કોણ જાણે કેટલાં ય લોકો
પ્રાણની દોરી પોતાની તરફ ખેંચતાં ખેંચતાં
થાકીને યમદૂતના પાડા પર ચઢી ગયાં છે

શહેર શહેર
ગામડે ગામડે
ખાખ ઊડવા માંડી છે
બળતી ચિતાઓની
ખોદાતી કબરોની

કેટલીક લાશો પોત પોતાનું મોત લઈને
ગંગાજીના કિનારે થાકીને પડી છે
એમના મોતને ડુબાડવાનું સામર્થ્ય ગંગાજીમાં પણ નથી

તો એ કોણ છે જે આ મોતોને દાટી દેવા માંગે છે?

e.mail : daveparesh1959@gmail.com

કોરોના વાયરસની પરિસ્થિતિમાં ઠેરઠેર જોવા મળે છે કે ઓક્સિજનના મશીન, ઇન્જેક્શન વગેરેનું પ્રમાણ ઓછું .. દરદીઓથી ઊભરાતી હોસ્પિટલ્સ. ભયનો માહોલ .. એ સામે એવું લાગે છે કે માણસ પોતે પણ આ બીમારી માટે જવાબદાર નથી શું? પ્રદૂષણ, વૃક્ષોનો વાળી દેવાતો સોથ, અસ્વચ્છતા વગેરે … જો એ હટે તો રોગ ઘટે / મટે, પર્યાવરણનું જતન માણસજાતના અસ્તિત્વનો એક આધાર છે. એવો સંવાદી સંદેશ મારી આ લઘુકથામાં વણી લેવાનો પ્રયત્ન છે. આશા છે એ આપને ગમશે. 

લઘુકથા

વતનમાં કે બહારગામમાં, સરકારી હોય કે ખાનગી, એકેય દવાખાનામાં ક્યાં ય જગ્યા જ નહોતી. શહેરના અગ્રણી ને ધનવાન એવા મનોજકુમાર કોરોના વાયરસની બીમારીમાં સપડાયા હતા. એ મોં માંગ્યા પૈસા દેવા તૈયાર હતા, પરંતુ એકેય પથારી ખાલી નહીં! દરદીઓનો ધસારો ને તનને ઘસારો. સરકારી દવાખાનાની બહાર ખુલ્લામાં ખાટલાની વધારાની વ્યવસ્થા કરવામાં આવી હતી, ત્યાં માંડમાંડ મેળ પડ્યો. ઓક્સિજન લેવલ ઘણું નીચું. ફેફસાંમાં કફ વધારે, જેમાં ચેપનું પ્રમાણ સાઈઠ ટકા, જે ચિંતાજનક! ઇન્જેક્શનો ખૂટી પડ્યાં હતાં. ઓક્સિજન પૂરો પાડતા મશીનમાંનું એકેય ફાજલ નહોતું. જો કે તબીબો ભલા ને કુશળ. એમણે થઇ શકે એ સઘળી સારવાર તરત જ શરૂ કરી દીધી.

લીંબુનું શરબત, હળદર, સૂંઠ, આદુ, તાજાં ફળો .. વગેરેનો મારો ચાલુ. અચાનક, થોડી વારમાં જ મનોજકુમારનું ઓક્સિજનનું લેવલ સુધર્યું. એ સ્વસ્થ ને કુટુંબીજનો સ્તબ્ધ! અકલ્પ્ય ..!

બે જ દિવસમાં એ સાજા થઈ ગયા. ત્રીજા દિવસે તો એ સાજાસારા પણ થઇ ગયા. અત્યાર સુધી એણે બહુ પૈસા બનાવ્યા હતા. રસ્તા પહોળા કરવામાં જરૂર ન હોવા છતાં ..! હવે એણે પોતાના મકાનના વિશાળ ફળિયામાં રહેલી લાદીઓ ઉખડાવી માટી નખાવી અને ..! આ ફળિયા ઉપરાંત સમગ્ર શહેરમાં એ …!

પેલા સરકારી દવાખાનાના સંકુલમાં બહાર જે ખુલ્લી જગ્યાએ મનોજકુમારને રાખવામાં આવ્યા હતા, એની ઉપર ઘટાદાર કડવા લીમડાનું ઝાડ હતું, ને બાજુમાં હતો વડલો.

0 0 0 – – – 0 0 0 

(‘ફૂલછાબ’ સમાચારપત્રની તા.૨૧/૦૪/૨૦૨૧ની પંચામૃત પૂર્તિમાં પ્રકાશિત અહીં થોડા ફેરફાર સાથે)

E Mail: durgeshoza@yahoo.co.in

ખોટું તો કેમ બોલાય?
એણે મને સધિયારો આપ્યા કર્યો
એમ કહીને કે હું તારી સાથે જ છું
જો કે એનો એક હાથ મારા ખિસ્સામાં હતો

કહેનારા તો કહે છે કે એને હજાર હાથ છે
દાદીએ કહેલી બાણાસુરની કથા જેવું હશે કંઈક!

ખેર! એ મારા ખિસ્સામાંથી હાથ બહાર કાઢે છે

હું કહું છું ભૈ આટલા બધાં લેવાતા હશે?
એ કહે – હું બધું તારા અને તારી પેઢીની
સ્વાસ્થ્ય, સુરક્ષા ને શિક્ષણ માટે કરું છું
બોલ તારે જગતગુરુ થવું છે કે નહીં?

સાંભળીને મારી છાતી ફૂલીને છપ્પનની થઈ ગઈ
પણ ભાણામાંથી અડધું પીરસણ સ્વાહા થઈ ગયું

શરદી, ખાંસી ને છેલ્લે કોરોના!
કોરોના આવ્યો ને હું એકલો પડી ગયો
એમ્બૂલન્સનું પૂછ્યું તો કે 'વ્યવસ્થાના કુંડમાં સ્વાહા!
પથારી જગ્યા ખોળતી સ્વાહા!
રેમડિસિવર ધંધા જોગ સ્વાહા!
ઓક્સિઝન સિલિન્ડર
ગિલીન્ડર ને કાજ સ્વાહા!
થાકી હારીને ક્યાં ય ના જણાતા હાથને કહું છું –
હે ભસ્માસુર ! કર આ શ્વાસ, આ શરીરને સ્વાહા!

13.5.’21

https://www.facebook.com/paresh.dave.9440/