Opinion Magazine
Number of visits: 10,367,484
  •  Home
  • Opinion
    • Opinion
    • Literature
    • Short Stories
    • Photo Stories
    • Cartoon
    • Interview
    • User Feedback
  • English Bazaar Patrika
    • Features
    • OPED
    • Sketches
  • Diaspora
    • Culture
    • Language
    • Literature
    • History
    • Features
    • Reviews
  • Gandhiana
  • Poetry
  • Profile
  • Samantar
    • Samantar Gujarat
    • History
  • Ami Ek Jajabar
    • Mukaam London
  • Sankaliyu
    • Digital Opinion
    • Digital Nireekshak
    • Digital Milap
    • Digital Vishwamanav
    • काव्यानंद
  • About us
    • Launch
    • Opinion Online Team
    • Contact Us

બધી શાળાઓએ અપનાવવા જેવું પુસ્તક

સંજય સ્વાતિ ભાવે|Gandhiana, Opinion - Opinion|2 October 2026

ગાંધી જયંતી નિમિત્તે 

‘અ’અહિંસાનો‘અ’, સંપાદક : કેતન રૂપેરા, પ્રકાશક : સાબરમતી આશ્રમ ટ્રસ્ટ અને પર્યાવરણ શિક્ષણ કેન્દ્ર, પાનાં 72, 250 રૂ. 

ગાંધીજીએ આજીવન સેવેલી અહિંસા દુનિયા માટે રોજેરોજ વધુ ને વધુને અનિવાર્ય બનતી જાય છે. આવા માહોલમાં બાળકોમાં રમતાં રમતાં અહિંસાવૃત્તિ કેળવાય તે હેતુથી ‘અ’અહિંસાનો ‘અ’, નામનું એક વિશિષ્ટ પુસ્તક પ્રસિદ્ધ થયું છે. તેનું સંપાદન કુશળ સંપાદક અને પુસ્તક-નિર્માણના યુવા કીમિયાગર કેતન રૂપેરાએ કર્યું છે.

‘જીવનશિક્ષણની આનંદપોથી’ પેટાશીર્ષક ધરાવતાં આ પુસ્તકમાં માધ્યમિક અને ઉચ્ચતર માધ્યમિક ધોરણોમાં અભ્યાસ કરતાં વિદ્યાર્થીઓ માટેની ચોવીસ સામૂહિક રમતો છે. તે વર્ગમાં જૂથ પાડીને શિક્ષક અને સંયોજક રમાડી શકે.
રમતો માટેની સામગ્રી કાગળ, પેન, ચિત્રકામ માટેની વસ્તુઓ, છાપાં, ચૉક, બ્લૅકબોર્ડ ઇત્યાદિ છે. આ રમતોનો હેતુ બાળકોમાં અહિંસા અને પ્રેમ, પરસ્પર સમજ અને સદ્દભાવ, પર્યાવરણજતન અને પૂર્વગ્રહમુક્તિ જેવી વૃત્તિઓ કેળવવાનો છે. 

સંપાદક નોંધે છે : ‘માધ્યમિક અને ઉચ્ચતર માધ્યમિકના વિદ્યાર્થીઓમાં રમતાં રમતાં કેટલાક ગુણોની કેળવણી થાય, અને અહિંસા તરફનો એમનો સહજ ઝુકાવ થાય તેવી પ્રવૃત્તિઓ તૈયાર કરવામાં આવી છે.

આ પ્રવૃત્તિપોથી સાબરમતી આશ્રમ ટ્રસ્ટ અને સેન્ટર ફૉર એનવાયર્નમેન્ટ એજ્યુકેશન સંસ્થાઓએ તૈયાર કરાવી છે. તેમણે 2019માં ‘ગાંધી-કસ્તૂરબા 150’ની ઉજવણીના ભાગ રૂપે ગુજરાતની પંદર સંસ્થાઓની સાથે હાથ ધરેલા ‘અહિંસાની કેળવણી / Learning Non-Violence’ પ્રકલ્પનું આ પાયાનું પુસ્તક હતું. પ્રકલ્પના ભાગ રૂપે આ ‘આનંદપોથી’ની પ્રવૃત્તિઓ સંસ્થાઓમાં કરાવવામાં આવી ચૂકી છે અને આ ‘જીનશિક્ષણ’ ચાલતું રહે છે. 

અત્યાર સુધી એકસો દસ શાળાઓના સાડા ત્રણસો જેટલાં વિદ્યાર્થીઓ આ પ્રવૃત્તિનો ભાગ બન્યા છે. જુદા જુદા વિસ્તારની એન.જી.ઓ.ના પ્રતિનિધિઓ અને તેમના સહાયકો આ પ્રવૃત્તિઓ કરાવતા રહ્યા છે. તેમના નિરીક્ષણો, અનુભવો અને સૂચનોને આમેજ કરીને પુસ્તકની પ્રસ્તુત બીજી સંવર્ધિત આવૃત્તિ બહાર પાડવામાં આવી છે.
રમતોમાં ભાગ લેનારાં વિદ્યાર્થીઓએ ચિત્રકામ, લેખન, નાટ્યવાચન ઉપરાંત વિકલ્પ પસંદગી, ડમ્બ શરાડ, અખબારી કતરણકામ, જૂથ વહેંચણી, પ્રશ્નોત્તરી, ચર્ચા જેવી અનેક બાબતો કરવાની થાય છે.

રમતોને ત્રણ વિભાગમાં વહેંચવામાં આવી છે. પહેલા વિભાગ ‘જાત વિશે’માં મારી કલ્પનાનું વિશ્વ વિષય પર ચિત્ર, માન્યતા ને મૂલ્ય હકીકત ને મંતવ્ય, સ્વાર્થ અને નિંસ્વાર્થ, ચહેરો અને મુખવટો જેવી બાબતોના ભેદની પરખ અને હિંસાની ઓળખ – આ બાબતોનો સમાવેશ થાય છે.

બીજો ભાગ છે ‘પર્યાવરણ વિશે’ જેમાં વિવિધતામાં એકતા, સંસાધનોની વહેંચણી, બેદરકારી, સહાનુભૂતિ, નવસર્જન જેવી બાબતોને લગતી પ્રવૃત્તિઓ છે. ‘જાતને યોગ્ય દિશામાં દોરવા વિશે’ વિભાગમાંની યાદીમાં સમાવિષ્ટ છે : સત્યશોધન, ઝગડાના મૂળની શોધ અને તેનો ઉકેલ, સમયસૂચકતા, લક્ષ્ય અને જવાબદારી.
રમતોનું નિર્માણ ગાંધીવિચારના ઊંડા અભ્યાસી કેતન રૂપેરાની સર્જક પ્રતિભાથી થયું છે. તેમાં ગાંધીવિચારની તેમની સમજ અને ઇનૉવેશન ક્ષમતાનો ઉત્તમ મેળાપ દેખાય છે. તેની પ્રતીતિ પુસ્તકના દરેક પાને થાય છે. 

પુસ્તકને અંતે ‘પ્રવૃત્તિમાં વધુ પ્રાણ પૂરવા માટે ઉપયોગી કેટલાંક સંદર્ભ પુસ્તકો’ મથાળાં હેઠળ બાર નામ છે. વળી,પુસ્તકની પેજ ડિઝાઈન માવજત માગી લેનારી અને નિર્માણ સૌમ્ય રીતે આકર્ષક છે.
‘અહિંસાની કેળવણી’ પ્રકલ્પ માટેનું પ્રાથમિક સંશોધન રાહુલ ગોરાણા, દીપ શાહ અને અતુલ દાસપટનાયકે કર્યું છે. અયૂબ શેરસિયા અને હસમુખ પટેલ પ્રકલ્પ-સહાયકો રહ્યા છે. આ પુસ્તક વિશે ઉર્વીશ કોઠારીએ કેતનભાઈની ‘નવજીવન ન્યૂઝ’ પોર્ટલ માટે પચીસ મિનિટની મુલાકાત લીધી હતી. તેની લિન્ક : https://www.youtube.com/watch?v=RENJEzgZ_H8 

આપણા સમયમાં વિશેષ અગત્યનું આ પુસ્તક બહુ ઓછું જાણીતું છે. પ્રકાશક સંસ્થાઓએ તેનો બહોળો પ્રચાર પ્રસાર કરવો જોઈએ. આવા મૂલ્યવાન સમાજોપયોગી પુસ્તકની કિંમત ઓછી હોવી જોઈએ. ખરેખર તો એમ કહેવાનું થાય કે લોકોત્તર વાચન પ્રસારક મહેન્દ્રભાઈ મેઘાણી ચલાવતાં એવી મિશનરી પ્રસાર-યોજનાથી આ પુસ્તક શિક્ષણ સાથે સંકળાયેલા સહુની પાસે પહોંચવું જોઈએ.

કેમ કે, આ પ્રવૃત્તિપોથીમાં એવું સત્વ છે કે બધી શિક્ષણ સંસ્થાઓ નિયમિત ધોરણે આ ઉપયોગ કરે તો કેટલાક સમયે એના રૂડાં ફળ મળી શકે. 

કેતન રૂપેરાને અનેક ધન્યવાદ. 

————————— 

પ્રાપ્તિસ્થાન : 

સાબરમતી આશ્રમ પુસ્તક ભંડાર, ફોન: 079-27557277); 

પર્યાવરણ શિક્ષણ કેન્દ્ર,થલતેજ, અમદાવાદ, 079-268580002;

‘ગ્રંથવિહાર’ પુસ્તક ભંડાર, ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદ સંકુલ, વેચાણ વેરા ભવનની પાછળ, આશ્રમ રોડ, અમદાવાદવાદ, મો.9898762263

ફોટોગ્રાફ સૌજન્ય : ડૉ.અશ્વિનકુમાર, નવજીવન લિન્ક સૌજન્ય : ચંદુભાઈ મહેરિયા,
કોલાજ સૌજન્ય : પરીક્ષિત મેઘના મુકેશ
02 ઑક્ટોબર 2026   
 e.mail : sanjaysbhave@yahoo.com

Loading

યાંત્રિક યુગમાં માનવ ક્યાં ખોવાયો?

આશા બૂચ|Gandhiana|2 October 2026

આશા બૂચ

માફ કરજો, આ સવાલ તમે મને એટલે કે ગૂગલ મહારાજને પૂછો છો? તો પહેલાં નીચેનું બટન ક્લિક કરીને સાબિત કરો કે તમે રોબોટ છો કે માનવ?

હા, તો તમે માનવ છો એમ કબુલ્યું એટલે એ રીતે વાત આગળ ચલાવીએ.

આજકાલ ખુદ AIના સર્જકો, એ સાધનોના વેપારીઓ અને તેની જોરશોરથી તરફેણ કરનારા ‘નિષ્ણાતો’ના વિધાનો સાંભળીને તમે AI, Algorithmic systems વગેરે શબ્દોથી મૂંઝાઈ ગયા હશો. એ માનવ જાત માટે સલામત છે કે નહીં અને તેનો તમારે કેટલો અને કેવો ઉપયોગ કરવો તેનો નિર્ણય લેવા ધારો છો ને?

તો સાંભળો, આ નવું પ્રૌદ્યોગિક વિજ્ઞાન હવે માનવ જાતની હસ્તી હશે (અથવા તો એ વિજ્ઞાન ખુદ માનવ જાતને જ નષ્ટ નહીં કરી નાખે) ત્યાં સુધી અહીં, આપણી સાથે અથવા આપણાથી આગળ રહેવાની છે. તો એની સાથે દોસ્તીનો હાથ લંબાવીશું તો શાંતિ રહેશે.

આ ડિજિટલ યુગમાં માનવી કેવી રીતે વિચારે, એકબીજા સાથે અનુબંધ કેળવે અને વર્તે છે એ તમામનું ગણિત બદલી ગયું. એક બટન દબાવો ત્યાં તો સાત સમંદર પાર બેઠેલા જાણીતા કે અજાણ્યા લોકો સાથે વાત કરી શકાય, લાખોને તમારી અસર નીચે મૂકી શકાય અને મજાની વાત તો એ કે સત્ય કરતાં અસત્યને વધુ ઝડપથી ફેલાવી શકાય એ નફામાં. આપણને ચપટી વગાડતાં માહિતી ઘણી મળે, પણ તેના પર ઊંડાણથી વિચાર કરવાની શક્તિ ગુમાવી. તમારા મોબાઈલ કે કમ્પ્યુટરમાં કોન્ટેક્ટ લિસ્ટ લાં ……..બુ હશે, છતાં એકલતા સાલતી હશે. આમ કેમ?

21મી સદીમાં માહિતી મેળવવાના અને પ્રસાર કરવાના આપણી કલ્પના બહારના સાધનો શોધાયાં. સ્માર્ટફોને જાણે કે માણસને સશક્ત કરવા માટે ચરખાનું સ્થાન લઈ લીધું, અને છતાં આ યાંત્રિક વિજય નીચે એક પ્રકારનો નૈતિક પરાજય છુપાયેલો નજરે ચડવા માંડ્યો છે. સોશ્યલ મીડિયાના માધ્યમો દ્વારા વધુ લોકોને જોરશોરથી પોતાનો મત-વિચાર રજૂ કરવાની છૂટ મળી છે, પણ તેમાં ડહાપણનું પ્રમાણ ઘટ્યું છે. વિચાર પ્રસારની ઝડપ નૈતિક મૂલ્યાંકનની ઝડપને પાછળ પાડી દે છે. પરિણામ? બનાવટી સમાચારોથી ચોક્કસ સમૂહો પ્રત્યે નફરતનો ફેલાવો, સંદેશ વ્યવહારના સાધનો દ્વારા ધાકધમકી આપવી, અને એ સાધનોના વપરાશનું વ્યસન થઇ જવું એ આજના જમાનાનો નવો રોગ છે. માણસમાં આધ્યાત્મિક, વૈચારિક અને નૈતિક ખાલીપો વ્યાપક થતો જાય છે.

આપણને અહેસાસ થયો છે કે આધુનિક યુગમાં સત્યને દીવો લઈને શોધવા જવાથી પણ મળતું નથી. આપણને અર્ધસત્ય, બનાવટી પ્રતિમાઓ અને ભ્રમિત કરે તેવા આંકડાઓના દરિયામાં ડુબાડી દઈને મૂર્છિત કરવામાં આવે છે. મોબાઈલ, કમ્પ્યુટર કે ટેલિવિઝનના પડદા પર દેખાય તેને સત્ય માનવા લાગ્યા છીએ. હા, ઇન્ટરનેટે માહિતીઓને સમાન રીતે પહોંચતી કરવાની સગવડ કરી આપી, તો સાથે સાથે તેનું સશસ્ત્રીકરણ પણ કર્યું. આ એવો યુગ છે, જેમાં હકીકતને ભડકાવેલી લાગણીઓ છાવરી દે છે. માહિતી વીજળીની ઝડપે સફર કરે છે અને તેની ચકાસણી કરવાની શક્તિ ગતિમાં પાછળ રહી જાય છે. અવનવાં સાધનો હકીકત અને કલ્પિત વાત વચ્ચેની રેખા ધુંધળી કરી દે છે. યાદ છે મને, જ્યારે ઇન્ટરનેટનો વપરાશ વધ્યો ત્યારે માન્યું હતું કે હવે માનવીને માનવતાના આધારે એકબીજા સાથે જોડવાનું સહેલું પડશે. આજે લાગે છે કે એ ક્યારેક માણસને વિભાજીત કરનારું હથિયાર બનતું જાય છે. કારણ એ છે કે અજાણ રહીને અતિ ઝડપથી સંદેશા ‘ફોરવર્ડ’ કરી શકાય, અને પરિણામે જવાબદારીનું ભાન રાખ્યા વિના કોઈને પણ લાગણીની ઠેસ કે ઇજા પણ પહોંચાડી શકવાનું આસાન બન્યું છે. ખાસ કરીને યુવાનોમાં એકાદ નકારાત્મક કે નફરત ભરેલ અભિપ્રાય આત્મવિશ્વાસને હચમચાવી નાખવા પૂરતો થઈ પડે, એકાદ અફવા થોડી મિનિટો કે કલાકમાં કોઈની પ્રતિષ્ઠાને પાણીમાં ડુબાડી દઈ શકે. યાદ રહે કે ઈન્ટરનેટ પર આચરવામાં આવતી હિંસા માત્ર બાહ્ય નથી હોતી, એ માનવતાના હાર્દને કોરી ખાય છે. આ ડિજિટલ યુગમાં યુદ્ધનું મેદાન માત્ર શારીરિક ઘટના નથી, એ લાગણી અને આદર્શોને પણ દાવ પર મૂકે છે.

આ યુગમાં વિરોધભાસથી ફેલાયેલ અંધકારમાંથી પ્રકાશમાં દોરી જનાર દીવાદાંડીની શોધમાં દેશ વિદેશના સામાજિક, રાજકીય અને ધાર્મિક નેતાઓની યાદી બનાવી. નિરાશા સાંપડી. છેવટ ભૂતકાળમાં નજર ગઈ અને થયું, ચાલો ગાંધીને જ પૂછીએ. કેમ કે તેમના તત્ત્વજ્ઞાનને યાદ કરવું એ કોઈ ભૂતકાળની મીઠી યાદોને સંભારવા જેવું નથી, એ આપણને સાચી દિશા બતાવે છે – નવી કેડી શોધવા તોફાનમાં ફાંફા મારનારને દિશાસૂચક હોકાયંત્ર પૂરું પાડે છે.

આમ જુઓ તો એ આઝાદીના મસીહા ફાનસને અજવાળે વાંચતી પેઢીમાં જન્મેલા અને હસ્તલિખિત પત્રોથી વ્યવહાર ચલાવતા. એમને આધુનિક ટેકનોલોજીમાં શી ગતાગમ પડે? ગાંધીજીને ઇન્ટરનેટનો અનુભવ નહોતો, છતાં યંત્ર યુગની સર્જક તેમ જ વિનાશક શક્તિ અને તેનો ઉચિત કે અનુચિત ઉપયોગ કરવાના મનુષ્યના સ્વભાવને તેઓ પીછાણતા હતા. એથી જ તો ઔદ્યોગિકરણ પાછળની આંધળી દોટ માટે તેમની ચેતવણી અમર્યાદ ઉત્પાદનને કારણે કુદરતી સંસાધનોના પુરવઠાનો ઘટતો જતો ખજાનો અને બેકારીના રૂપમાં આપણી સામે હાજર હજૂર થઇ છે ને? માનવી જેટલો કરુણા સભર હોય છે તેટલો જ ક્રૂર પણ થઇ શકે એ જાણતા હોવાથી દરેક નવી શોધખોળને માનવ હિત વિરોધી બનતા અટકાવવાનું તેઓ જાણતા હતા.

ગાંધીજી વિષે એવી ખોટી માન્યતા છે કે તેઓ યંત્રોના વપરાશના વિરોધી હતા. યંત્રોની શોધ અને વપરાશ માટે તેમની એક શરત હતી; એ યંત્રો માનવજાતની સેવા માટે વપરાય, તેને ગુલામ બનાવવા માટે નહીં. વિવેક બુદ્ધિ વિનાનો વિકાસ વિનાશ જ નોતરે. જો એ નિયમ આજની સાયબર ટેક્નોલોજી માટે યાદ રાખ્યો હોત તો તેના અગણિત ફાયદાઓ સારી ય માનવજાતને થયા હોત. આર્ટિફિશ્યલ ઇન્ટેલિજન્સના ફાયદા પાછળ દોડવા જતાં નૈતિક બુદ્ધિમત્તાની આગેવાની છોડી દેવી હિતકર ખરી? ગાંધીજીના વિચારો માત્ર ખયાલી આદર્શો પર ઘડાયેલા નહોતા, એ તો તેઓની આધ્યાત્મિક અને નૈતિક જીવનની સફર દરમિયાન અનુભવેલી વાસ્તવિકતામાંથી ઉદ્દભવેલું નવનીત હતું.

ભૌતિક પ્રગતિને ખરો વિકાસ માનવાની ભૂલ કરીએ છીએ ત્યારે ગાંધીજીએ આપણને કહેલું કે ઉત્તમ સભ્યતાનું માપ આપણે કઈ વસ્તુઓની શોધ કરીએ છીએ તેના પર નથી, પણ તેના થકી આપણે કેવા બનીએ છીએ તેના પર છે એ યાદ રાખવું ઘટે. આજે તો વધુ વપરાશ અને વેપારને જ સમૃદ્ધિનો માપદંડ લેખવામાં આવે. સાદગીનો અર્થ ગરીબાઈ નથી, એનો અર્થ છે વધુ પડતી ચીજ વસ્તુનો સંગ્રહ, લોભ અને ઘમંડથી મુક્તિ. ભૌતિક સાધનોના ઉપભોગને સ્થાને વિવેકબુદ્ધિથી દોરવાયેલ જીવન જીવતી પ્રજા માનવ માત્રની ગરિમા અને પર્યાવરણની જાળવણી કરી શકે એવી સભ્યતાની કલ્પના ગાંધીજીની હતી. જો એ પગલે ચાલ્યા હોત તો આજની ઘણી સમસ્યાઓ નિવારી શક્યા હોત. અત્યારે તો આપણે જોઈએ છીએ કે નૈતિક શક્તિ કરતાં ભૌતિક તાકાત વધુ ઝડપથી વધતી જાય છે, પરિણામે માનવ સભ્યતાનું પતન થતું જાય છે.

ફરી ડિજિટલ યુગના સંદર્ભમાં જોઈએ તો માત્ર નવી શોધખોળ કરીને આધુનિક સાધનો પેદા કરવા જરૂરી નથી, આત્મનિરીક્ષણની પણ જરૂર છે. ગાંધી યુગમાં વિદેશી સત્તાના દમનકારી નિયંત્રણનો સામનો કરવાનો હતો, આજે આપણે વિજ્ઞાન અને ટેક્નોલોજીના લોભામણા ઉપયોગના ભોગ બનીએ છીએ, જેને ખાળવાના છે. બંને યુગમાં માનવીની પરિસ્થિતિ સરખી હતી – સત્તા અને શક્તિના વિકૃત અમલ સામે સત્યની રક્ષા કરવી. આજના ડિજિટલ યુગમાં સત્યની સુરક્ષા કેવી રીતે કરવી, જ્યાં ભ્રામક માહિતીનો બેફામ પ્રસાર થાય છે અને નૈતિકતા પ્રત્યે ઉદાસીનતા જોવા મળે છે? વ્યક્તિ માહિતીની ખરાઇની ખાતરી કરે અને પોતાના મતથી અન્યને અન્યાય અને હાનિ ન થાય તેનો ખ્યાલ કરે એ જરૂરી. ગાંધીજીએ દક્ષિણ આફ્રિકા અને ભારતમાં અનેક સામયિક, અખબાર અને પત્રિકાઓનાં પ્રકાશન સાંભળેલા. એ જ રીતે આપણે પણ નૂતન માધ્યમોનો ઉપયોગ બીજાને છેતરવા, ઉતારી પાડવા કે શોષણ  કરવાને બદલે લોકોને જાગૃત કરવા, શિક્ષિત કરવા અને ઉન્નત કરવા માટે કરશું તો જ એ લાભદાયી નીવડશે. અન્ય વ્યક્તિ, સંગઠન કે સત્તાધીશો આપણા વિચારોને પડકારે કે પ્રતિકાર કરવા ઉશ્કેરે છતાં બીજાને ઉતારી પાડવા, ખોટા ઠરાવવા કે હલકા પાડવા આવાં સાધનોનો ઉપયોગ ટાળવો. કોઈ પણ ભોગે બીજા પ્રત્યે નકારાત્મક લાગણીનો ફેલાવો સદંતર નિષિદ્ધ ગણવો, તેને સ્થાને વિદ્યેયક વિચારો ફેલાવવા, શાંતિમય સહઅસ્તિત્વ માટે કાંટાળી વાડને બદલે પૂલ બાંધે તેવા વાર્તાલાપ કરવા. આટલું યાદ રાખીને અમલમાં મૂકીએ તો અહિંસાના નિયમનું આંશિક પાલન કર્યું કહેવાશે.

ડિજિટલ ક્રાંતિએ દરેક વ્યક્તિની હથેળીમાં લોભામણી દુનિયા રમતી કરી મૂકી છે. સોશ્યલ મીડિયામાં આવતી માહિતી, જાહેરખબરો અને સસ્તું મનોરંજન આપણા મનને સતત પકડી રાખે છે અને ખરા અર્થમાં સામાજિક(social)ને બદલે અસામાજિક (antisocial) બનાવી દે છે. સમય જતાં એકબીજાને ધીરજથી સાંભળવાની શક્તિ, કોઈ પણ કામ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવાનું ધૈર્ય અને લાગણીની સમતુલા રાખવાની ક્ષમતા ઓછી થતી જાય છે. આપણે માત્ર માહિતી જોઈ / વાંચીને તેને બીજાને મોકલી આપે તેવા એક ગ્રાહક બની રહ્યા, સ્વતંત્ર વિચાર કરનારા મટી ગયા.

આજે કેટલીક ડિજિટલ ટેક્નોલોજી સામે લાલબત્તી ધારાનારાઓ એ ટેક્નોલોજીનો વિરોધ કરતા નથી, તેઓ માનવ જાતના એ અતિ આધુનિક સાધનો સાથેના સંબંધને નવી વ્યાખ્યા આપીને એ સહુના કલ્યાણ અર્થે વાપરવા, નહીં કે વિધ્વંસક બનવા ઉપયોગમાં લેવા માટે આપણને ચેતવે છે. ગાંધીજીનું ઉદાહરણ લઈએ, તેમણે પોતાના જમાનામાં પ્રચલિત સાધનો અને સંદેશ તથા વાહનવ્યવહારના સાધનોનો છૂટથી ઉપયોગ કરેલો જ ને? ચરખો, ટપાલ ખાતા અને રેલવેની સુવિધાઓ, અખબાર અને સામયિકોનાં પ્રકાશન વગેરે સાધનો દ્વારા જ તેઓ લાખો-કરોડો માનવીઓનાં હૃદય-મન સુધી પહોંચીને તેમની સેવા કરી શક્યા. તેનો કદી અનુચિત ઉપયોગ ન કર્યો, જે આ યુગમાં આપણે કરવાનું રહ્યું. ગાંધીજીએ આપણને સ્વનિયંત્રણ વિનાની સ્વતંત્રતા આભાસી છે અને સાચી પ્રગતિ આપણી પાસેના ઓજારોની શક્તિ કેટલી છે તેના પર નથી માપી શકાતી, પણ એથી આપણા મનને કેટલી શાંતિ મળે છે તેના પર આધારિત છે એ પોતાના જીવન દ્વારા સમજાવ્યું.

ઇન્ટરનેટ જાણે આધુનિક જમાનાનો ગામનો ચોતરો બની ગયો છે. બધા પોતાનો મત જાહેર કરી શકે, જાણકારી પીરસી શકે. જો કે હજુ ઘણાને ભાગે પોતાનો અવાજ બીજા સુધી પહોંચાડવાની તક નથી મળી. ઉત્પાદન અને વ્યાપરી નિગમોના સ્વાર્થની જાળવણી થાય તેને બદલે નવી શોધખોળોથી આમ પ્રજાની ઉન્નતિ કઈ રીતે થાય એ વિચારીએ તો તેને ડિજિટલ સર્વોદયનું નામ આપી શકાય.

આર્ટિફિશ્યલ ઇન્ટેલિજન્સના ધસમસતાં પૂર સામે ટકી રહેવાનો એક ઉપાય છે, માનવીય મૂલ્યોની જાળવણી કરીને તેનો વિવેકપૂર્વક ઉપયોગ કરવો, નહીં કે અન્યોના શોષણ, અન્યાય કે નાશ માટે.

ગાંધીજીએ સાત સામાજિક પાપ દર્શાવેલા, જેમાંના પાંચ ટેક્નોલોજિકલ યુગમાં ટકી રહેવા માટે ઉપયોગી થાય તેવાં છે :

  • શ્રમ વિનાની સંપત્તિ
  • આત્મચેતના વિનાનો આનંદ
  • ચારિત્ર્ય વિનાનું જ્ઞાન
  • નૈતિકતા વિનાનો વ્યાપાર
  • માનવતા વિનાનું વિજ્ઞાન

માનવી આ પંચ તત્ત્વોથી બચીને ચાલે તો આજના યાંત્રિક યુગમાં માનવતા જીવંત રહેશે, નહીં તો ભસ્માસુરની માફક પોતાની જ શોધેલી યંત્રવિદ્યા તેનો ભોગ લેશે.

સબકો સન્મતિ દે ભગવાન!

e.mail : 71abuch@gmail.com

Loading

વર્તુળ અને વમળ

દેવીકા ધ્રુવ|Opinion - Opinion|2 October 2026

દેવીકા ધ્રુવ

વર્તુળ…એટલે એક ગોળ આકાર. ભૂમિતિનો એક આકાર એ સૌ કોઈ જાણે છે. પૃથ્વીથી માંડીને બ્રહ્માંડમાં કેટલું બધું ગોળ છે? કંકણથી માંડીને કૂંડાળા સુધીની કેટલીયે વસ્તુઓ / પદાર્થો / જગાઓ વગેરે વગેરે. ગણવા બેસીએ તો પાનાંઓ ભરાઈ જાય. કદાચ એક આખું પુસ્તક બની જાય! મુદ્દો માત્ર આકારનો નથી. એથી કંઈક વિશેષ છે અને તે એ કે, આ ગોળ આકારના વર્તુળમાં કેટલું બધું ભર્યું પડ્યું છે?

ગણિતજ્ઞની ભાષામાં કહેવા બેસીએ તો વર્તુળમાં ત્રિજ્યા છે, વ્યાસ છે, એનો પરિઘ છે; અરે, વર્તુળની અંદર ખૂણાઓ પણ પડે વગેરે વગેરે .. મીકેનીકને પૂછીશું તો એ વાત કરશે સાઈકલના પૈડાથી માંડીને પંખા અને પાઈપ્સ સુધીની તમામ વસ્તુઓ વિશે. ખાવા-પીવાના શોખીન જીવને એમાં સરસ મઝાનો સ્વાદિષ્ટ લાડુ કે મસાલેદાર બટાકાવડા જ દેખાશે ને? સાહિત્યકારની નજરમાં, વર્તુળમાં વલયો દેખાશે અને પછી એમાંથી અવનવા ભાવોનું સર્જન થતું જણાશે. કોઈ કવિતા, વાર્તા કે નવલકથા પણ લખી નાંખશે. જીવનની ગતિ પણ ચક્રાકાર છે. એમાં કોઈ આગળ નથી કોઈ પાછળ નથી. 

આમ છતાં આ વર્તુળમાં વમળો પડે છે  અને તે પણ જાતજાતનાં અને ભાતભાતનાં. એની રીતો અને પ્રકારો પણ અવનવા. તો આ વમળ શું છે? વમળ શબ્દ જ એવો છે કે આપણને અમળાવી નાંખે છે! પાણીમાં થાય તો જે તેની સપાટીની ઉપર આવીને ચક્ક ચક્કર ફરતું દેખાય તેને ભમરી કે ઘૂમરી કહીએ છીએ અને મઝાથી ચાલતાં જીવનમાં આવી જાય તો એવાં વમળને તકલીફ, મુશ્કેલી, આફત, ગૂંચ કે વિઘ્ન વગેરે કહીએ છીએ. એટલે કે, માનસિક અને શારીરિક બંને જાતના વમળો થતાં હોય છે. 

તો હવે સવાલ એ ઊભો થાય છે કે, વમળો શેને કારણે થાય છે? એક વાત તો ચોક્કસ જ છે કે, શરીરના આરોગ્યમાં ઘણીવાર ખોટા લેવાઈ ગયેલા ખોરાકને કારણે પેટમાં વમળો ઊભા થતાં હોય છે. કોઈને વળી ઊંચે ઊડતાં વિમાનમાં કે ચાલતાં વાહનમાં પણ પેટમાં વમળો જેવી લાગણી થતી હોય છે. પણ જે સૌથી મોટાં વમળો છે તે માનસિક હોય છે. કશોક ડર, ખોટા વિચારો, કંઈક ચિંતા અને તેને કારણે માનસિક તણાવ ઊભો થાય છે જેને પરિણામે એમાં આવી જનાર માનવી આખો ને આખો રહેંસાઈ જાય છે. એને કારણે ઘણીવાર તો ખતરનાક પરિણામો  આવતાં હોય છે. 

અહીં એક નાનકડી વાર્તા યાદ આવે છે. એક માણસ હતો. એના નાનકડા પરિવારમાં એ સરસ અને સુખી જીવન જીવતો હતો. એનું મિત્ર-વર્તુળ પણ મઝાનું હતું અને એ રીતે એના જીવનવર્તુળમાં ક્યાં ય કશી કચાશ ન હતી. પણ એનો પોતાનો સ્વભાવ અધીરો અને ઉતાવળિયો હતો. નાની નાની બાબતમાં એને ઉશ્કેરાટ થઈ જતો. એક દિવસ એને સવારમાં ઉઠતાં જરા મોડું થયું. પછી તો એના મગજમાં ઉચાટ અને દોડાદોડીના વમળો ઊભાં થવા માંડ્યાં. એટલાં બધાં કે સવારની ચા પીતાં પીતાં ઢોળાઈ ગઈ, હાથમાંથી રકાબી પડી ગઈ, કાચના ટુકડાઓ ઘરમાં વેરાઈ ગયા. તેને સાફ કરવાના કામને કારણે તૈયાર થવામાં મોડું થયું. પછી તો ઓફિસ મોડા પહોંચાશે એવા ભયમાં ગાડી પૂરપાટ દોડાવી. પરિણામે અકસ્માત થયો અને ભાઈ હોસ્પિટલ ભેગા થયા. આ બધું જોઈ / જાણીને એની દીકરી મનથી વ્યથિત થઈ, સ્કૂલે ગઈ પણ એનું ચિત્ત ચક્ડોળે ચડ્યું. પરીક્ષાનો દિવસ હતો. પરેશાન મનથી પેપર તો જેમતેમ પૂરું કર્યું. પણ એ નિષ્ફળ થઈ. પરિવારમાં સૌને દોડાદોડ થઈ. ઇશ્વરકૃપાએ પોતે બચી તો ગયા પણ પગના ફ્રેક્ચરને કારણે થોડા મહિના માટે ખાટલાવશ થયા.

આમ, આવા માનસિક વમળો, દરિયાનાં મોજાંઓની વચ્ચે થતાં વમળોની જેમ ઘણું નુક્સાન પહોંચાડે છે અને ઘણીવાર તો ખેદાનમેદાન કરી નાંખે છે.

આમ, વર્તુળ અને વમળ બંને ગોળ છે. પણ કેવો અને કેટલો મોટો ફરક છે? દેખીતી રીતે બંને એકમેક સાથે સંકળાયેલાં લાગે ખરાં. કારણ કે, વમળો વર્તુળમાં જ થાય છે, ક્યારેક વર્તુળને કારણે જ થતાં હોય છે. તે છતાં બંને લાક્ષણિક રીતે અલગ છે. વર્તુળ-કોઈપણ પ્રકારના, મોટેભાગે જરૂરી હોય છે; જ્યારે વમળો બિનજરૂરી છે અને તેને નિવારવાનાં હોય છે. ખૂબ સારા વાંચનથી, ગમતીલી પ્રવૃત્તિઓથી અને સમજણપૂર્વકની યોગ્ય અને નિયમિત રીતભાતથી માનસિક વમળો દૂર કરી શકાય છે. કુદરતી વમળો માટે તો ઘણી સાવચેતીની યાદી મળી શકે છે.

વમળો જ્યારે એની માઝા મૂકે ત્યારે આંધી, વાવાઝોડા, હરિકેન વગેરે કંઈ કેટલીયે હોનારત સર્જે છે. અમેરિકામાં આવતાં આવાં હરિકેનને તો જુદાંજુદાં નામો પણ આપવામાં આવે છે. દા.ત. કેટરીના, હાર્વી, આઈક, બેરિલ વગેરે. આ હરિકેન શબ્દ પર થોડું વધુ ઊંડાણથી વિચારું છું તો લાગે છે કે, એ સાચે જ ‘હરિની કેઈન’ જ-લાકડી જ છે. બીજો ભાવાર્થ એ પણ થાય કે, એ માનવી માટેની દીવાદાંડી છે અને તે પણ કુદરતી! વાહ! સાચે જ, તે સમયે અને પછી પણ કેટલાં પાઠ ભણવાના મળે છે? અને છતાં માનવીનું ચક્ર તો એ ય… એમનું એમ જ રહે છે! વર્તુળ અને વમળની આવી વાતોના સંદર્ભમાં કેટલાંક અવતરણો ટાંકવાનું મન થાય જ.

“When the round world spins, sometimes it is not the earth, it is your soul asking you to pause.”

“In the whirl of mind & brain, you do not lose balance – you lose your sense of circle.”

“બહારના ચક્રવાત કરતાં વિચારોના વમળો વધુ ભીષણ હોય છે.”

સમાપનમાં તો, ફરીફરી આ વિષય પર એ જ વાત કહેવાનું મન થાય કે, જિંદગીની ગતિ વર્તુળાકારે ચાલે છે. એમાં કોઈ આગળ નથી કે કોઈ પાછળ નથી. ખોટી હોડની દોડમાં વમળો ઊભાં કરી ખુદને નુકસાન પહોંચાડવા કરતાં પાણીના શાંત પ્રવાહની જેમ વહેતાં રહેવામાં જ મઝા છે; અને કદાચ એમ વહેતાં રહેવા છતાં સામે કોઈ કુદરતી કે આકસ્મિક વમળોની વચ્ચે પસાર થવાનું થાય, તો ધીરજ અને શાંતિનાં હલેસાંનો સાથ એ જ સૌની દીવાદાંડી. એ જ આખરી ધ્યેય કે મુકામ સુધી પહોંચાડશે એવી શ્રદ્ધા પણ ખરી જ.

અસ્તુ.

મે ૩૧, ૨૦૨૫
e.mail : ddhruva1948@yahoo.com

Loading

...10...20212223...304050...

Search by

Opinion

  • अमरीका में भारत की जीत 
  • ઝૂંપડીની મહેલાતોઃ ‘સાંકડી શેરી’ની વિશાળ વાતો
  • નૂતન વર્ષે –
  • શ્રદ્ધાળુઓને હવે ધર્મ નહીં, સમાનતાનો સાક્ષાત્કાર !
  • પરિષદ : પરંપરા  અને પરિવર્તન

Diaspora

  • 55 Million Speakers, 84 Editors: The Challenge Facing Gujarati in the Age of AI  
  • ગુજરાતી સાહિત્ય અને અનુવાદ – દશા અને દિશા
  • આપણે કયા ગુજરાતની વાત કરી રહ્યા છીએ?
  • દશમી ભાષા-સાહિત્ય પરિષદ :
  • યુ.કે.માં ડ્રાઇવિંગની પરીક્ષા

Gandhiana

  • वे हर स्तर पर मनुष्य को आजाद देखना चाहते थे 
  • નિરાધાર, દીન, હીન, સર્વને સમાવતો ગાંધી-સમાજવાદ 
  • યાંત્રિક યુગમાં માનવ ક્યાં ખોવાયો?
  • ગાંધીજીને પૂજવા સહેલા, સમજવા મુશ્કેલ અને અનુસરવા અસંભવ – શા કારણે?
  • ગાંધીજીનો ઘરડો દોસ્ત

Poetry

  • હવે સૂઇ જા
  • ખાલી, કહેવાની વાત છે
  • ને ,પાળ તૂટી! !
  • હળવે હળવે હળવે
  • બગલ ખંજવાળો

Samantar Gujarat

  • ઇન્ટર્નશિપ બાબતે ગુજરાતની યુનિવર્સિટીઓ જરા પણ ગંભીર નથી…
  • હર્ષ સંઘવી, કાયદાનો અમલ કરાવીને સંસ્કારી નેતા બનો : થરાદના નાગરિકો
  • ખાખરેચી સત્યાગ્રહ : 1-8
  • મુસ્લિમો કે આદિવાસીઓના અલગ ચોકા બંધ કરો : સૌને માટે એક જ UCC જરૂરી
  • ભદ્રકાળી માતા કી જય!

English Bazaar Patrika

  • State-Sponsored Communal Profiling : The Gujarat Government Must Be Held Accountable
  • My mother cries on the phone’: TV’s war spectacle leaves Indians in Israel calming frightened families
  • “Why is this happening to me now?” 
  • Letters by Manubhai Pancholi (‘Darshak’)
  • Vimala Thakar : My memories of her grace and glory

Profile

  • તપસ્વી સારસ્વત ધીરુભાઈ ઠાકર
  • સરસ્વતીના શ્વેતપદ્મની એક પાંખડી: રામભાઈ બક્ષી 
  • વંચિતોની વાચા : પત્રકાર ઇન્દુકુમાર જાની
  • અમારાં કાલિન્દીતાઈ
  • સ્વતંત્ર ભારતના સેનાની કોકિલાબહેન વ્યાસ

Archives

“Imitation is the sincerest form of flattery that mediocrity can pay to greatness.” – Oscar Wilde

Opinion Team would be indeed flattered and happy to know that you intend to use our content including images, audio and video assets.

Please feel free to use them, but kindly give credit to the Opinion Site or the original author as mentioned on the site.

  • Disclaimer
  • Contact Us
Copyright © Opinion Magazine. All Rights Reserved