Opinion Magazine
Number of visits: 10,226,688
  •  Home
  • Opinion
    • Opinion
    • Literature
    • Short Stories
    • Photo Stories
    • Cartoon
    • Interview
    • User Feedback
  • English Bazaar Patrika
    • Features
    • OPED
    • Sketches
  • Diaspora
    • Culture
    • Language
    • Literature
    • History
    • Features
    • Reviews
  • Gandhiana
  • Poetry
  • Profile
  • Samantar
    • Samantar Gujarat
    • History
  • Ami Ek Jajabar
    • Mukaam London
  • Sankaliyu
    • Digital Opinion
    • Digital Nireekshak
    • Digital Milap
    • Digital Vishwamanav
    • એક દીવાદાંડી
    • काव्यानंद
  • About us
    • Launch
    • Opinion Online Team
    • Contact Us

માથાભારે તત્ત્વો ભારે તો પડે જ છે …

રવીન્દ્ર પારેખ|Opinion - Opinion|29 January 2021

બે મહિનાથી ચાલતું ખેડૂતોનું આંદોલન લોહિયાળ બન્યું ને એનાથી સરકારનો હાથ ઉપર રહ્યો હોવાનું ચિત્ર ઉપસ્યું છે. ખેડૂતોની ટ્રેક્ટર રેલી એક્ટર રેલી હોય તેમ તેનાં વરવાં ચિત્રો બહાર આવ્યાં છે. રેલીમાં અસામાજિક તત્ત્વો ઘૂસી ગયાં અને હિંસા તેણે ફેલાવી એવો બચાવ કામ લાગે એમ નથી. આવાં આંદોલનો કે રેલીમાં આવું બનતું જ હોય છે ને એનો ખ્યાલ રેલીના આયોજકોને હોવો જ જોઈએ. જાહેર આંદોલનોમાં ન થવાનું થાય તો તેનો વિચાર પહેલાં કરવાનો રહે. બે મહિનાથી શાંત રીતે ચાલી રહેલું ખેડૂતોનું આંદોલન 26 જાન્યુઆરીના, 72માં ગણતંત્ર દિવસે જ હિંસક બન્યું એ દુખદ છે ને એથી ય વધુ દુખદ એ છે કે આને કારણે ખેડૂતોએ જનતાની સહાનુભૂતિ ગુમાવી દીધી છે.

ખેડૂતોને ગણતંત્ર દિવસની પરેડને દિવસે જ સમાંતરે ટ્રેક્ટર રેલી યોજવાની મંજૂરી આપવાનું જોખમી હતું, છતાં ખેડૂતો પર વિશ્વાસ મૂકીને પોલીસે રેલીની મંજૂરી આપી ને ખેડૂતોએ વિશ્વાસઘાત કર્યાનું  પોલીસનું માનવું છે. ખેડૂતો તલવાર સાથે પોલીસો પર ધસી ગયા હોય એવાં ચિત્રો બહાર આવ્યાં છે જે ખેડૂતોની તરફેણમાં જતાં નથી.

રેલીના આયોજકો ને આંદોલનના અગ્રણીઓએ કેટલીક ભૂલો કરી છે.

1. સરકાર કૃષિકાનૂનોની કલમ દીઠ ચર્ચા કરવા તૈયાર હતી ત્યારે કાયદાને રદ્દ કરવાની જીદ વધારે પડતી હતી.

2. ખેડૂતોનું આંદોલન ઉત્તર ભારતના ખેડૂતો પૂરતું જ સીમિત જણાઈ રહ્યું છે. ભારતના બધા ખેડૂતો એમાં સંકળાયા નથી. એ સ્થિતિમાં સરકાર બધા ખેડૂતોને ધ્યાનમાં રાખીને કાયદા કરી બેઠી હોય તો તે રદ્દ કરવા તૈયાર ન થાય તે સમજી શકાય તેવું છે. એ સંજોગોમાં પણ કાયદા રદ્દ કરાવવાની હઠ કેટલી યોગ્ય છે તે વિચારવાનું રહે.

3. સુપ્રીમકોર્ટની દખલથી સરકાર ત્રણે કૃષિ કાનૂનો દોઢ વર્ષ માટે લાગુ ન કરવા તૈયાર થઈ, તો એ વાત ફગાવવાની ખેડૂતોને કઈ અનિવાર્યતા હતી તે સમજાતું નથી. આ પ્રસ્તાવ સ્વીકારાયો હોત તો આવનારા દોઢ વર્ષમાં કાનૂનો રદ્દ કરાવવાનો પૂરતો સમય મળ્યો હોત અને આખા દેશના ખેડૂતોને વિશ્વાસમાં લઈને કાનૂનો રદ્દ કરાવવાનું સરળ થઈ શક્યું હોત, પણ ખેડૂતોએ એ તક ગુમાવી ને સુપ્રીમનો અનાદર કરવા જેવું થયું. ખેડૂતોને કદાચ એવો ભય હોય કે દોઢ વર્ષમાં આંદોલન નરમ પડે ને સરકારનો કદાચને એવો હેતુ હોય તો પણ, ખેડૂતોએ ક્યારેક તો આંદોલન સમેટવાનું જ હતું ને દોઢ વર્ષ, નાનો સમયગાળો ન ગણાય, પણ કાયદા રદ્દ કરાવવાની હઠમાં અત્યારે હાલત એ છે કે આંદોલન હટી જવાની સ્થિતિમાં છે.

4. રેલી નક્કી કરેલા સમય કરતાં વહેલી કાઢવાનું કારણ શું હતું તેની સ્પષ્ટતા નથી.

5. સૌથી મોટી ભૂલ તે રેલીનો માર્ગ બદલાયો તે છે. લાલ કિલ્લા તરફ જવાનું જ ન હતું ને રેલી એ માર્ગે આગળ વધી ત્યારે આયોજકો એને રોકી ના શક્યા. એનો અર્થ એ થયો કે કેટલાક ખેડૂતો પર આયોજકોનો કાબૂ ન હતો. આવું હતું તો રેલી કાઢવાની જરૂર હતી ખરી? જે બબાલ થઈ તે રૂટ બદલાયા પછી થઈ છે. રેલીનો માર્ગ બદલાયો એને કારણે લાલ કિલ્લામાં તોડફોડ થઈ, પોલીસ પર આક્રમણો થયાં અને લાલ કિલ્લા પર ત્રિરંગા ઉપરાંત અન્ય ધ્વજો ફરક્યા. રાષ્ટ્રધ્વજનું માન જાળવવાનું પણ 26મીએ જ ન બન્યું એ દુખદ છે. આ રોકી શકાયું હોત તો મીડિયાને, ખેડૂતોને આતંકવાદી કહેવાનું બહાનું ન મળ્યું હોત.

6. રેલી કે આંદોલનો હિંસક બનવાની સંભાવનાઓનો વિચાર આયોજકોએ કરવો જોઈતો હતો, એમને એ પણ ખ્યાલ આવવો જોઈતો હતો કે આવાં ઉપક્રમોનો અસામાજિક તત્ત્વો કે રાજકીય પરિબળો લાભ લેતાં જ હોય છે. સરકાર નથી ઇચ્છતી હોતી કે આંદોલન કે રેલી સફળ થાય એટલે એને અસફળ કરવા એ પણ સામ, દામ, દંડ, ભેદ અજમાવતી જ હોય છે. આ ઉપરાંત આંદોલનના સૂત્રધારોમાંના કોઇકે રેલી દરમિયાન લાઠી સાથે રાખવાની વાત કરી હોવાનું પણ વાયરલ થયું છે. આમ હોય તો રેલી હિંસક બને એવું કદાચ આયોજકો જ ઇચ્છતા હતા એવું નહીં?  

આનું પરિણામ એ આવ્યું છે કે ખેડૂત સંગઠનો અલગ થવા લાગ્યા છે. બે સંગઠનોએ રેલી દરમિયાન ઘટેલી હિંસાને કારણે આંદોલનમાંથી ખસી જવાનું નક્કી કર્યું છે. પહેલી ફેબ્રુઆરીએ સંસદકૂચ નીકળવાની હતી તે પણ હવે મોકૂફ રખાઈ છે. દિલ્હીની સરહદો નજીક રહેતા ગ્રામવાસીઓએ પણ સરહદો ખાલી કરવાનું ખેડૂતોને કહી દીધું છે. તેમણે આંદોલન અહિંસક રહ્યું ત્યાં સુધી ખેડૂતોને નભાવ્યા છે, પણ હવે તેઓ ઇચ્છે છે કે સરહદો ખાલી થાય. એટલે સરહદી ગ્રામજનોની સહાનુભૂતિ પણ ખેડૂતોએ ગુમાવી છે.

ટૂંકમાં, કૃષિ કાનૂનોની વિરુદ્ધમાં શરૂ થયેલું આંદોલન તેનો મિજાજ ગુમાવી ચૂક્યું છે ને હવે સરકાર તેનો મિજાજ બતાવે તો નવાઈ નહીં.

સરકારને પક્ષે પણ પૂરતી જોહુકમી જોવા મળી છે.

1. કૃષિકાનૂનો ખેડૂતો માટે જ ઘડાયા છે તો તેમને વિશ્વાસમાં ન લઈને અને ઉદ્યોગપતિઓને વિશ્વાસમાં લઈને સરકારે શું સિદ્ધ કરવું હતું તે સ્પષ્ટ નથી.

2. સરકારે બહુમતીને જોરે કાયદાઓ ધ્વનિમતથી ઉતાવળે પસાર કરાવીને મનમાની કરી છે તેની ના પાડી શકશે નહીં.

3. જેને માટે કાયદાઓ ઘડાયા હોય તેમને એ મંજૂર ન હોય ને બબ્બે મહિનાથી દિલ્હીની સરહદો પર સખત ટાઢમાં આંદોલન ચાલુ રહ્યું હોય ત્યાં કૃષિ કાનૂનો કોઈ પણ સંજોગોમાં રદ્દ નહીં થાય એવી જાહેરાત સરકારને શોભતી નથી.

4. સરકારે એ સ્પષ્ટ કરવું જોઈએ કે આ કાયદાઓ રદ્દ કરવાથી તેને કે અન્યને શું નુકસાન છે?

5. રેલી ફંટાઈ એ પછી દીપ સિધ્ધુ નામના એક ફિલ્મી કલાકારના સમર્થક અને પ્રચારકનું નામ ચર્ચામાં છે. એણે રેલીને ઉશ્કેરવાનું કામ કર્યું અને લાલ કિલ્લા પર ત્રિરંગાની પાસે અન્ય વાવટાઓ ફરકાવ્યા. જો કે પેલા ફિલ્મી સાંસદે દીપ સિધ્ધુ સાથેના સંબંધોને નકાર્યા છે, એ સાચું હોય તો પણ તે ભા.જ.પ.નો વગવાળો સમર્થક તો છે જ. એને આંદોલનના કોઈ નેતાએ બોલાવ્યો નથી, તો એ ત્યાં કેમ હતો ને કોના કહેવાથી હતો તે સ્પષ્ટ થવું ઘટે.

6. સરકાર એવું પણ માને છે કે ખેડૂતો વિપક્ષોનો હાથો બની ગયા છે અને ખેડૂતોને નામે વિપક્ષો પોતાના હેતુઓ સિદ્ધ કરી રહ્યા છે. એ સાચું હોય તો પણ ખેડૂતોને કાયદાઓ સામે જે વાંધા છે તેની સચ્ચાઈ સામે આંખ આડા કાન કરી શકાય નહીં. એવું તો ન જ હોય કે માત્ર વિપક્ષોનો હાથો બનવા ખેડૂતો કૃષિ કાનૂનોની સામે પડે. એટલી સમજ તો સાધારણ ખેડૂતોમાંયે હોય કે કૃષિકાનૂનોના લાભ જતાં કરીને વિપક્ષોના હાથા ના બનાય. એટલું સ્પષ્ટ છે કે નવા કૃષિ કાનૂનોમાં સંગ્રહખોરીને ઉત્તેજન છે અને ખેડૂતોને ઉદ્યોગપતિઓ કે વેપારીઓની શરતે પોતાની ઉપજનું મળવું જોઈતું વળતર મળે એમ નથી.   

એમ લાગે છે કે ટ્રેક્ટર રેલી અહિંસક રહેવાના ઇરાદાથી શરૂ થઈ હોય અને પછી લાલ કિલ્લામાં ઉપદ્રવ કરવાને ઇરાદે કેટલાંક તત્ત્વો સક્રિય થયાં હોય. કેટલાંક અસામાજિક તત્ત્વો આમ પણ રેલીનો કબજો લેવા માંગતા હતા અને તેઓ આગલે દિવસથી જ પોલીસે સૂચવેલા રેલીના રૂટનો વિરોધ કરતાં હતાં. આ તત્ત્વો અંદરનાં હતાં કે કોઈ રાજકીય ઈશારે બહારથી સક્રિય હતાં તે ચોક્કસ નથી. અત્યારે તો આ અટકળ જ છે, પણ દીપ સિધ્ધુ અટકળ નથી ને તેની ભૂમિકા પૂરેપૂરી શંકાસ્પદ છે.

સાધારણ રીતે પોલીસ આંદોલનમાં કડકાઈથી વર્તતી હોય છે, પણ લાલ કિલ્લા પ્રકરણમાં તે ભારે સંયમથી વર્તી છે, એટલું જ નહીં, પોલીસના હાથમાંથી ટીયરગેસની ગન આંચકી લેવાઈ હોય અને પોલીસ શાંત રહે એવું ભાગ્યે જ બને. લાલ કિલ્લામાં એ બન્યું. આ ઉપરાંત લગભગ ચારસો જેટલા પોલીસો ખાઈમાં ફેંકાવાને કારણે કે અન્ય રીતે ઘવાયાની વાત પણ છે. 40 થી વધુ એફ.આઇ.આર. નોંધાઈ છે ને 200થી વધુની અટકાયત થઈ છે. દિલ્હી પોલીસે ધાર્યું હોત તો લાલ કિલ્લો વધુ લાલ થયો હોત, પણ તેમ ન થયું તેનો યશ પોલીસને આપવો ઘટે.  

એ તો જે હોય તે, પણ ખેડૂતોનું આંદોલન હાલ તરત તો ઘોંચમાં પડ્યું છે ને સરકાર હવે કૃષિકાનૂનો લાગુ કરવામાં ઝડપી બને તો નવાઈ નહીં. એ દુખદ છે કે બે મહિનાથી ચાલી રહેલું ખેડૂતોનું આંદોલન, તેમાં આવેલાં હિંસક વળાંકને કારણે એકાએક જ નિરર્થક થઈ ગયું છે. હા, એ એટલું નિરર્થક ન હતું તે ખરું !

0 0 0

e.mail : ravindra21111946@gmail.com

પ્રગટ : ‘આજકાલ’ નામક લેખકની કટાર, “ધબકાર”, 29 જાન્યુઆરી 2021

Loading

સંગમાં રાજી રાજી !

આશા વીરેન્દ્ર|Opinion - Short Stories|29 January 2021

અંધ અને મૂક-બધિર બાળકોની શાળા સાથે જ હતી, જેમાં હું અને માર્થા ભણતાં. મને ખબર હતી કે માર્થા જન્મથી અંધ છે છતાં હું એના પ્રેમમાં પડ્યો હતો. અમે બંને રિસેસના સમયે જ્યારે પણ એકલાં પડતાં ત્યારે એ મને બ્રેઈલ લિપિમાં લખીને પૂછતી, ‘તને હું કેમ ગમું છું?’

એની સાથે વાત કરી શકાય એટલા ખાતર જ હું બ્રેઈલ શીખ્યો હતો. હું એની હથેળીમાં લખતો, ‘જેમ મૂક-બધિર હોવા છતાં હું તને ગમું છું એમ.’ એ મીઠું હસી પડતી. હસતી વખતે એના ગાલમાં ખંજન પડતાં અને એ એટલી સુંદર લાગતી કે હું પ્રભુને કહેતો કે, જિંદગીમાં ફક્ત એક જ વાર એ પોતાનો સુંદર, ભાવવાહી ચહેરો જોઈ શકે એટલી દયા તું ન કરી શકે?

એકમેકને વાત કહેવાની અને એકબીજાની વાત સમજવાની પોતીકી પદ્ધતિ અમે શોધી કાઢેલી. એ જ પદ્ધતિથી એક દિવસ મારા મનની વાત મેં એના સુધી પહોંચાડેલી અને એને સમજાવ્યું હતું કે, મારાં માતા-પિતા એનાં મમ્મી-પપ્પાને મળવા માગે છે. શું અમે તારે ઘરે આવી શકીએ? એ શરમાઈ ગઈ હતી. મારા ખભા પર માથું ઢાળીને ખીલખીલ કરતાં હસીને એણે મારી હથેળી પર લખ્યું હતું – ‘મોસ્ટ વેલકમ’.

ચારે માતા-પિતાને પોતાનાં દિવ્યાંગ સંતાનોના ભવિષ્યની ચિંતા સતાવતી હોય એ સ્વાભાવિક જ હતું. માર્થાએ મને પછી જણાવ્યું હતું કે ‘મારી મમ્મીએ કહ્યું હતું કે, એ ત્રણ-ચાર વર્ષનો હતો ત્યાં સુધી તો બધું બરાબર હતું પણ એક વખત એટલો બધો તાવ આવ્યો કે અઠવાડિયા સુધી ઊતર્યો જ નહીં. ડોક્ટરે તાવ ઉતારવા એટલી ભારે દવા આપી કે, એની આડઅસરને કારણે એની બોલવા-સાંભળવાની ક્ષમતા કાયમ માટે જતી રહી.’ વડીલોને ફિકર હતી કે, અમારી આ ત્રુટિઓ સાથે અમે સંસાર કેવી રીતે ચલાવી શકીશું? પણ અમને બેઉને એકમેકના પ્રેમમાં એટલી શ્રદ્ધા હતી કે, અમે એમને ખાતરી આપી કે, કશો વાંધો નહીં આવે. જરા કચવાતા મને ચારે માવતરે અમને સંમતિ આપી.

એક ટેલિફોન બૂથમાં મને કામ મળી ગયું. અમારી જરૂરિયાત પૂરતું મળી રહેતું હતું પણ માર્થાની ખૂબ ઇચ્છા હતી કે એ પણ કંઈક કામ કરીને ઘર ચલાવવામાં મારી સહાય કરે. ઘરની નજીક જ ઈયર ફોન બનાવતા કારખાનાના પેકીંગ ડિપાર્ટમેંટમાં એને કામ મળી ગયું. અમારા દિવસો એટલા આનંદમાં પસાર થતા હતા કે, અમે જાણે સ્વર્ગમાં વિહરતાં હોઈએ એવું અમને લાગતું.

અમે અન્યોન્યના પૂરક બનીને જીવતાં હતાં. માર્થા હવે મારી નજરે દુનિયા જોઈ શકતી, રંગો પારખી શકતી અને કુશળતાથી ગૃહિણીની તમામ ફરજો બજાવી શકતી. તો વળી એના હોઠનો ફફડાટ અને એનો સ્પર્શ મારે માટે કાન અને જીભ બની ગયાં હતાં. ઘણી વાર અમે વિચારતાં કે, જેમની તમામ ઈંદ્રિયો સલામત છે એવાં યુગલો પણ આપણા જેટલાં ખુશ હશે ખરાં? ક્યારેક મને ડર લાગતો કે, અચાનક કોઈ વિઘ્ન આવીને અમારાં સપનાં છિન્ન-ભિન્ન તો નહીં કરી નાખે ને?

કદાચ મારી આશંકાએ જ મને વધુ પડતો સાવધ કરી દીધો હતો. માર્થા તો જોઈ શકે એમ હતી નહીં પણ મેં જ્યારે એના ડાબા સ્તન પર એક ગાંઠ જોઈ ત્યારે હું ધ્રૂજી ઊઠ્યો. એને કહેવા ગયો તો એણે વાતને હસવામાં કાઢી નાખી. ‘તું મને બહુ ચાહે છે ને એટલે જ તને આવા નક્કામા વિચાર આવે છે. બાકી મને કંઈ નથી. હું એકદમ તંદુરસ્ત છું.’

હું એને પરાણે ડોક્ટર પાસે લઈ ગયો. એના મનમાં તો જરા ય ડર નહોતો પણ મારું હૈયું જોર જોરથી ધડકતું હતું. ‘શું હશે? એને કંઈ થશે તો હું કેવી રીતે જીવીશ?’ કાળજીપૂર્વકની તપાસ પછી ડોક્ટરે ઈશારાથી મને સમજાવ્યું હતું કે, આમ તો કંઈ ફિકર કરવા જેવું નથી છતાં બાયોપ્સી તો કરાવી જ લેવી જોઈએ. બે દિવસ પછી બાયોપ્સી કરાવવાની હતી. એ બે દિવસ મારે માટે બે જન્મારા જેવા બની રહ્યા. માર્થા તો એટલી શાંત હતી કે જાણે એને આ વાત સાથે કશી નિસ્બત જ ના હોય!

બાયોપ્સી થઈ ગઈ. અમારા બંનેની મુશ્કેલી સમજીને ડોક્ટરે સહાનુભૂતિથી કહ્યું, ‘ડોન્ટ વરી. તમારે હવે ધક્કો ખાવાની જરૂર નથી. જે રિપોર્ટ આવશે એ હું ફોન પર જણાવી દઈશ.’ મારે માટે તો ફોન કશા કામનો નહોતો તેથી ફોન હંમેશાં માર્થા પાસે જ રહેતો. ત્યારે જિંદગીમાં પહેલી વખત મેં તીવ્રતાથી અનુભવ્યું કે શ્રવણેન્દ્રિય ન હોવી એટલે શું?

જે દિવસે રિપોર્ટ આવવાનો હતો તે દિવસે હું વારંવાર ફોન સામે જોયા કરતો હતો. સ્ક્રીન પર ડોક્ટરનું નામ દેખાયું કે મેં દોડીને માર્થાના હાથમાં ફોન આપ્યો. વાત કરતાં કરતાં એની આંખોમાંથી અવિરત આંસુઓ વહી રહ્યાં હતાં. એ જોઈને મને થયું, ખલાસ! અમારી ખુશીઓ પર પૂર્ણવિરામ લાગી ગયું. માર્થા વાત પૂરી કરે ત્યાં સુધી જાતને સંભાળવી મારે માટે  મુશ્કેલ બની ગયું. ફોન મૂકીને એણે જોરથી મારો હાથ પકડી લીધો. અમે મધર મેરી અને ઈશુનો ફોટો ટીંગાડેલો એ દીવાલ પાસે એ મને લઈ ગઈ. અમે બંનેએ સાથે પ્રભુને નમન કર્યું અને પછી મારા કાન પાસે હોઠ રાખીને એ જે બોલી એ અક્ષરેઅક્ષર મને જાણે સંભળાયો અને સમજાયો.

‘જો, ઈશુ કેટલો દયાળુ છે! એણે આપણો માળો વીંખાવા ન દીધો. મને સાદી ગાંઠ હતી, કેંસરની નહીં.’ એકબીજાંને વળગીને અમે પ્રભુનો આભાર માન્યો ત્યારે ચોક્કસ એણે પ્રભુના કરુણામય સ્વરૂપને નિહાળ્યું હશે અને મેં મારા સગ્ગા કાને એનાં આશીર્વચન સાંભળ્યાં હતાં એની મને ખાતરી છે. હું હોઠ ફફડાવીને બોલ્યો હતો,

‘હે પરમ પિતા, તારો ખૂબ ખૂબ આભાર.’

(ઓ થિયામ ચિનની સિંગાપોરિયન વાર્તાને આધારે)

https://bhoomiputra1953.wordpress.com/2021/01/25/સંગમાં-રાજી-રાજી/

Loading

હલકી વરણ

આશા વીરેન્દ્ર|Opinion - Short Stories|28 January 2021

મિ. સેનનો બંગલો હતો એ આખો વિસ્તાર ‘સેનવાડી’ના નામે ઓળખાતો. જેમ જેમ ઉમ્મર વધતી જતી હતી, એમ મિસીસ સેનને બંગલાની સાફ-સફાઈ કરવી અઘરી લાગતી હતી. પતિ-પત્ની હીંચકે ઝૂલતાં હોય, ત્યારે મોટે ભાગે વાતનો મુદ્દો આ જ રહેતો,

‘આ કામવાળીઓનાં કંઈ ઠેકાણાં નથી. એ બધીઓની પાછળ ફરી ફરીને હું તો થાકી જાઉં છું.’

‘તે કોણ કહે છે તને થાકી જવાનું? તારાથી થાય એટલું કર ને કરાવ. બાકીનું છોડી દે.’

‘લો, બોલ્યા, છોડી દે! એમ કંઈ થોડું છોડી દેવાય છે? કોઈ આવે તો કહેશે, આટલો સરસ બંગલો પણ આ બાઈને સાચવતાં જ નથી આવડતું.’

પત્નીની ફરિયાદનું નિવારણ કેવી રીતે કરવું એ મૂંઝવણમાં હતા, ત્યાં મિ. સેનને એક દિવસ અચાનક જ ઉપાય મળી ગયો. ઑફિસેથી આવતાની સાથે ખુશ થઈને એમણે કહ્યું :

‘આજે ઑફિસમાં ગુપ્તાએ કહ્યું કે, ગાંધી મેદાનમાં કબીલાવાળા વણઝારા આવ્યાં છે અને એમની સ્ત્રીઓ ઘરકામ માટે તપાસ કરે છે. આપણાં ઘર માટે એક બાઈ સાથે નક્કી કર્યું છે. કાલ સવારથી એ આવશે.’

આમ ચંપા આ ઘરમાં આવી. શ્યામ વર્ણ પણ મોટી ને પાણીદાર આંખો, ઘાટીલો દેહ અને ઘટ્ટ લાંબા વાળ. સાડી ભલે જૂની-પુરાણી; પણ એવી ચીવટાઈથી પહેરેલી કે બે ઘડી જોયા જ કરીએ. જો કે મિસીસ સેનને તો પોતાનાં કામ સાથે જ લેવા-દેવા હતી અને એમની પરીક્ષામાં ચંપા જોતજોતામાં પાસ થઈ ગઈ. એનાં કામથી ખુશ થયેલાં શેઠાણી, પછી તો એની સાથે અલક-મલકની વાતો ય કરતાં …

‘ઘરમાં તમે કેટલા લોકો રહો છો?’

‘અમીં ચાર છૈયે.’

‘તમે બે ને બે છોકરાંઓ?’

‘નંઈ. મીં ને મારા તઈણ મરદ.’

‘ત્રણ મરદ? એ વળી કેવી રીતે?’

‘અમારામાં એવું જ હોય સે …. પેલી દરપદીને તો પાંસ હતા ને? મારે બે ઓસા.’ કહીને એ હસવા લાગેલી. જ્યારે એમણે પોતાના પતિને આ વાત કરી ત્યારે એ મોઢું બગાડતાં બોલેલા ….

‘આ બધાં હલકી વરણનાં લોકો. લોકોને લૂંટી લેવા એ જ એમનો ધંધો. એમનો ભરોસો ન કરાય. ક્યારે ચોરી-ચપાટી કરીને છુમંતર થઈ જાય ખબરે ય ન પડે. તું એની પર નજર રાખતી રહેજે.’ પણ મિસીસ સેનને ચંપાની કમ્પની ગમી ગઈ હતી. પોતાની સાથે ચા-નાસ્તો કરાવતાં અને કેટલી ય વાર એને તો પોતાનાં ઘરે જમાડતાં જ; પણ ઘરે લઈ જવા પણ કંઈક ખાવાનું આપતાં.

અમાસની એક રાતે ચંપા એના ત્રણ મરદોની વચ્ચે નીચીમૂંડી કરીને બેઠી હતી. દેશી દારુની બાટલી મોઢે માંડતાં ત્રણમાંનાં એકે સટાક કરતો તમાચો મારીને કહ્યું,

‘ક્યારના પુસ પુસ કરીએ છ, તે જબાપ આપતાં હું જોર પડે સ? આંઈ કિયા કામે આયા સીએ ઈ ખબર સે ને? આટલા દી’થી ‘સેનવાડી’માં જા છ, તે હું બાતમી લાયી છ?’

ચંપા કંઈ બોલ્યા વિના ઊભી થઈને ચાલવા માંડી. ત્રણમાંથી એકે એની પાછળ જતાં કહ્યું, ‘બૌ ચરબી ચઢી સે તે હીધી કરવી પડસે.’

બીજે દિવસે ચંપા કામ પર ગઈ ત્યારે એનો આખો ચહેરો સૂઝી ગયેલો. શરીર પર ઠેકઠેકાણે મારના નિશાન અને સોળ ઊઠી આવેલા. મિસીસ સેને ચીસ પાડી ઊઠતાં પૂછેલું,

‘અરેરે ચંપા આ શું? કોણે મારી તને આમ જંગલીની જેમ?’

‘દીદી, એવું બધું તો હાઈલે રાખે અમારી બસ્તીમાં. અમને બૈરાંઓનેય ટેવ પડી ગઈ માર ખાવાની.’

આવી તે કંઈ ટેવ હોય? મિસીસ સેન વિચારી રહ્યાં પણ એમને લાગ્યું કે ચંપા આ બાબતમાં વધારે બોલવા નથી માગતી; એટલે પછી વાત પડતી મૂકી.

થોડા દિવસ પછી બંગલાનાં બારણાં બરાબર બંધ કરીને પતિ-પત્ની સૂતાં ને હજી આંખ મીંચાય ન મીંચાય ત્યાં ધાબા પર કોઈના દોડવાનો અવાજ સંભળાયો. મિ. સેન પથારીમાંથી ઊભા થઈને ઉપર જવા જતાં હતા; પણ મિસીસ સેને કહ્યું, ‘કોઈ નથી, વાંદરા છે. હમણાં હમણાં વાનરસેનાએ બહુ ઉપાડો લીધો છે. સૂઈ જાવ શાંતિથી.’ થોડીવારમાં અવાજ આવતો બંધ પણ થઈ ગયો.

સવારે દસ અગિયાર થયા તો ય ચંપા ન આવી. મિસીસ સેન રઘવાયા થઈ ગયાં. ‘કેમ નહીં આવી હોય? આમ તો  બહુ નિયમિત છે. એ નહીં આવે તો હું ક્યારે આ બધું કામ કરીશ?’ એમનો આવો બધો બબડાટ ચાલુ હતો ત્યાં પોલીસ ચોકીએથી ફોન આવ્યો. ‘સેન સાહેબ, જરા પોલીસ સ્ટેશને આવી જાવ ને! તમારું કામ છે.’ મિ. સેન તો ગભરાયા! ત્યાં વળી મારું શું કામ હશે?

ત્યાં પહોંચ્યા ત્યારે ઈન્સપેક્ટરે પૂછ્યું, ‘સાહેબ, તમારા ઘરમાં કપડાંનાં કબાટની પાછળની દીવાલમાં તીજોરી છે ને? ને તમારાં પત્ની રાત્રે સૂતી વખતે પહેરેલા બધા દાગીના કાઢીને એક ડબ્બામાં મૂકી દે છે એ વાત સાચી?’

‘અરે, તમે તો કોઈ દી’ મારા ઘરે આવ્યા પણ નથી. તો પછી તમને આ બધી કેવી રીતે ખબર પડી?’

‘આ બધા કબીલામાં રહેતા લોકો જે ગામમાં જાય ત્યાંના પૈસાપાત્ર લોકોનાં ઘરોની માહિતી મેળવી લે. ઝાંસીમાં તમારું મોટું નામ સાંભળીને એમણે મોટી ધાપ મારવાનો પ્લાન કરેલો. આ માટે એમણે પોતાની પત્ની ચંપાનો ઉપયોગ કર્યો. ખૂબ મારી એટલે એણે મોઢું તો ખોલવું પડ્યું; પણ કાલે રાત્રે જ્યારે એ તમારે ત્યાં ધાડ પાડવા આવ્યા ત્યારે ચંપા આડી ફરી વળી. એક જ વાત કરતી હતી કે, ‘મેં દીદીનાં ઘરનું નમક ખાધું છે. હું નમકહરામી નહીં કરું.’ આ ઈમાનદાર ઓરતને લીધે તમે બચી ગયાં નહીં તો …….’

મિ. સેન ફાટી આંખે આ બધું સાંભળી રહ્યા અને વિચારી રહ્યા કે હું કોને ‘હલકી વરણ’ કહેતો હતો?

(‘અશોક કુમાર’ની ‘બંગાળી’ વાર્તાને આધારે)

(‘ભૂમિપુત્ર’ પાક્ષિકમાં છેલ્લે પાને પ્રકાશિત થયેલી આ વાર્તા, લેખિકાબહેનની અનુમતિથી સાભાર… ..ઉ.મ..)

સર્જક–સમ્પર્ક : બી–401, ‘દેવદર્શન’, પાણીની ટાંકી પાસે, હાલર, વલસાડ – 396 001

eMail : avs_50@yahoo.com

♦●♦

સૌજન્ય : ’સન્ડે ઈ.મહેફીલ’ – વર્ષઃ સોળમું – અંકઃ 471 – January 31, 2021

♦●♦

આવી ‘ટચુકડી’ વાર્તાઓની ‘ઈ.બુક’

તમને આવી નાનકડી, માત્ર 750 શબ્દોની મર્યાદામાં રચાયેલી વાર્તાઓ વાંચવાનો શોખ હોય તો તમારે માટે એક શુભ સમાચાર છે. 2005થી પ્રકાશિત થતી આ ‘સ.મ.’માં આવી વાર્તાઓ, બહુ વખાણાઈ અને વિશેષ આદર પણ પામી છે.

અમે તેવી પચીસ વાર્તાની એક રૂપકડી ઈ.બુક બનાવી છે.. તમને તે જોવા–વાંચવાનો ઉમળકો થાય તો, તમારું પૂરું નામ, સરનામું અને કૉન્ટેક્ટ નંબર લખીને જ, મને ઈ.મેલ લખજો.. (વૉટસેપ મારફત તે મોકલી શકાય તેમ નથી, તેથી ..) તમને તે મોકલી આપીશ .. ..ઉત્તમ.મધુ ગજ્જર..   e.mail : uttamgajjar@gmail.com

અથવા

https://www.aksharnaad.com/downloads/

ઉપરથી 71મી બુક મફત ડાઉનલોડ કરજો. બીજાં ય ઘણાં પુસ્તકો ત્યાંથી મળશે.

Loading

...102030...2,1882,1892,1902,191...2,2002,2102,220...

Search by

Opinion

  • બજેટ પૂરતું હોવા છતાં, શિક્ષકોની ભરતી થતી નથી …
  • ખટારાવાળો 
  • ભારતીય ચૂંટણી પંચને અત્યારે ટી.એન. શેષનની તાતી જરૂર છે 
  • મતદાર શાસકને ચૂંટે કે શાસક મતદારને ?
  • કરસનદાસ માણેક : કવિતાની ભક્તિ, ભક્તિની કવિતા  

Diaspora

  • 55 Million Speakers, 84 Editors: The Challenge Facing Gujarati in the Age of AI  
  • ગુજરાતી સાહિત્ય અને અનુવાદ – દશા અને દિશા
  • આપણે કયા ગુજરાતની વાત કરી રહ્યા છીએ?
  • દશમી ભાષા-સાહિત્ય પરિષદ :
  • યુ.કે.માં ડ્રાઇવિંગની પરીક્ષા

Gandhiana

  • ગાંધીજીનો ઘરડો દોસ્ત
  • આતંકવાદ અને અસમતોલ યુદ્ધના માહોલમાં ગાંધી 
  • શાંતિની સ્થાપના અને જાળવણી શક્ય છે.
  • कौमी संवादिता की मधुशाला[1]
  • શું આ જ કળિયુગની પરિભાષા હશે ? 

Poetry

  • ને ,પાળ તૂટી! !
  • હળવે હળવે હળવે
  • બગલ ખંજવાળો
  • નિષ્ક્રમણ
  • ગઝલ

Samantar Gujarat

  • ઇન્ટર્નશિપ બાબતે ગુજરાતની યુનિવર્સિટીઓ જરા પણ ગંભીર નથી…
  • હર્ષ સંઘવી, કાયદાનો અમલ કરાવીને સંસ્કારી નેતા બનો : થરાદના નાગરિકો
  • ખાખરેચી સત્યાગ્રહ : 1-8
  • મુસ્લિમો કે આદિવાસીઓના અલગ ચોકા બંધ કરો : સૌને માટે એક જ UCC જરૂરી
  • ભદ્રકાળી માતા કી જય!

English Bazaar Patrika

  • State-Sponsored Communal Profiling : The Gujarat Government Must Be Held Accountable
  • My mother cries on the phone’: TV’s war spectacle leaves Indians in Israel calming frightened families
  • “Why is this happening to me now?” 
  • Letters by Manubhai Pancholi (‘Darshak’)
  • Vimala Thakar : My memories of her grace and glory

Profile

  • તપસ્વી સારસ્વત ધીરુભાઈ ઠાકર
  • સરસ્વતીના શ્વેતપદ્મની એક પાંખડી: રામભાઈ બક્ષી 
  • વંચિતોની વાચા : પત્રકાર ઇન્દુકુમાર જાની
  • અમારાં કાલિન્દીતાઈ
  • સ્વતંત્ર ભારતના સેનાની કોકિલાબહેન વ્યાસ

Archives

“Imitation is the sincerest form of flattery that mediocrity can pay to greatness.” – Oscar Wilde

Opinion Team would be indeed flattered and happy to know that you intend to use our content including images, audio and video assets.

Please feel free to use them, but kindly give credit to the Opinion Site or the original author as mentioned on the site.

  • Disclaimer
  • Contact Us
Copyright © Opinion Magazine. All Rights Reserved