝીલમાં કરાયેલ ટ્રાયલ્સ ચકાસવામાં આવી. બીજી તરફ મોડર્ના અને એસ્ટ્રાઝેનેકાને વખોડવામાં ચીની મીડિયાએ કંઇ બાકી નથી રાખ્યું. રશિયાનું ફોકસ મિડલ ઇસ્ટનાં દેશો છે તો ચીન આફ્રિકી દેશોને વેક્સિન પહોંચાડવાની તજવીજમાં છે. રશિયા અને ચીન પાસેથી વેક્સિન લેનારા દેશો સામે પશ્ચિમી રાષ્ટ્રોએ નાકનું ટિચકું ચઢાવ્યું છે ને એવું ય કહ્યું છે કે રશિયા અને ચીનનો આ ઉપકાર આ નાના દેશોને ભારે ન પડે તો સારું.

જો કે ચીન અને રશિયાના આ સોફ્ટ પાવર પ્લેમાં આ બન્ને રાષ્ટ્રોએ ભારત સાથે બાથ ભીડવાની છે. ભારતનાં સિરમ ઇન્સ્ટિટ્યૂટમાં વિશ્વમાં સૌથી મોટી સંખ્યામાં વેક્સિન્સનું ઉત્પાદન કરાયું છે. મોદી સાહેબના ‘મેઇડ ઇન ઇન્ડિયા’માં કોવેક્સિન, યુ.કે. ઑક્સફોર્ડ વેક્સિનનું ભારતમાં બનેલું વર્ઝન કોવિશિલ્ડ અને બીજા જે પણ બની રહ્યાં છે, બધાં જ WHOના કોવેક્સ ગ્લોબલ ઇનિશ્યેટિવમાં પહોંચાડીને સોફ્ટ પાવર પ્લેને મજબૂત કરવાનું આપણે માટે આસાન રહેવાનું છે. ભારત માટે તો વેક્સિનને મામલે વૈશ્વિક નેતૃત્વમાં અવ્વલ નંબરે આવવું આસાન પણ રહેશે કારણ કે પૂનાના સિરમ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ દ્વારા આમ પણ 170 દેશોમાં જાતભાતના વેક્સિન્સ પહોંચાડાય છે. સિરમ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ તેની આ ઉત્પાદન ક્ષમતાને કારણે હાલમાં મોકાના સ્થાને છે અને ધારે તો ભારત રોગચાળા સામેની લડતમાં સૌથી અગત્યનું રાષ્ટ્ર બની શકે તેમ છે. યુ.કે.માં ભારતમાંથી એસ્ટ્રાઝેનેકાના 10 મિલિયન ડૉઝીસ જવાના છે, જે સિરમ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ પૂનામાં બન્યા છે. વળી જે રશિયા અને ચીનનો ખેલ ચાલે છે તેમાં તેમણે પોતાના પર મુકાયેલા ભ્રષ્ટાચારના આરોપ, દાદાગીરી, હત્યાકાંડ જેવા કંઇક કેટલા ય આરોપો મુકાયેલા છે અને આ કારણે ખરડાયેલી છબી સાફ કરવાની છે, જ્યારે ભારતને તો માત્ર વૈશ્વિક સ્તરે પોતાનું મહત્ત્વ વધારવાનું જ કામ કરવાનું છે. યુરોપ અને અમેરિકા બન્ને બળુકા ગણાતા રાષ્ટ્રો ગરીબ દેશો કે પ્રદેશોમાં વેક્સિન પહોંચાડવામાં મોડા પડ્યા છે

રોગચાળા સામેની લડતમાં રાજકારણ પહેલીવાર નથી ખેલાઇ રહ્યું, પણ સમય બદલાયો છે અને રાષ્ટ્રોએ સમજ બદલાવની જરૂર છે. હુંકાર કરવામાં ઊંહકારા અને આક્રંદ વધી જાય તો આ વેક્સિન ડિપ્લોમસી નકામી. સ્મોલપોક્સ એટલે કે ઓરી અછબડાંને દૂર કરવાની સફળતા પાછળ સોવિયેત યુનિયન અને યુ.એસ.એ. વચ્ચેની હુંસાતુંસીએ હકારાત્મક અસર કરી હતી. જ્યારે સાર્સ વાઇરસ ફેલાયો ત્યારે 2002માં ચીને તાઇવાન સુધ્ધાંને મદદ કરી હતી, પણ અત્યારે તો તાઇવાન સાથે ચીનના સંબંધો તંગ છે.

બાય ધી વેઃ

વૈશ્વિક સ્વાસ્થ્ય પણ જો વૈશ્વિક સત્તાના ખેલનો નવો અખાડો બની રહ્યું હોય, તો આપણે ચિંતા તો કરવી જ રહી. આ વેક્સિનની ચડસાચડસીમાં અવિશ્વાસ અને આરોપો જ વધવાના હોય તો રોગચાળા સામેનો વૈશ્વિક પ્રતિભાવ નિષ્ફળ ગયો એમ કહી શકાય. એક આદર્શ દ્રષ્ટિકોણથી નાણીએ તો વૈશ્વિક રોગચાળા સામેનો પ્રતિભાવ સર્વાંગી, સહિયારો, સમભાવ ધરાવનારો હોવો જરૂરી છે. કોવિડ-19 રોગચાળા સામેની લડાઇ કેટલા સંપથી લડાય છે, તેના આધારે જ કળી શકાશે કે ભવિષ્યમાં કોઇ પણ રોગચાળો દુનિયાને કેટલી હદે ભરડામાં લઇ શકશે. આમે ય આ રોગચાળાને લઇને અમેરિકા, ચીન વગેરેએ પૂરતી ચોપાટ ખેલી લીધી છે. ડોઝ લીધેલાં બાવડાં બતાડવામાં રાષ્ટ્રો શક્તિપ્રદર્શન ન કરે તો અત્યારના સંજોગોમાં બહેતર જ રહેશે.

પ્રગટ : ‘બહુશ્રૃત’ નામક લેખિકાની સાપ્તાહિક કટાર, ’રવિવારીય પૂર્તિ’, “ગુજરાતમિત્ર”,  07 માર્ચ 2021

Loading

અંગ્રેજો પહેલાં ભારતમાં વ્યક્તિ સાપેક્ષ રાજ્યતંત્ર હતાં

રમેશ ઓઝા|Opinion - Opinion|7 March 2021

બીજા વિશ્વયુદ્ધ પછી આઝાદ થયેલા અન્ય દેશોની તુલનામાં ભારતનું બંધારણ નિર્વિઘ્ને ઘડાયું એની પાછળ કેટલાંક કારણો હતાં.

પહેલું કારણ એ કે અંગ્રેજો આવ્યા એ પહેલાં ભારતમાં કોઈ અખિલ ભારતીય શાસકીય/વહીવટી વ્યવસ્થા નહોતી. હકીકતમાં અખિલ ભારત નામની કોઈ ચીજ જ ભારતમાં અસ્તિત્વમાં નહોતી. દેશ અનેક રાજ્યો અને અનેક સૂબાઓ વચ્ચે વહેંચાયેલો હતો અને એ દરેક જગ્યાએ અલગ અલગ શાસકીય વ્યવસ્થા હતી. એને વ્યવસ્થા પણ કેમ કહેવાય! વ્યવસ્થાનાં કેન્દ્રમાં હંમેશાં વસ્તુતંત્ર હોય છે જેને વ્યક્તિ અનુસરે છે પછી તે શાસક હોય કે શાસિત. અંગ્રેજો આવ્યા એ પહેલાંનું શાસન આપણે ત્યાં વ્યક્તિકેન્દ્રી અથવા વ્યક્તિસાપેક્ષ હતું પછી તે શાસક હોય કે શાસિત. પેશ્વાઓના રાજમાં બ્રાહ્મણને ઝૂકતું માપ, મુસ્લિમ રાજ હોય તો મુસલમાનોને ઝૂકતું માપ, હિંદુ ક્ષત્રીય રાજવી હોય તો હિંદુઓને ઝૂકતું માપ વગેરે. ટૂંકમાં શાસક કે શાસિત નિરપેક્ષ એક સરખો કાયદો દેશની કોઈ પણ રિયાસતમાં નહોતો. અંગ્રેજો ભારતમાં આવ્યા એ પહેલાં ભારતમાં ન્યાયનું રાજ્ય હતું, રામરાજ્ય હતું એમ જો કોઈ કહેતું હોય તો એ જૂઠાણું છે.

આનું પ્રમાણ જોઈતું હોય તો નજીકના ભૂતકાળનું આપી શકાય એમ છે અને એ પણ એક નહીં, અનેક. અંગ્રેજોએ ભારતમાં એક પછી એક રાજવીઓને પરાજીત કરીને તેમનાં રાજ્યો છીનવી લીધાં હતાં અને બીજાં અનેકને ખાલસા કર્યા હતા. આમ છતાં સાડા પાંચસો કરતાં વધુ રાજ્યો ૧૮૫૭માં વિદ્રોહ થવાને કારણે ટકી ગયાં હતાં. એ દેશી રજવાડાંમાં કાયદો અને વ્યવસ્થાની કેવી સ્થિતિ હતી એ ઘરમાં કોઈ વડીલ હોય તો પૂછી જુઓ. કોઈ વ્યવસ્થા જ નહોતી. જેનું રાજ હોય એ પ્રજા કાયદાની ઉપરવટ કહેવાય એ તો હજુ આપણો ગઈ કાલનો અનુભવ છે. 

તો પહેલું કારણ હતું, શાસકીય વ્યવસ્થાનો અભાવ અર્થાત્ શાસકીય શૂન્યાવકાશ. જ્યાં સ્થાનિક સ્તરે વ્યવસ્થાનો અભાવ હોય ત્યાં અખિલ ભારતીય સ્તરે વ્યવસ્થા હોય એ તો શક્ય જ નહોતું. આને કારણે અંગ્રેજો જ્યારે વ્યાપારી બનીને શાસક થયા ત્યારે તેમને વ્યવસ્થાના અભાવમાં નવી વ્યવસ્થા લાગુ કરવામાં ખાસ કોઈ મુશ્કેલી નહોતી નડી. લોકોના પ્રતિકારનો સામનો કરવાનો ત્યારે આવે જ્યારે તેમની સ્થાપિત થઈ ગયેલી વ્યવસ્થા સાથે ચેડાં કરવામાં આવે. તેમના ઉપર નવી વ્યવસ્થા લાદવામાં આવે. ભારતમાં કોઈ વ્યવસ્થા જ નહોતી એટલે અંગ્રેજો માટે નવી અખિલ ભારતીય શાસન વ્યવસ્થા લાગુ કરવામાં મુશ્કેલી નહોતી નડી.

બીજું કારણ એ કે ભારતમાં જે શાસનવ્યવસ્થા હતી એ રાજકીય નહોતી પણ સામાજિક હતી અને તેના કેન્દ્રમાં ગામડું હતું. લોકો ગ્રામીણ સ્તરે, જ્ઞાતિઓની પંચાયતો દ્વારા સામાજિક રીતરિવાજોથી શાસિત હતા. રાજકીય વ્યવસ્થાની તુલનામાં સામાજિક વ્યવસ્થા પ્રમાણમાં વધારે વસ્તુકેન્દ્રી હતી. વિધવાના પુનર્લગ્ન ન થવા જોઈએ એવો જો જ્ઞાતિનો કાયદો હોય તો પછી એ વિધવા શાહુકારની હોય કે ગરીબની એનાથી કોઈ ફરક નહોતો પડતો. બન્ને માટે એક જ કાયદો હતો. અથવા કન્યા રજસ્વલા થાય એ પહેલાં લગ્ન થવાં જોઈએ (બાળવિવાહ) એવો જો કાયદો હોય તો એમાં વ્યક્તિની પ્રતિષ્ઠા કે વગ જોઇને અપવાદ કરવામાં નહોતો આવતો. આવા તો અનેક રીતરિવાજ હતા જે લોકો પાળતા હતા, પળાવવામાં આવતા હતા અને જો કોઈ તેનો ભંગ કરે તો સજા કરવામાં આવતી હતી.

તો કહેવાનું તાત્પર્ય એ કે ભારતમાં જે શાસકીય વ્યવસ્થા હતી એ સામાજિક હતી અને ગ્રામીણસ્તરની હતી. સમગ્ર રાજ્યને આવરી લેતી હોય એવી કોઈ રાજકીય વ્યવસ્થા જ નહોતી. જે રાજકીય વ્યવસ્થા હતી એ વ્યક્તિસાપેક્ષ હતી અને માટે તેને ‘વ્યવસ્થા’ ન કહી શકાય જ્યારે સામાજિક વ્યવસ્થા વ્યક્તિનિરપેક્ષ હતી અને માટે તે એક ‘વ્યવસ્થા’ હતી. આને કારણે હમણાં કહ્યું એમ અંગ્રેજોને નવી રાજકીય વ્યવસ્થા દાખલ કરવામાં લોકોના પ્રતિકારનો સામનો નહોતો કરવો પડ્યો પણ, સામાજિક વ્યવસ્થા સાથે ચેડાં કરવામાં લોકોના રોષનો સામનો કરવો પડ્યો હતો. ૧૮૫૭ના વિદ્રોહ પાછળનું મુખ્ય કારણ રાજકીય હતું એનાં કરતાં સામાજિક વધારે હતું. ૧૮૫૭ના વિદ્રોહ પછી અંગ્રેજોએ સામાજિક કુરિવાજો ઉપર પ્રતિબંધ મૂકવાનું બંધ કરી દીધું હતું. જો ૧૮૫૭ની ઘટના ન બની હોત તો શરીર ઉપરનાં ગુમડાં સમાન બાકી રહેલાં રજવાડાંઓ ખતમ થઈ ગયાં હોત અને અન્યાયકારી સામાજિક વ્યવસ્થાનો ઢાંચો પણ ઠીકઠીક પ્રમાણમાં તૂટી ગયો હોત.

અહીં ગાંધીજી અને ડૉ. આંબેડકર વચ્ચેના મતભેદની નોંધ લેવી જોઈએ. ગાંધીજી ગ્રામસ્વરાજની હિમાયત કરતા હતા એ જોઇને આંબેડકરને ડર લાગતો હતો. એ ઠીક છે કે ગામડું સ્વાયત્ત હોવું જોઈએ, ગામડું આત્મનિર્ભર હોવું જોઈએ, ગામડાંની પ્રજાએ શહેરી સુખ-સુવિધાઓની પાછળ નહીં દોડવું જોઈએ અને શહેરી સુખ-સુવિધાઓ ગામડાંના શોષણ પર આધારિત ન હોવી જોઈએ વગેરે બધું જ સ્વીકાર્ય; પણ એમાં સ્ત્રીઓનું અને નીચલી પ્રજાનું શોષણ થાય છે એનું શું? વ્યવસ્થાના કેન્દ્રમાં માનવ હોવો જોઈએ કે ગામડું? વ્યવસ્થાના  કેન્દ્રમાં ન્યાય હોવો જોઈએ કે કહેવાતી આત્મનિર્ભરતા અને સ્વાયત્તતા? આદર્શ વ્યવસ્થા ન્યાયઆધારિત ન હોય તો એને આદર્શ કેમ કહી શકાય!

ડૉ. આંબેડકરને ડર હતો કે દેશમાં અને કૉન્ગ્રેસ ઉપર ગાંધીજીનો પ્રભાવ જોતા આઝાદ ભારતના બંધારણમાં ગામડાંને જો શાસકીય સ્વાયત્તતા આપવામાં આવશે તો દલિતોનું શું થશે? સ્ત્રીઓનું શું થશે? બીજા નીચલા વરણનું શું થશે? માટે તેમણે દલિતોને સલાહ આપી હતી કે તેમણે ગામડાં છોડીને શહેરોમાં સ્થળાંતરિત થવું જોઈએ. શહેરોમાં તમે રાજકીય કાયદાઓ દ્વારા શાસિત થશો, પણ જો ગામડાંમાં રહેશો તો તમને સામાજિક કાયદાઓ દ્વારા શાસિત કરવામાં આવશે; જેમાં ન્યાય નહીં હોય, સમાનતા નહીં હોય અને ધા નાખવા માટે (અપીલ કરવા માટે) કોઈ જગ્યા નહીં હોય.

જેમ રાજકીય-શાસકીય વ્યવસ્થા વિકસાવવામાં અંગ્રેજોને ડર નહોતો લાગ્યો પણ સામાજિક વ્યવસ્થાને હાથ લગાડતા અંગ્રેજોના હાથ દાઝ્યા હતા એમ ડૉ. આંબેડકરને પણ ગામડાંની સ્વાયત્તતાનો ડર લાગતો હતો, રાજકીય બાબતે તેઓ લગભગ નિશ્ચિત હતા. તેઓ સામાજિક રીતરિવાજોને માણસાઈના ત્રાજવે તોળીને તેને શાસકીય સ્વરૂપ આપવા માગતા હતા. અહીં ગાંધીજીને ન્યાય આપવા માટે એટલું કહેવું જોઈએ કે ગાંધીજીએ અન્યાયી સામાજિક રીતરિવાજોનો બચાવ નહોતો કર્યો અને તે સ્વાયત્ત આત્મનિર્ભર ગામડાંમાં એ જળવાઈ રહે એમ ક્યારેય નહોતું કહ્યું.

e.mail : ozaramesh@gmail.com

પ્રગટ :  ‘દૂધનું દૂધ, પાણીનું પાણી’ નામક લેખકની સાપ્તાહિક કટાર, ‘સંસ્કાર’ પૂર્તિ, “સંદેશ”, 07 માર્ચ 2021

Loading

આ મુશ્કેલ સમયમાં (55)

સુમન શાહ|Opinion - Opinion|7 March 2021

‘ડોનેટ બુક્સ’ એવું મેં પહેલી વાર સાંભળ્યું – પુસ્તકોનું દાન કરો.

સારું લાગ્યું. એક રીતે જોતાં, એ વિદ્યાદાન છે, પુણ્યનું કામ કહેવાય. વાંચવાની તીવ્ર ઈચ્છા હોય, પણ પુસ્તક ખરીદવાની પ્હૉંચ ન હોય, નજીકમાં પુસ્તકાલય ન હોય, એ વ્યક્તિને પુસ્તકનું કોઈ દાન કરે, એથી રૂડું શું?

અમદાવાદમાં મહિનાના અમુક દિવસે પુસ્તકની ‘પરબ’ મંડાય છે. આમ્સ્ટર્ડામમાં લોકો પોતાના ઘરના ઓટલે પુસ્તકો મૂકી દે છે – જેને જે ગમે, ફ્રીમાં લઈ જઈ શકે છે. અમેરિકામાં કેટલીક લાઈબ્રેરીઓ અમુક પુસ્તકો નાખી દેવાના ભાવે વેચે છે. કશું મફતમાં આપવું એ દેશને નથી ગમતું.

એટલે, ‘ડોનેટ બુક્સ’ પ્રયોગ ગમ્યો. પણ પછી થોડીક અકળામણ થઈ. હું માલિયાને ૧૦ પુસ્તકોનું દાન કરું. એ ૧૦નું દાન માલિયો પોતાને ત્યાંનાં ૧૦ ઉમેરીને આલિયાને કરે. અને એ ૨૦નું દાન આલિયો પોતાનાં ૧૦ ઉમેરીને કોઈ ટૉમ ડિક કે હૅરિને કરે … એમ દાન-પ્રવાહ વિસ્તરતો ચાલ્યા કરે.  દાનવીરોને સંતોષ થાય.

એ બધું, માનો કે બરાબર છે, પણ એ બધાં પુસ્તકો છેલ્લે કોની પાસે જાય? પસ્તીવાળા પાસે; સાવ છેલ્લે, પેપરમિલમાં ! કાગળ પર છપાયેલું ભાવજગત અને જ્ઞાનજગત કાયમ માટે ખતમ થઈ જાય. કાગળના કૂચાભેગો એનો ય કૂચો !

એક કહેવત છે – ‘બાઈ બાઈ ચાળણી કિસ કે ઘેર’. આ કહેવત મારી બા અવારનવાર વાપરતી. (‘બાઈ બાઈ ચાળણી’ નામની એક રમત પણ છે). એ જમાનામાં અડોશપડોશમાં વાટકી-વ્હૅવાર તો ખરો જ પણ ચીજવસ્તુઓની આપ-લેનો વ્યવહાર પણ બહુ ચાલતો. રમીબેનને ત્યાં સૂપડું ભાંગી ગયું હોય ને તાત્કાલિક જરૂર પડી હોય તો શમીબેનને ત્યાં જઈને માગી શકે. શમીબેનને ત્યાં ચાળણી જડતી ન હોય અને ચાળ્યા વિના ચાલે એવું ન હોય તો એ રમીબેનને ત્યાં જઈને માગી શકે. બને એવું કે એ પછી એ જ ચાળણી ભીખીબેન લઈ ગયાં હોય ને ભીખીબેન પાસેથી એ જ ચાળણી જીવકોરબા લઈ ગયાં હોય ને પછી પણ કોઈ બીજાં બેન કે બીજાં બા …

આ બધી બાઈઓ વચ્ચે ફરતી થઈ ગયેલી એ ચાળણી બિચારી છેલ્લે કિસ કે ઘેર, એની ખબર ન પડે. 

કોઈ વાતે જવાબદાર ન હોઈએ બલકે સરળ હોઈએ ને હળવાશ ને સલુકાઈથી, થાય એ થવા દઈએ એથી વિમાસણ થાય પણ રમૂજ પણ થાય – એ બધું આ કહેવતથી સૂચવાય છે.

પુસ્તકદાન વિશે, એવું બને કે – બાઈ બાઈ ચૉપડી કિસ કે ઘેર … મારે એક વાર એવું બનેલું. મારું “સુરેશ જોષીથી સુરેશ જોષી” પુસ્તક મેં એક વિદ્વાનને દાન કરેલું ન જ કહેવાય, મારે કહેવું જોઈએ કે મેં ભેટ આપેલું. પણ એ એમણે કોઈ બીજાને આપ્યું હશે અથવા બીજો વાંચવા લઈ ગયો હશે ને એ બીજાએ કોઈ ત્રીજાને આપ્યું હશે અથવા એ ત્રીજો વાંચવા લઈ ગયો હશે. છેલ્લે એ પુસ્તક એક જાહેર લાઈબ્રેરીમાં પ્હૉંચી ગયેલું. પહેલી આવૃત્તિની એ વિરલ નકલ હતી. મને એ વાતની ખબર ન પડત પણ મને એ જ આવૃત્તિની ખાસ જરૂર પડેલી. ઘરમાં એની નકલ હતી નહીં. મેં મારા વિદ્યાર્થીમિત્રને કહેલું કે લાઈબ્રેરીમાં જા ને લઈ આવ. એ લાવ્યો ને મેં જોયું તો એ એ જ નકલ હતી જે મેં પેલા વિદ્વાનને ભેટ કરેલી ! પુસ્તકના પહેલા કોરા પાને વિદ્વાનશ્રીનું શુભ નામ ને ‘સપ્રેમ’ લખીને મેં કરેલી ‘સુમન શાહ’ સહી, નીચે તારીખ, બરાબર એમ જ હતાં !

મને સારું લાગેલું – જાણે સાંજ પડતાં ગાય ધણીને ત્યાં પાછી આવી ! પણ બીજી જ પળે સારું નહીં લાગેલું, ખાવાનું ભાવેલું નહીં. મને વ્હૅમ પડેલો કે એમણે વાંચ્યું જ નહીં હોય; લાઇબ્રેરીમાં જાતે જ પધરાવી આવ્યા હશે!

કોઇએ મને શર્ટ ભેટમાં આપ્યું હોય, હું એને પ્હૅરી બતાવું – મને અને એને, બન્નેને, કેટલું સારું લાગે ! પણ એ શર્ટ હું પ્હૅરું જ નહીં ને કોઈ બીજાને આપી દઉં તો? તો તો એ બેવફાઈ કહેવાય, પેલાની મશ્કરી ! મને થયેલું, વિદ્વત્તા આવી બેશરમ શી રીતે હોઈ શકે.

કહેવાય છે – સુપાત્રે દાન. દાન મેળવનારને પાતા કહેવાય. પાતા સુપાત્ર હોવો જોઈએ. પણ પાતા એમ છે કે કેમ તેની ખાતરી કર્યા વિના તમે ‘ડોનેટ બુક્સ’ સુવચનને વરીને દાન પર દાન કર્યા કરો, એનો અર્થ શું? એ જ કે વધી પડેલાં કે અણગમતાં કે બિનજરૂરી પુસ્તકો તમે બીજાને વળગાડ્યાં, તમારે ત્યાં સાફસૂફી કરી !

સુપાત્ર પાતાથી કે વિદ્વાનથી જો પુસ્તક ફાટી ગયું હોય કે ખોવાઈ ગયું હોય તો નકલ ખરીદીને પણ પાછું આપી જાય છે – નવું પૂઠું ચડાવીને. પણ ગુણિયલ પાતા કે વિદ્વાન તો એ છે જે વાંચીને પુસ્તકને પોતાના મન-હૃદયમાં વસાવી લે છે. મન-હૃદયમાં વસાવીએ તે પુસ્તક, બાકી તો, છાપેલા ને બાંધેલા કાગળ !

પુસ્તક જાંગડથી પણ અપાતાં હોય છે. અજમાવી જોવાનું. મુમ્બઈવાળા મારા મિત્ર મહેન્દ્રભાઈ થૅલો ભરીને આવે ને હું પસંદ કરું એટલાં મૂકી જાય. બીજી વાર આવે ત્યારે મેં અજમાવી જોયેલાં પુસ્તકોનો હિસાબ થાય. ડોનેટ; પણ બેટર એ કહેવાશે – ગિવ અ ટ્રાય. ડોનેટ; પણ બેટર એ કહેવાશે – બાય બુક્સ. પોતાના પૈસે ખરીદો. ડોનેટ; પણ બેટર એ કહેવાશે – ગિફ્ટ બુક્સ. ભેટમાં આપો. બૉરો બુક્સ. ઉછીપાછી કરો. લૅન્ડ બુક્સ. ઉધારી કરો. એમ પણ કહેવાયું છે – સ્ટીલ બુક્સ. ચોરીચપાટી કરો.

પણ બેસ્ટ તો એ જ કહેવાશે – રીડ બુક્સ. જ્યારે જ્યાંથી મળે, બસ વાંચો, વંચાય એટલું વાંચો, વારંવાર વાંચો. બુકસ આર મેડ ટુ રીડ.

દુનિયાના મહાન સાહિત્યકારોએ પોતાના પુરોગામી મહાન સાહિત્યકારોને વાંચ્યા હોય છે. અત્યારે મને દૃષ્ટાન્ત યાદ આવે છે, દૉસ્તોએવસ્કીનું. એમની સૃષ્ટિ દર્શાવે છે કે એમણે શેકસ્પીયરને ઝીલ્યા છે, પચાવ્યા છે. અરે, એમણે પોતા માટે શેક્સપીયરનો સ્કૅચ કરેલો ! એ દૉસ્તોએવસ્કીને વર્જિનિયા વૂલ્ફે વાંચ્યા છે. વર્જિનિયાની સૃષ્ટિને ઍલન જિન્સબર્ગથી માંડીને બૅકેટ કે માર્ક્વેઝ જેવા મહાન સાહિત્યકારોએ પચાવી છે. મહાકવિ વાલ્મીકિને તુલસીદાસે તેમ જ રવીન્દ્રનાથે માત્ર વાંચ્યા નથી, હૃદયસ્થ કર્યા છે, ચિત્તસાત્ કર્યા છે. અને રવીન્દ્રનાથને તો કેટલા બધા સાહિત્યકારોએ …

હું હમેશાં મારા વિદ્યાર્થીઓને કહેતો, ઘાસફૂસ જેવા લેખકોને ન વાંચો, ન-છૂટકે વાંચવા પડ્યા હોય, તરત ભૂલી જાઓ. નીવડેલા મહાનને જ વાંચો. મહાન પુરોગામીઓ પાસેથી હમેશાં ઘણું શીખી શકાય છે.

Picture Courtesy: 123RF

જો કે મારો પ્રિય કવિ રુમિ એટલે લગી કહે છે કે દોસ્ત, વાંચીને તું શીખી શકીશ ખરો, પણ સમજી નહીં શકે. પુસ્તકને સમજવા પ્રેમ જોઈશે. વાત સાચી છે, પ્રેમથી વાંચીએ છીએ તો જ પમાય છે. સંસ્કૃત કાવ્યશાસ્ત્રી જ્યારે એમ કહે છે કે કાવ્ય કાન્તાની જેમ ઉપદેશ આપે છે, ત્યારે એ એમ પણ સૂચવે છે કે વાચકે કાન્તની જેમ કાન્તાને કાન ધરવો જોઈશે. કાવ્યને રસથી સાંભળવું જોઈશે. સાચું છે, જડભરતની જેમ ઉતાવળે ઉતાવળે પતાવી જાય એ કેમ ચાલે?

કાન્તા એટલે પ્રિયા, કાન્ત એટલે પ્રિયતમ. પ્રિયતમ પ્રિયાને કે પ્રિયા પ્રિયતમને વાંચી બતાવે અને  બન્ને વ્હાલથી એકમેકને સમજાવે, ભલે ને સૂતાં સૂતાં, એ સુખદાયી ઘટના આ મુશ્કેલ સમયમાં પણ સહજ છે – જો દાનત હોય તો.

= = =

(March 6, 2021: USA)

Loading

...102030...2,1472,1482,1492,150...2,1602,1702,180...

Search by

Opinion

  • બજેટ પૂરતું હોવા છતાં, શિક્ષકોની ભરતી થતી નથી …
  • ખટારાવાળો 
  • ભારતીય ચૂંટણી પંચને અત્યારે ટી.એન. શેષનની તાતી જરૂર છે 
  • મતદાર શાસકને ચૂંટે કે શાસક મતદારને ?
  • કરસનદાસ માણેક : કવિતાની ભક્તિ, ભક્તિની કવિતા  

Diaspora

  • 55 Million Speakers, 84 Editors: The Challenge Facing Gujarati in the Age of AI  
  • ગુજરાતી સાહિત્ય અને અનુવાદ – દશા અને દિશા
  • આપણે કયા ગુજરાતની વાત કરી રહ્યા છીએ?
  • દશમી ભાષા-સાહિત્ય પરિષદ :
  • યુ.કે.માં ડ્રાઇવિંગની પરીક્ષા

Gandhiana

  • ગાંધીજીનો ઘરડો દોસ્ત
  • આતંકવાદ અને અસમતોલ યુદ્ધના માહોલમાં ગાંધી 
  • શાંતિની સ્થાપના અને જાળવણી શક્ય છે.
  • कौमी संवादिता की मधुशाला[1]
  • શું આ જ કળિયુગની પરિભાષા હશે ? 

Poetry

  • ને ,પાળ તૂટી! !
  • હળવે હળવે હળવે
  • બગલ ખંજવાળો
  • નિષ્ક્રમણ
  • ગઝલ

Samantar Gujarat

  • ઇન્ટર્નશિપ બાબતે ગુજરાતની યુનિવર્સિટીઓ જરા પણ ગંભીર નથી…
  • હર્ષ સંઘવી, કાયદાનો અમલ કરાવીને સંસ્કારી નેતા બનો : થરાદના નાગરિકો
  • ખાખરેચી સત્યાગ્રહ : 1-8
  • મુસ્લિમો કે આદિવાસીઓના અલગ ચોકા બંધ કરો : સૌને માટે એક જ UCC જરૂરી
  • ભદ્રકાળી માતા કી જય!

English Bazaar Patrika

  • State-Sponsored Communal Profiling : The Gujarat Government Must Be Held Accountable
  • My mother cries on the phone’: TV’s war spectacle leaves Indians in Israel calming frightened families
  • “Why is this happening to me now?” 
  • Letters by Manubhai Pancholi (‘Darshak’)
  • Vimala Thakar : My memories of her grace and glory

Profile

  • તપસ્વી સારસ્વત ધીરુભાઈ ઠાકર
  • સરસ્વતીના શ્વેતપદ્મની એક પાંખડી: રામભાઈ બક્ષી 
  • વંચિતોની વાચા : પત્રકાર ઇન્દુકુમાર જાની
  • અમારાં કાલિન્દીતાઈ
  • સ્વતંત્ર ભારતના સેનાની કોકિલાબહેન વ્યાસ

Archives

“Imitation is the sincerest form of flattery that mediocrity can pay to greatness.” – Oscar Wilde

Opinion Team would be indeed flattered and happy to know that you intend to use our content including images, audio and video assets.

Please feel free to use them, but kindly give credit to the Opinion Site or the original author as mentioned on the site.

  • Disclaimer
  • Contact Us
Copyright © Opinion Magazine. All Rights Reserved