સ્વચ્છસુઘડસુંવાળી શૈયે
નાઇટલેમ્પની લી-લા-શ ઓઢી
ઉજાગરો ઘસઘસા…ટ ઊંઘે!
ગોળગોળ ઘડિયાળી ટક્ ટક્ના અજવાળે
અડખપડખમાં એકબીજીને ચાર દિવાલી આંખો તાકે
નીંદરનાં જીવજંતુ બેસે ઊઠે ઊડે, ઝીણું એવું ડંખે –
– તેના તાતી તરાપ મારી ઝ…પ્ પ્ ગરોળી શિકાર ખેલે!
ઉજાગરો ઘસઘસા…ટ ઊંઘે!
કરોળિયાની સુક્કી – ગંઠાઈ ગયેલી લાળે આખ્ખો બની ગયો છે પંખો!
ચો દિશાએ જાળું રેશમિયા પવનનું ગૂંથે ફરતો ફરતો!
આકાશેથી તારાઓના લૂમ્બ….ઝૂમ્બ ઝૂમખાંઓ તેમાં ઝૂલે!
ઉજાગરો ઘસઘસા…ટ ઊંઘે!
કેફભર્યા પાપણનાં પીણાં પીરસાણાં, તે સુક્કા હોઠ પલાળે;
ખીચોખીચ –
તસુતસુમાં તસતસતું આ હોવું
એકબીજામાં એકમેકને લોપે!
સ્વચ્છ સુંવાળી શૈયામાં સળવળતા સૂરજ ખરબચડા કંઈ ઊગે!
ઊજાગરો દિવાસ્વપ્નોમાં ડૂબે!
૧૧.૦૩.'૨૨
![]()


અભૂતપૂર્વ શૈક્ષણિક કટોકટીમાં છેલ્લાં બે એક વરસોથી દેશ અને દુનિયા જીવી રહ્યાં છે. કોરોના મહામારીના કપરા બે વરસોથી વિશ્વના ભારતની કુલ વસ્તી જેટલાં બાળકો શાળાઓથી દૂર રહ્યાં હતાં. ભારતમાં ૧૫.૫ લાખ શાળાઓના ૨૪.૮ કરોડ વિધ્યાર્થીઓ લાંબા સમયથી શાળાબંધી સહન કરી રહ્યાં છે. શાળા, શિક્ષકો, દોસ્તારો, ખાણીપીણી, રમતગમત અને એવી કંઈક ચીજોથી દૂર બાળકોના મનમાં ચાલતી ઉથલપાથલ અંગે સમાજ અને સરકાર બેપરવા લાગે છે. ભૌતિક રીતે લાંબા સમયથી બંધ શિક્ષણ આભાસી રીતે ચાલુ જ હોવાના દાવાઓ જરૂર થાય છે, પણ જમીની સચ્ચાઈ સાવ જુદી છે.

