Opinion Magazine
Number of visits: 9968847
  •  Home
  • Opinion
    • Opinion
    • Literature
    • Short Stories
    • Photo Stories
    • Cartoon
    • Interview
    • User Feedback
  • English Bazaar Patrika
    • Features
    • OPED
    • Sketches
  • Diaspora
    • Culture
    • Language
    • Literature
    • History
    • Features
    • Reviews
  • Gandhiana
  • Poetry
  • Profile
  • Samantar
    • Samantar Gujarat
    • History
  • Ami Ek Jajabar
    • Mukaam London
  • Sankaliyu
    • Digital Opinion
    • Digital Nireekshak
    • Digital Milap
    • Digital Vishwamanav
    • એક દીવાદાંડી
    • काव्यानंद
  • About us
    • Launch
    • Opinion Online Team
    • Contact Us

માણસ બનવાનો અવસર! તમે કોણ છો? માણસ કે હિન્દુત્વવાદી?

રમેશ ઓઝા|Opinion - Opinion|5 January 2019

એકથી એક ખાસ મહેનત લઈને પસંદ કરેલા હીરાઓ છે. એમાં મનુસ્મૃતિ ઈરાની તો કોહિનૂર છે. સ્મૃતિ ઈરાનીએ દેશની બહેનોને સલાહ આપી છે કે બહેનો, આપણે ત્યાં તેત્રીસ કરોડ દેવતાઓ છે તો અયપ્પાનાં જ દર્શનનો આગ્રહ શા માટે અને દેશમાં અસંખ્ય મંદિરો છે તો સબરીમાલાનો જ આગ્રહ શા માટે? આવી સલાહ આપનાર વિદુષી છે એ તો આખું જગત જાણે છે. આટલું જ્ઞાન તેમણે ક્યાંથી સંપાદન કર્યું એ જાણવા માટે તેમની ડિગ્રી અને યુનિવર્સિટીની શોધ કરવામાં આવી રહી છે, પણ હજુ સુધી હાથ લાગ્યાં નથી. ‘શોલે’ ફિલ્મમાં જયે વીરુના શિક્ષણ વિષે મૌસીને કહ્યું હતું એમ માલુમ પડતે હી બતા દિયા જાએગા.

સ્મૃતિ ઈરાનીએ નાગપુર જવું જોઈએ અને ત્યાં તેમનાં ગદાધારી ભાઈઓને કહેવું જોઈએ કે ‘હે ભ્રાતા! દેશમાં તેત્રીસ કરોડ દેવતાઓ છે તો રામનો જ આગ્રહ શા માટે અને અયોધ્યામાં જોઈએ એટલાં મંદિર છે, જોઈએ એટલી જમીન છે તો બાબરી મસ્જિદની જગ્યાએ જ મંદિર બાંધવાનો આગ્રહ શા માટે? ભ્રાતા, આપણે તો મહાન હિંદુ છીએ, સમજદારી આપણી પરંપરા છે, દુરાગ્રહ મ્લેચ્છોને શોભે, આપણને ન શોભે. બસ, આટલું તેઓ પોતાના ગદાધારી ભ્રાતાઓને કહી આવે. સુફિયાણી સલાહ બહેનોને આપે છે તો એક સલાહ ભાઈઓને પણ આપી આવે.

આ એવી જમાત છે જેને બોલતા પહેલાં એટલું પણ ભાન રહેતું નથી કે આપણે જે બોલી રહ્યા છીએ એનો વળતો કેવો પ્રત્યાઘાત આવશે. ન આવડત હોય તો મૂંગા રહેવું જોઈએ, પણ પાછાં એ બહેન તો દરેક જગ્યાએ બોલવા દોડી જાય છે. સ્મૃતિબહેન થોડાં લાડકાં છે એટલે જાહેરમાં દેખા દઈ શકે છે અને બોલવા દેવામાં આવે છે, બાકી બીજા કેટલાક પ્રધાનો તો કેવી રીતે દિવસ પસાર કરે છે, ભગવાન જાણે!

સબરીમાલાના મંદિરમાં પ્રવેશનો મહિલાઓ જે આગ્રહ રાખી રહી છે એ શુદ્ધ આગ્રહ છે, દુરાગ્રહ નથી અને એ ન્યાય માટેનો આગ્રહ છે. ગદાધારીઓ જે આગ્રહ રાખી રહ્યા છે એ આગ્રહ નથી દુરાગ્રહ છે અને એમાં શુદ્ધ નાગાઈ છે. નાગાઈ અને ન્યાયમાં ફરક છે. પણ આ તો વિવેકીજનોનો પ્રદેશ છે. જુનવાણી માનસ અને કોમી દ્વેષ ધરાવનારાઓ માટે આ પ્રદેશ અજાણ્યો છે. વડા પ્રધાને એ.એન.આઈ. નામની ન્યુઝ એજન્સીને આપેલી મુલાકાતમાં કહ્યું હતું કે ટ્રિપલ તલાક એ મુસ્લિમ મહિલાઓને મળવો જોઈતો ન્યાયનો સવાલ છે, પણ સબરીમાલા હિંદુ પરંપરાનો સવાલ છે. જો ખુલ્લી પત્રકાર પરિષદ હોત તો કોઈ મરદ પત્રકાર સવાલ પૂછત કે રીતસર છૂટાછેડા આપ્યા વિના એકપક્ષીય રીતે જશોદાબહેનને છોડી દેવા એ અંગત બાબત છે, ત્રણ વાર તલાક તલાક તલાક બોલીને એકપક્ષીય રીતે કોઈ મુસ્લિમ પતિ પત્નીને છોડી દે તો એ મહિલાઓને મળવા જોઈતા ન્યાયની બાબત છે અને સબરીમાલામાં સ્ત્રીઓને મળવા જોઈતાં પ્રવેશની વાત આવે તો એ પરંપરા છે. આ વિસંગતિ નથી? ત્રણેયમાં અન્યાય છે અને ત્રણેયને ન્યાય મળવો જોઈએ. ભેદભાવ વિના, એક સરખો, બહાનાબાજી વિના, શુદ્ધ સમાનતાનાં મૂલ્યોથી તેમ જ કરુણાથી પ્રેરાઈને મહિલાઓને ન્યાય મળવો જોઈએ. એક મહાન હિંદુ તરીકે આ તેમની ફરજ નથી?

શું સ્મૃતિ ઈરાની એક સ્ત્રી તરીકે સ્ત્રીમાં હોવી જોઈતી સંવેદના પણ નથી ધરાવતાં? આટલી સત્તાની ગુલામી કે જુનવાણી માનસિક કાટ? કોઈ દલિત નેતા એમ કહે કે અસ્પૃશ્યતા હિંદુ પરંપરા છે માટે દલિતોએ તેને ચલાવી લેવી જોઈએ તો દલિતો એવા નેતાને ક્યારે ય માફ કરે? બોલતા પહેલાં થોડું તો વિચારો કે તમે શું બોલી રહ્યા છો? બુદ્ધિદરિદ્રતા નરેન્દ્ર મોદીની સરકારનું સ્થાયી લક્ષણ છે એટલે મુદ્દત પૂરી થવા આવી છે અને તરભાણું ખાલીનું ખાલી છે. અંગ્રેજીમાં કહેવત છે કે કોઈ માણસ કેવો છે એ જાણવું હોય તો તે કોની સાથે ઊઠે-બેસે છે એનાં પરથી ખબર પડે. અ કંપની હી કીપ્સ.

બુધવારે વહેલી સવારે બે જુવાન સ્ત્રીઓએ પાછળના રસ્તાનો ઉપયોગ કરીને પોલીસની મદદથી સબરીમાલાના મંદિરમાં પ્રવેશ કર્યો. દેખીતી રીતે કેરળની સામ્યવાદી સરકારનો તેમાં હાથ હતો. સ્ત્રીઓનો પ્રવેશ ન્યાયી છે, તેને રોકી શકાય નહીં અને એ તેનો અધિકાર છે એવો સર્વોચ્ચ અદાલતનો ચુકાદો છે એટલે એ બે મહિલા સામે ફોજદારી ગુનો દાખલ થઈ શકે એમ નથી. મંદિરને ધોઈને પાછું પવિત્ર કરવામાં આવ્યું છે. એ પહેલાં મંગળવારે અંદાજે ૪૦થી ૫૦ લાખ સ્ત્રીઓએ જગતની સૌથી લાંબી ૬૨૦ કિલોમીટર લાંબી સાંકળ રચીને જુનવાણી હિંદુ પુરુષોના અને કેન્દ્ર સરકારના વલણ સામે વિરોધ નોંધાવ્યો ત્યારે જ સાનમાં સમજી જવું જોઈતું હતું. હવે પછી આવી ઘટના બનતી જ રહેવાની, કેટલી વાર મંદિરને ધોતા રહેશો?

નાસિકના કાલારામ મંદિરમાં દલિતોના પ્રવેશના સત્યાગ્રહને સફળતા મળી. અહીં અને એ પછી સનાતની જુનવાણી હિંદુઓ પરંપરાને નામે અસ્પૃશ્યતાનો બચાવ કરતા હતા ત્યારે ડૉ. આંબેડકરે કહ્યું હતું કે તેમની પરંપરાને મૂકો પૂળો, આપણે હિંદુ જ નથી રહેવું. તેમણે ૧૯૩૭માં યેવલામાં જાહેરાત કરી હતી કે હું હિંદુ તરીકે ભલે જન્મ્યો હોઉં, પણ હિંદુ તરીકે મરીશ નહીં. જો પરંપરાવાદી સનાતની હિંદુઓએ વિવેક દાખવ્યો હોત તો દલિતોએ ધર્માંતર ન કર્યા હોત. દલિતો આક્રમક માર્ગ અપનાવીને મંદિરોમાં પ્રવેશ્યા હોત તો ગામડે ગામડે જ્ઞાતિ-વિગ્રહ થાત. આંબેડકરે એમ થવા નહોતું દીધું એ બતાવે છે કે એક દલિત સનાતની હિંદુ બ્રાહ્મણ કરતાં વધારે વિવેકી હતો. તમે શું હિંદુ સ્ત્રીઓને મંદિરમાં પ્રવેશતી રોકીને દરેક હિંદુ પરિવારમાં સ્ત્રી-પુરુષ વચ્ચે વિભાજન પેદા કરવા માગો છો? કાં તો જંગલી પુરુષ સ્ત્રી ઉપર જોહુકમી કરશે અને કાં સ્ત્રી બળવો કરશે, વિવેકપૂર્વક ચર્ચા કરીને ઉકેલ નહીં આવે.

આઘાતજનક વલણ કૉન્ગ્રેસનું છે. કૉન્ગ્રેસ પણ પરંપરાને નામે ૧૦થી ૫૦ વર્ષની વયની સ્ત્રીઓને સબરીમાલાના મંદિરમાં પ્રવેશનો વિરોધ કરે છે. વિરોધ કરવા રસ્તા પર ઊતરનારાઓમાં કૉન્ગ્રેસીઓ પણ છે. રાહુલ ગાંધી મૂલ્યોની વાતો કરે છે તો શું સ્ત્રીઓ ન્યાયનો અધિકાર નથી ધરાવતી? સમાન ન્યાય એ શું મૂલ્ય નથી? તેઓ શું એમ માને છે કે પુરુષપ્રધાન સમાજમાં પુરુષ કહે એ મુજબ સ્ત્રી મત આપશે એટલે સ્ત્રીઓને થતા ન્યાય-અન્યાયની ચિંતા નથી? રાહુલ ગાંધી જો આંદોલનકારી કૉન્ગ્રેસીઓને વારે નહીં તો કેરળની જ નહીં, પણ દેશભરની સ્ત્રીઓએ બી.જે.પી.ની સાથે કૉન્ગ્રેસનો પણ બહિષ્કાર કરવો જોઈએ અને તેમાં સંવેદનશીલ પુરુષોએ પણ જોડાવું જોઈએ. રાહુલ ગાંધી જો મહાત્મા ગાંધીની દુહાઈ લેતા હોય તો તેમણે સમજવું જોઈએ કે ગાંધી અને ગોળવળકર એક પંક્તિમાં ન હોઈ શકે.

સૌજન્ય : ‘કારણ-તારણ’, નામક લેખકની કટાર, “ગુજરાતી મિડ-ડે”, 05 જાન્યુઆરી 2019

Loading

લોકશાહીની કાખલી કૂટતા વૈશ્વિક રાજકારણમાંયે સત્તામદાન્ધોની અસહિષ્ણુતા એક ઝૅરીલા હથિયાર રૂપે સૅટ થઇ રહી છે

સુમન શાહ|Opinion - Opinion|5 January 2019

ગાંધી-કથિત 'અહિંસા' શબ્દ સર્વગુણવાચી છે, ભલે નિર્બળતા સૂચવે છે, પણ સર્વથા વિધાયક છે, એથી પ્રગટતી બળવત્તાનો દુનિયામાં જોટો નથી

દરેક ડિસેમ્બરમાં છાપાંના પત્રકારો અને મીડિયા-પીપલ જીવનવ્યવહારનાં જુદાં જુદાં ક્ષેત્રોમાં શું શું બન્યું તેનાં માંડી-ટીપીને સાર-સરવૈયાં કાઢી તેને સમાચારો રૂપે પ્રગટાવતા હોય છે. એથી ઝળહળતી સમાચાર-જ્યોત નાતાલ અને નૂતન વર્ષની રોશની વચ્ચે વિચારોને ઉત્તેજિત કરતી હોય છે. સારી વાત છે. એથી પ્રજાને જિવાતા જીવનનાં પ્લસ-માઈનસનો ખ્યાલ આવે છે; જરૂરી છે.

પણ વર્ષ ૨૦૧૮-ની કરુણ વીગત એ છે કે એ સમુપકારક સમાચાર-જ્યોતને ઝળહળતી રાખનારા વિશ્વના ૩૪ પત્રકારોને મારી નંખાયા છે – ગયા વર્ષની તુલનામાં ૮૯%નો વધારો ! કેટલીક હત્યાઓ આવી હતી : ફેબ્રુઆરીમાં, સ્લોવાકિયામાં, સંશોધક પત્રકારના ઘરમાં ગનમૅને ઘૂસીને તેની હત્યા કરેલી. ઍપ્રિલમાં, કાબુલમાં, પ્રેસ કૉર્પ્સને ટાર્ગેટ બનાવીને ISIS-ના સ્યુસાઈડ બૉમ્બરોએ ૯ જણાને એક જ હુમલામાં ઉડાવી દીધેલા. બગડેલા મગજના વાચકોથી દરેક છાપાએ ચેતવા જેવો બનાવ જૂનમાં મૅરિલૅન્ડમાં બનેલો. તેના 'કૅપિટલ ગૅઝેટ'-ના ન્યૂઝરૂમમાં કોઈ ખોફનાક વાચક પ્હૉંચી ગયેલો ને એણે સેલ્સ આસિસ્ટન્ટ સહિત ચાર પત્રકારોને ધરાશરણ કરી દીધેલા. ઑક્ટોબરમાં, 'વૉશિન્ગ્ટન પોસ્ટ'-ના સહયોગી સાઉદી-ઍક્ઝાઈલ જમાલ ખશોગીને ઈસ્તંબુલની કૉન્સ્યુલેટમાં સરકારનાં જ માણસોએ હણી નાખેલો. દેહના ટુકડે ટુકડા કરી નાખેલા. એ ટુકડાઓની છેક હવે ભાળ મળવા લાગી છે.

ઉપરાન્ત, વર્ષ ૨૦૧૮-માં વિશ્વના ૨૫૧ પત્રકારોને જૅલમાં ધકેલવામાં આવ્યા છે. ૧૯૯૨-થી ગણતાં, ભારતમાં ૪૭ પત્રકારોની હત્યા થઈ છે. આ વર્ષે, નવીન નિશ્ચલ (બિહાર) અને સુજાત બુખારી (કશ્મીર) મરાયા છે. સત્તામદાન્ધો એક જ વાત કરી રહ્યા છે – સામે પડનારાઓને ખતમ કરો ! અન્યાય અને કુકર્મોથી દૂષિત વાસ્તવિકતાઓને ખુલ્લી પાડનારાઓને જ નેસ્તનાબૂદ કરનારી આ સિતમખોરીનું શું કરીશું?

આમાં, સાહિત્યકારો તો, શું કરી શકે? મારા જેવા 'સાહિત્ય સાહિત્ય'-વાળાનું મન સુથારના મનની જેમ બાવળિયે લાગી જાય છે. મને થાય, પ્રવર્તમાન પરિસ્થિતિમાં બદલાવ લાવે એવી તાકાત મારા શબ્દોમાં છે ખરી? અને જો છે, તો હું એને સાર્થકપણે પ્રયોજતો હોઉં છું ખરો? શબ્દોને મારા સહપાન્થ વાર્તાકારો કવિઓ વિવેચકો કે અધ્યાપકો વિવેકપૂર્વક પ્રયોજે છે ખરા? કદાચ આપણા જ હાથે શબ્દોની પણ હત્યાઓ તો નથી થતી ને …

સિતમખોરી જેવી દર્દનાક ચીજો વિશે લખું ત્યારે મારાથી રમૂજ અને કટાક્ષ બેયમાં ઝબોળેલા શબ્દો રચાઈ જાય છે. જેમ કે, તમારા ધ્યાનમાં આવ્યો હશે, મારો 'સત્તામદાન્ધ' શબ્દ. સત્તાથી એને મદ ચડે, એથી અન્ધાપો આવે, પોતાથી થયેલાં અઘટિત કામો – ભવાડા કે કાણ્ડ – દેખાય નહીં, અને એને ઉઘાડાં પાડનારાઓ એનાથી સહેવાય નહીં. પત્રકારોને જૅલમાં નંખાયા અને હત્યાઓ થઇ એમાં એ અસહિષ્ણુતા સવિશેષે જવાબદાર હતી. લોકશાહીની કાખલી કૂટતા વૈશ્વિક રાજકારણમાંયે સત્તામદાન્ધોની અસહિષ્ણુતા એક ઝૅરીલા હથિયાર રૂપે સૅટ થઇ રહી છે.

ફોનના સ્ક્રીન પર નખ-આંગળાંનાં ચપચપારા કરતાં આત્મરત પ્રેમી જીવો 'મોસ્ટ ટૉલરન્ટ' કહેવાય છે.

સામ્પ્રતની એ સિતમખોરીના વ્યાપક સંદર્ભમાં કેટલાક શબ્દપ્રયોગોની નુક્તેચિની રજૂ કરું છું : સિતમખોરીનું સંગુપ્ત કારણ એ છે કે 'સહિષ્ણુતા' અથવા 'ટૉલરન્સ' શબ્દનો પ્રાણ ખતમ થવા માંડ્યો છે. સામાન્ય જનો પણ હવે સામાવાળાને ટૉલરેટ કરવા તૈયાર નથી. ઈ.ઍમ. ફૉર્સ્ટરે 'ટૉલરન્સ'-ને 'નૅગેટિવ વર્ચ્યુ' કહેલો. એમ કે, બીજાને સહી લેનારો મનુષ્ય નકારાત્મક ભાસે છે પણ એ સ્તો એનો ગુણ છે ! એ રાહે, ગાંધી-કથિત 'અહિંસા' શબ્દ મને સર્વગુણવાચી લાગ્યો છે. ભલે નિર્બળતા સૂચવે છે પણ સર્વથા વિધાયક છે. એથી પ્રગટતી બળવત્તાનો દુનિયામાં જોટો નથી. એમ તો, ફોનના સ્ક્રીન પર નખ-આંગળાંનાં નીરવ ચપચપારા કરનારાં આત્મરત પ્રેમીઓ 'મોસ્ટ ટૉલરન્ટ' કહેવાય છે. બાકી, આજે તો, સામા માણસનું દિલ દુખાય એવું બોલતાં કે કરતાં, કોઇ ખંચકાતું નથી. મનદુ:ખ પછીનાં શક્ય સમાધાન માટે ય લોકો ઉદાસીન થતા ચાલ્યા છે. 'ચાલશે, મારે હમણાં એમની શી જરૂર છે' – પ્રકારની મુડદાલ માનસિકતામાં સબડવાનું ઘણાને ગમવા લાગ્યું છે.

જાણે આપણે ઊંધે-માથે થઇ ગયેલી દુનિયામાં જીવીએ છીએ. બધું અવળું જ થઈ રહ્યું છે. અત્યારલગી નાની છોકરીને 'બેબી' કહેતા'તા. હવે પ્રિયજનો અને પતિ-પત્ની એકમેકને કશી વિચિત્રિત લાગણીથી 'બેબી' કહેવા લાગ્યાં છે. હોય કે ન હોય, 'હાય બેબી' બોલવાથી પળ માટે ય પ્રેમ પ્રગટતો હશે. 'નો બેબી, નૉટ લાઈક ધૅટ' બોલવાથી કોઇપણ જૂઠ પત્નીના ગળે ઊતરી જતું હશે. જો કે આ ઝડપી સમામાં લાગણીશીલ ઉદ્ગારોનું વજૂદ નથી રહ્યું. 'છોડો, એ તો સૅન્ટી થઇ ગયો છે' કહીને, ખાસ તો છોકરીઓ, એવા બાપડાને કાયમ માટે ડાબો કરી દે છે.

અમેરિકામાં, જો તમને વસ્તુઓ કે પરિસ્થિતિઓ અનુકૂળ ન લાગતી હોય, જો એને તમારે ઉડાવી દેવી હોય, તો બોલી દેવાનું -'આબ્રાકાડાબ્રા' ! આ, મને યાદ આવે છે, અમે નાનપણમાં 'અન્તરમન્તરછૂમન્તર' બોલતાં એના જેવું છે. કોઇને તમારો સ્વીકાર જ નથી કરવો, તમારી વાત ગમે તેટલી વાસ્તવિક હોય, પણ જો સાંભળવી જ નથી, તો એ કહી દેશે – આબ્રાકાડાબ્રા ! તમે ભલે તર્કપુર:સરનું કે લાગણીભર્યું બોલતા હોવ, તમે ભલે રૂડી રીતેભાતે સાચા હોવ – આબ્રાકાડાબ્રા !

ગુજરાતી ભાષા-સાહિત્યના વર્તમાનનો ઇતિહાસ ઉકેલીશું તો એના ભવિષ્યનું ચિન્તન સારી પૅરે કરી શકાશે. વર્તમાનમાં કોઇના કે કશ્શાના ય અસ્તિત્વને આસાનીથી નકારી શકાય છે. 'લોકપ્રિય' અને 'વિદ્વદ્ પ્રિય' સંજ્ઞાઓને એકબીજાની દુશ્મન ગણતાં આપણે થાકતા જ નથી. લોકપ્રિય, વિદ્વાન હોઈ શકે અને વિદ્વાન, લોકપ્રિય હોઈ શકે એ ચોખ્ખી હકીકત ગળે ઊતરતી જ નથી. બે ઘાતક રસમો સૅટ થઇ છે : ખૂણે બેસીને કામ કરનારાને સમજવાની તકલીફ લેવી જ નહીં. એવી રીતે વર્તવું કે એ છે જ નહીં ! : આકર્ષક લેખનશૈલીથી વ્યાપક સંક્રમણ સાધનારાને હૉંકારો ભણવો જ નહીં બલકે 'એ તો છાપાળવો છે' કહીને એનો છેદ ઉડાવવો : વાર્તાકારને ઉતારી પાડવા કહી દેવાય છે, ‘પ .. ણ વાર્તા નથી બનતી'. કોઇપણ વિવેચક માટે કહી દેવાય છે, 'બહુ અઘરું લખે છે'. નીવડેલા સાહિત્યકારની વિરુદ્ધ ઍલફૅલ બોલનારો કે અઘટિત ટીકા લખી આપનારો રાતોરાત 'જ્ઞાની' ઠરે છે. જ્ઞાનપીઠ અને કે.કે. બિરલા જેવાં રાષ્ટ્રીય પારિતોષિકોથી વિભૂષિતોનાં ગૌરવ કરવાનો નૂતન તરીકો એ છે કે ઉજવણાં ન કરવાં ચૂપ રહેવું બલકે ખાનગીમાં બબડવું – 'બધું મૅનેજેબલ છે'. હવે, વિવેચકે 'વખાણિયું' લખ્યું હોય તો લેખક ઝટ આભાર માને છે. વિવેચકે 'ટીકાળુ' લખ્યું હોય તો લેખક ખાનગીમાં તેની ફજેતી કરે છે. ચાલાક વિવેચકો સમજી ગયા છે કે જો આમ જ વાહવાહી મળે છે તો શાને લમણાં ઝીંકવાં ! સમીક્ષા એટલે ગુણ અને દોષનું સમ્યક્ ઈક્ષણ. ગુણશોધકને દોષ જડી આવે. પણ શોધે તો …

સાહિત્યકલાની ભાષા જુદી છે પણ ભાષા સામાન્યા પણ છે કેમ કે એ જનસમુદાયની છે. શબ્દમાત્રના આપણે સૌ જવાબદાર સહભાગી છીએ. શબ્દોથી સંસ્કૃતિ રક્ષાય છે, માનવતા ઘડાય છે. બદ ઇરાદાઓથી શબ્દાર્થોની જ્યારે પણ તોડફોડ કરાય છે ત્યારે સિતમખોરોને ફાવટ આવી જાય છે. હત્યાઓ થાય છે. લડાઇઓ અને યુદ્ધો સરજાય છે. સંસ્કૃતિ મરણશરણ થઈ જાય છે.

'વખાણિયું' અને 'ટીકાળુ' લખ્યા પછી મને યાદ આવ્યું કે ગુજરાતી ભાષામાં જો 'લસણિયું' અને 'માયાળુ' શબ્દો છે, તો એ નવ્ય રચનાઓ માટે મેં કશી ભૂલ નથી કરી. તમે બોલી જોજો -'વખાણિયું વિવેચન' – 'ટીકાળુ વિવેચન', સાર્થક લાગશે અને મજા પડશે.

હે શબ્દાખ્ય જ્યોતિ ! નિત પ્રકાશજે અને અમને સૌને અજવાળજે …

= = =

સૌજન્ય : ‘સાહિત્ય-સાહિત્ય’ નામક લેખકની કટાર, “નવગુજરાત સમય”, 05 જાન્યુઆરી 2019

Loading

બોડી લેંગ્વેજ

વલ્લભ નાંઢા|Opinion - Short Stories|5 January 2019

એક હાથમાં રિમોટ પકડી મિકેશ પટેલ ટીવીની ચેનેલો સર્ફ કરી રહ્યો હતો એ જ વખતે ડોરબેલ વાગ્યો.  બારણું ખોલતાં સામે ઊભેલી મહિલાને જોતાં એ સડક થઈ ગયો. ચહેરો ખૂબ જાણીતો છે પણ નામ? નામ…? નામ…? ‘ઓહો, શેફાલી?’

નામ આપોઆપ જીભે આવી ગયું. તે પછી તે નામનાં લક્ષણો ગોઠવાતાં ગયાં. ગોળ ગૌર ચહેરો. ભૂરી આંખો, સ્વરનો રણકો, કપાળ પર હજી કરચલી પડી નથી. હા, માથા પરના કાળાભમ્મર વાળમાં થોડી સફેદીની ઝાંય દેખાય છે. ઓહ યસ, શેફાલીના બદનમાંથી કાંઈક કપૂર જેવી સુવાસ આવે છે, પંદર વર્ષ પહેલાં મેનેજમેન્ટ સ્કૂલમાં કાયમ તેની ડાબી તરફ બેસતી શેફાલી! કપૂરની વાસના કારણે જ નામ પણ જીભે આવી ગયેલું.

બંનેએ હાથ મિલાવ્યા. ‘મારી ડોટરને અહીંયાં સ્વીટન્સ કોલેજમાં એડમિશન મળ્યું છે; મૂકવા આવી છું.’ શેફાલીએ મિકેશના પંજા ઉપર પોતાનો કપૂરી પંજો પસરાવતાં જણાવ્યું. મિકેશે અજાણતાં જ પોતાનો પંજો સૂંઘી લીધો અને શેફાલીને પાસેની  આર્મચેર પર બેસવા ઈશારો કર્યો. ‘થેંક્સ.’ શેફાલી એ ચેરમાં ગોઠવાઈ ગઈ. મિકેશને લાગ્યું કે આર્મચેરનું કાપડ કેવું ફિટોફિટ બેસી જાય છે આના બદન ઉપર, જાણે તેના માપે માપ લીધું હોય. પછી તરત પોતાની વાહિયાત વાતે હસવું આવ્યું.

‘કેમ હસે છે?’

‘હેપી ટુ સી યુ.’ મિકેશે કિચનમાંથી ઠંડા પાણીની બોટલ લાવી શેફાલીને આપી. ‘અગાઉથી કહ્યું હોત તો જરા ભવ્ય સ્વાગત કરત.’ શેફાલીના બદનની ગંધથી મિકેશના દિમાગમાં નાના નાના ભૂચાલ આવવા લાગેલા. ‘તારાં મેરેજ પછી તું ગઈ તે ગઈ? અને આજે પંદર વર્ષે અચાનક …?’

‘મિકી, હજી પણ તું તેવો ને તેવો જ છે? વિચારમાં, વાણીમાં, વર્તનમાં?’ શેફાલીએ પાણીની ઠંડી બોટલ પોતાના કપાળે, ગળે ફેરવતાં કહ્યું, ‘ધ સેઈમ ગામડિયા કૉલેજ બોય?’

‘કૉલેજ, કૉલેજ, કૉલેજ …’ મિકેશે નિસાસાનો અભિનય કરતાં કહ્યું, ‘ધોઝ વેર ધ ડેયઝ. લંચ? સમથિંગ લાઈટ?’

મેનેજમેન્ટ સ્કૂલના પ્રોફેસર ડૉ. બસાક હંમેશાં કહેતાં કે ‘ધ મેન ઈઝ એ ગ્રેટ લાયર! નેવર સેયઝ વોટ હી મીન્સ. માણસના મોઢા કરતાં તેનું બોડી કાયમ સાચું બોલે છે. વોચ ફોર ધ બોડી લેંગ્વેજ.’ મિકેશ શેફાલીના બોડીને વાંચી રહ્યો હતો.

‘એ તારા પર છોડું છું.’ બોડીને આરામ ખુરશીમાં લંબાવતાં શેફાલી બોલી. શેફાલીની સરકતી પાની, આળસની મુદ્રાથી માથા ઉપર ભિડાઈ જતાં બે બાવડાં, એની બંને બગલોમાં પસીનાનાં ધાબાં, એ બધાં સાચું બોલતાં હતાં. પણ શું?

‘પિઝા?’ મિકેશે પંદર વર્ષ પહેલાંના લહેકાથી પૂછ્યું. ‘યસ, પાપા જૉન્સ પિઝા!’ શેફાલીએ પંદર વર્ષ પહેલાંના સ્વરે કહ્યું. મિકેશ પટેલે પાપા જૉન્સ પિઝા ડિલિવરીનો ફોન જોડ્યો.

***

પંદર વર્ષ પહેલાં શેફાલી અને મિકેશ પટેલ ‘લંડન યુનિવર્સિટી’ની વિન્સટન મેનેજમેન્ટ સ્કૂલમાં ભણતાં હતાં. મિકેશ પટેલ સીધો ચરોતરથી લંડન આવેલો. શેફાલી ડાયમન્ડ મર્ચન્ટ દિલીપ શાહની લંડન બોર્ન ડોટર હતી. બ્રસલ્સમાં તે લોકોનું મેન્શન હતું.

એક સાંજે અચાનક ત્રીજો પિરિયડ ફ્રી હતો. છોકરા છોકરીઓ કૉલેજના મેદાનમાં આમ તેમ ટહેલતાં હતાં. બીજાં કેન્ટિનમાં તો થોડાંક પુસ્તકાલયમાં ભરાયાં  હતાં.

મિકેશ અને શેફાલી કેન્ટિનની બહાર ખુલ્લી હવામાં ટેબલ પર હાથમાં કોફીના ડિસ્પોઝેબલ કપ લઈ એકબીજાનું સાંનિધ્ય માણી રહ્યાં હતાં. અંધકાર ગાઢ થવા લાગ્યો હતો. પણ એ લોકો બેઠાં હતાં એ તરફ બત્તીનો થાંભલો હોવાથી ત્યાં થોડો ઉજાસ છંટકાઈ રહ્યો હતો. હાથમાં કોફીના કપને રમાડતાં મિકેશ બોલ્યોઃ

‘કોફીનો ટેસ્ટ કેવો લાગ્યો?

‘ટેસ્ટી.’

‘યાર, મને પણ એવું જ લાગ્યું. પણ તું શાના વિચારોમાં ખોવાઈ ગઈ છે?’ કહી મિકેશે એક અંગ્રેજી કાવ્યની કડી રિસાઈટ કરી. કવિતા પૂરી થયા પછી તેને ઉત્સુકતાથી જોઈ રહ્યો.

‘હટ, હોપલેસ છે. કોણે લખ્યું છે?’ શેફાલીએ મોં બગાડવાનો અભિનય કરી કહ્યું.

‘મેં લખ્યું છે!’

‘હોપલેસ.’

‘કેમ?’

‘પ્રેમ કાંઈ ગાવાની વસ્તુ નથી, ગામડિયા! કરવાની વસ્તુ છે.’ શેફાલીએ એક ભમ્મર ઊંચકીને કહેલું. ‘આમ ને આમ આપણે ઘરડા થઈ જઈશું!’ કહીને શેફાલી હસી પડેલી. હસી હસીને બેવડ થઈ ગયેલી.

‘આપણે ….’ મિકેશે મનમાં ને મનમાં તે શબ્દ ઉચ્ચાર્યો. ‘આપણે …’

‘વીકએન્ડમાં મારે બ્રસલ્સ જવાનું છે.’ શેફાલીએ જણાવ્યું.

મતલબ કે આજે ગુરુવાર, બ્રસલ્સ જવાનો આગલો દિવસ. આપણે આમ ને આમ ઘરડા થઈ જઈશું. આપણે …

‘પિઝા?’ મિકેશે અચાનક ઊભા થઈને પૂછ્યું.

‘યસ, પાપા જૉન્સ પિઝા.’ શેફાલીએ ઊભા થઈને મિકેશના હાથમાં હાથ પરોવ્યો.

ત્યારથી ઓલટરનેટ વીકએન્ડમાં બંને મિકેશના ફ્લેટમાં વિતાવતાં, અને દર બીજા વીકએન્ડમાં શેફાલી બ્રસેલ્સ જતી. એક સોમવારે તેણે પાછાં આવીને સમાચાર આપ્યા કે ન્યુ યોર્કના અશોક ઝવેરી નામે ડાયમન્ડ મર્ચન્ટના દીકરા સાથે તેની સગાઈ થઈ છે. નામ છે જેકી.

‘મારા એક હાથમાં જેકી ને બીજા હાથમાં મિકી.’ શેફાલી નાચતાં નાચતાં કહેતી હતી. મિકેશે તેના ગાલે થપ્પડ મારી દીધેલી.

શેફાલી ઝડપથી કૉલેજના ઝાંપા તરફ દોડી ગઈ.

મિકેશ તેને જતી જોઈ રહ્યો. એકાએક કેન્ટિન બહારની બત્તી બુઝાઈ ગઈ હતી. રોશનીની જગ્યાએ હવે ગાઢ અંધકાર ઘૂંટાવા લાગ્યો હતો. હવા પણ તેજ બની. ઠંડા પવનના સુસવાટાથી વૃક્ષો  ડોલવા લાગ્યાં હતાં.  

બન્નેનું એ અંતિમ મિલન.

એ પછી બન્ને કેન્ટીનની પછીત વાળી લોન પર બેઠાં નહિ, એ પછી કોફીનો સ્વાદ કદી ટેસ્ટી લાગ્યો નહિ, ને એ પછી મિકેશે પાપા જૉન્સ પિઝા ખાવાનું જ છોડી દીધેલું.

મિકેશને થયું કે તેના જીવનની સિનેમાનો હતો એ ઇન્ટરવલ.

***

પછી વિધાતાએ નવું રીલ ચડાવી તેના જીવનની સિનેમા ફરી ચાલુ કરી છે, પંદર વર્ષના ઇન્ટરવલ પછી.

શેફાલીએ લંડન શહેર છોડ્યું હતું તેને પંદર વરસ વીતી ગયાં હતાં. હવે મિકેશ પટેલ પ્રોફેસર બની ગયો હતો. પણ શેફાલી વિશે એ કંઈ જ જાણતો ન હતો.

‘તો? તારું કેમ ચાલે છે? લગ્ન કર્યાં કે?’ શેફાલીએ આસપાસ નજર ફેરવતાં ભીંતે ટાંગેલા મહાપુરુષોના ફોટા જોતાં પૂછ્યું.

મિકેશે ના પાડી. શેફાલી બીજે પરણી તેના આઘાતથી નહીં પણ બસ, મિકેશને એકલાં રહેવું ગમતું હતું.

અને હવે પાછી શેફાલી આજે તેને મળવા આવી હતી. તેને કોલેજના દિવસોનું સ્મરણ થઈ આવ્યું. કોલેજના વાતાવરણમાં શેફાલી સાથે વીતાવેલી એ સાંજો, અને એ મુલાકાતો ફરી તાજી થઈ ગઈ.

‘શેફાલી, આવવાનું કેમ મન થયું તને?’

શેફાલીએ જવાબ ન આપ્યો. આસપાસ નજર ફેરવી પંદર વર્ષ પહેલાંના ફ્લેટનું ફરી ફરી અવલોકન કર્યું. ‘એટલે હજી તું એકલો જ છે?’

‘હા.’

‘એકલતા સતાવતી નથી.’

‘ટેવાઈ ગયો છું.’

‘હજી કાવ્યો રચે છે કે નહિ?’

‘કાવ્યો રચવાની પ્રેરણા આપનારી ક્ષણો તો હવે ગઈ.’

આહ! શેફાલીને મિકેશના શબ્દોમાં રંજ સંભળાયો. તે રંજ તેને સ્વાદિષ્ટ લાગ્યો. શેફાલીની આંગળીઓ તેના ગાલ ઉપર ફરી વળી. અહીં મિકેશે મને તમાચો માર્યો હતો. મેં બીજે લગ્ન કર્યાં તેના વિષાદમાં આ ગામડિયો બિચારો આખી જિંદગી કુંવારો રહ્યો છે!  

‘કે તું લખવા નથી માગતો?’

‘બસ, એમ જ સમજી લે.’

મારા વિરહમાં ગામડિયો ઝૂરે છે. આજે હું તેને સાતમા આસમાનની સૈર કરાવીશ.

ચાયના કપ ખાલી થઈ ગયા હતા. બહાર અંધકાર જામવા લાગ્યો હતો.

‘અરે, તારા ડાયમંડ મર્ચન્ટ હસબંડ કેમ છે? તું હેપી છે ને?’ મિકેશે અચાનક પૂછ્યું.

શેફાલી પગનો અંગૂઠો ફ્લોર પર મસળવા લાગી.

‘ઓહ! સો સોરી, યુ ડોન્ટ વોન્ટ ટુ ટોક એબાઈટ ઈટ.’

‘ના, મિકી. આમાં છુપાવવા જેવું કંઈ નથી.’ કહી તે પાછી ચૂપ થઈ ગઈ. પછી મિકેશની આંખોમાં તાકતાં કહ્યું; ‘એમણે એક યહૂદી બાવીસ વરસની મોડેલ યુવતી સાથે લગ્ન કરી લીધાં. હવે હું ફરી આઝાદ થઈ ગઈ છું.’

મિકેશને શેફાલીના બદનની ભાષા હવે સમજાઈ. આઝાદ હતી ત્યારે મિકી ખપે. બીજું કાંઈ ન હોય તો મિકી ઇઝ ઓકે. હીરાનો વેપારી મળે તો ગામડિયો જાય પટારામાં. અને પંદર વર્ષ પછી હીરાનો વેપારી ચાલ્યો જાય અને લંડન આવવાનું થાય તો ફરીથી પટારો ખૂલે, ગામડિયાનો ફ્લેટ ખૂલે, ને પાપા જૉન્સના પિઝા ખવાય! મિકેશને સમજાયું કે શેફાલી તેના ગામડિયા બદન સાથે ખેલી રહી છે. તેનો ઉપયોગ કરી રહી છે, પોતાની કામના ખાતર. એકાએક મિકેશનો શ્વાસ ગરમ થઈ ગયો. શેફાલીની શરીરની કપૂરી ગંધ તેને પસંદ છે. સો વોટ કે શેફાલી તેનો ઉપયોગ કરે છે? સામે હું તેનો ઉપયોગ કરું, ક્વડ પ્રો ક્વો. ઇક્વલ ટુ ઇક્વલ!     

‘તને એકાકીપણું પજવતું નથી?’ શેફાલીએ પ્રશ્ન દોહરાવ્યો.

‘હું ટેવાઈ ગયો છું. શેફાલી, તું થાકેલી છે, ચાલ, બેડરૂમમાં એસી કરી આપું, તું … આરામ કર.’ મિકેશે કહ્યું.

‘મારે કાલે કોવેન્ટ્રી જવાનું છે. સવારની બસનું રિઝર્વેશન છે.’ શેફીએ જણાવ્યું. ‘મને થયું ચાલ મિકીને મળી લઉં, કેચ અપ વિથ યુ. યુ નોવ! ઇઝ ઇટ ઓકે, હું અહીંયા નાઇટ સ્પેન્ડ કરું તો?’

મિકેશે આંખથી હા પાડી. કોઈ કશું બોલ્યું નહીં મિકેશ તેને બેડરૂમ સુધી દોરી ગયો. શેફાલીનાં પગલાં લાલસાથી જાણે ખેંચાતાં હતાં બેડરૂમ તરફ, જે બેડરૂમમાં વર્ષો પહેલાં તે બંનેએ યુવાનીની મદિરા ચાખી હતી છાકટા બનીને.

‘આ કોનો ફોટો છે, મિકી?’ શેફાલીએ બેડરૂમના ખૂણામાં ટેબલ પર સોનેરી ફ્રેમમાં મઢેલા ફોટા તરફ આંગળી ચીંધતાં પૂછ્યું.

‘કોલેજમાં પેલી તનિશા હતી, રિમેમ્બર? શાય રશિયન ગર્લ, નો? અત્યારે કિંગ્ઝ કોલેજમાં લેક્ચરર છે.’

આ શબ્દો બોલી લીધા ને તરત મિકેશને સમજાયું કે ખેલ ખતમ. શેફાલીને તો શેફાલીની યાદમાં તરસતો તરફડતો મિકી હોય તો ખપે! શેફાલી વિના પંદર પદર વરસ ઝૂરતો, કુંવારો રહેતો મિકી મળે તો તેવો મિકી શેફાલીનો આહાર છે. આ બેડરૂમ શેફાલીના મિકીનો બેડરૂમ છે, તેમાં કોઈ તનિશા ફનિશા પણ રાતો ગુજારતી હોય તો તેવો અભડાયેલો બેડરૂમ ને તનિશાનો એંઠો મિકી જાય જહન્નુમમાં. ખેલ ખતમ.

‘ઓહ! મારી મેડિસીન કોવેન્ટ્રી ભૂલી આવી છું, મિકી.’ શેફાલીએ કહ્યું. તેનો સ્વર સહેજ બદલેલો લાગ્યો, ચહેરો કોઈ નવી ભાષા બોલતો દેખાયો. ‘મિકી, કોવેન્ટ્રી માટે અત્યારે નાઇટ કોચ મળે, યસ?’

e.mail : vallabh324@aol.com

(પ્રગટ : “નવનીત સમર્પણ”, જાન્યુઆરી 2019; પૃ. 65-69)

Loading

...102030...2,9993,0003,0013,002...3,0103,0203,030...

Search by

Opinion

  • ‘મૌનથી શબ્દમાં કાણું પડશે’: આધુનિક કવિતાનો એક સજાગ સ્વર
  • ધોળું એટલું દૂધ નહીં, દૂધ અને તેની મિલાવટોની ગાથા
  • રેવા / તત્ત્વમસિ  
  • लोकतंत्र का एंकाउंटर हो रहा है  
  • બ્રેઇન ડ્રેઇન નહીં, બ્રેઇન લીઝઃ ભારતીય પ્રતિભા સર્જે છે, મૂલ્ય બીજા વસૂલે છે

Diaspora

  • યુ.કે.માં ડ્રાઇવિંગની પરીક્ષા
  • અમીના પહાડ (1918 – 1973) 
  • છ વર્ષનો લંડન નિવાસ
  • દીપક બારડોલીકરની પુણ્યતિથિએ એમની આત્મકથા(ઉત્તરાર્ધ)ની ચંદ્રકાન્ત બક્ષીએ લખેલી પ્રસ્તાવના.
  • ગાંધીને જાણવા, સમજવાની વાટ

Gandhiana

  • શું આ જ કળિયુગની પરિભાષા હશે ? 
  • આંતરિક શક્તિ : હિંમત, અંતરાત્માનો અવાજ અને અહિંસક પ્રતિકાર 
  • માનવતાવાદી ત્રિપુટીને સ્મરણાંજલિ 
  • ગાંધી ‘મોહન’માંથી ‘મહાત્મા’ બન્યા, અને આપણે?
  • ગાંધીહત્યાના પડઘા: ગોડસેથી ગોળવલકર સુધી …

Poetry

  • લૂંટ શકે તો લૂંટ
  • દરિયો
  • ગઝલ
  • ગઝલ
  • ગઝલ

Samantar Gujarat

  • ઇન્ટર્નશિપ બાબતે ગુજરાતની યુનિવર્સિટીઓ જરા પણ ગંભીર નથી…
  • હર્ષ સંઘવી, કાયદાનો અમલ કરાવીને સંસ્કારી નેતા બનો : થરાદના નાગરિકો
  • ખાખરેચી સત્યાગ્રહ : 1-8
  • મુસ્લિમો કે આદિવાસીઓના અલગ ચોકા બંધ કરો : સૌને માટે એક જ UCC જરૂરી
  • ભદ્રકાળી માતા કી જય!

English Bazaar Patrika

  • My mother cries on the phone’: TV’s war spectacle leaves Indians in Israel calming frightened families
  • “Why is this happening to me now?” 
  • Letters by Manubhai Pancholi (‘Darshak’)
  • Vimala Thakar : My memories of her grace and glory
  • Economic Condition of Religious Minorities: Quota or Affirmative Action

Profile

  • તપસ્વી સારસ્વત ધીરુભાઈ ઠાકર
  • સરસ્વતીના શ્વેતપદ્મની એક પાંખડી: રામભાઈ બક્ષી 
  • વંચિતોની વાચા : પત્રકાર ઇન્દુકુમાર જાની
  • અમારાં કાલિન્દીતાઈ
  • સ્વતંત્ર ભારતના સેનાની કોકિલાબહેન વ્યાસ

Archives

“Imitation is the sincerest form of flattery that mediocrity can pay to greatness.” – Oscar Wilde

Opinion Team would be indeed flattered and happy to know that you intend to use our content including images, audio and video assets.

Please feel free to use them, but kindly give credit to the Opinion Site or the original author as mentioned on the site.

  • Disclaimer
  • Contact Us
Copyright © Opinion Magazine. All Rights Reserved