[અમૃતલાલ વેગડ વિદ્વાન સાહિત્યકાર, ચિત્રકાર તેમ જ નર્મદા નદીના ખોળે પોતાનું મોટા ભાગનું જીવન વ્યતિત કરનાર પ્રકૃતિ પ્રેમી છે. નર્મદા પરિક્રમાનાં એમણે અનેક સુંદર ગુજરાતી અને હિન્દી પુસ્તકો લખ્યાં છે. તેમની મુલાકાત ‘નવનીત-સમર્પણ’ મૅગેઝીનના જાન્યુઆરી-2006ના અંકમાં પ્રસિદ્ધ થઈ હતી જેમાંથી તેમના કેટલાક અનુભવો (અમુક અંશ) અગાઉ ‘રીડગુજરાતી’ પર પ્રકાશિત થયા હતા, જે અહીં પુન:પ્રકાશિત કરવામાં આવે છે.]



નર્મદા પરિક્રમા કરવી અને તેના પુસ્તકો તથા સ્કેચ દોરવા – એ બધામાં મને લાગે છે કે પ્રભુની સુવ્યવસ્થિત યોજના હતી. મારો જન્મ જબલપુરમાં. જબલપુર નર્મદાકાંઠે આવેલું છે તેથી બચપણથી જ નર્મદા પ્રત્યે લગાવ પેદા થયો. વળી, મા-બાપ ગુજરાતી એટલે માતૃભાષા ગુજરાતી અને ત્યાંની પ્રાદેશિક ભાષા હિન્દી. એમ બંને ભાષા હું શીખ્યો. મારા પિતા પ્રકૃતિપ્રેમી હતા. તેમને ચાલવાનો શોખ હતો. આ બંને ચીજ મને વારસામાં મળી. આગળ જતાં હું કૉલેજ છોડીને શાંતિનિકેતન ગયો અને ત્યાં મને પ્રકૃતિના સૌંદર્યને જોવાની નવી દ્રષ્ટિ મળી અને આ રીતે સજ્જ થઈ હું જબલપુર પાછો આવ્યો. ઘરગૃહસ્થી અને બાળકોને મોટા કરવામાં અમુક વર્ષો ગયાં પણ બાળકો મોટાં થયાં એટલે હું નર્મદાકાંઠાનાં જુદાં-જુદાં સ્થળોએ જવા લાગ્યો. વેકેશનમાં જાઉં, બાર-પંદર દિવસ માટે જાઉં. એ સમયે અનેક પરિક્રમાવાસીઓને મળવાનું થાય. એમની સાથે વાતો થાય. મનમાં થાય કે મારી સ્કેચબુક લઈને એમની સાથે નીકળી પડું તો કેવું સારું ? એમને જોઈને પરિક્રમા કરવાની ઈચ્છા થતી. પણ એ કાંઈ એટલું સહેલું નહોતું.

આખરે અમુક વર્ષો પછી એવો સંયોગ થયો. મારા ત્રણ વિદ્યાર્થીઓ મારી સાથે ચાલવા તૈયાર થયા. 1977 માં મેં પરિક્રમા શરૂ કરી. આમ તો ઈચ્છા તો ઘણા વખતથી હતી, પણ તે ફળીભૂત થઈ 1977ની દિવાળીની રજાઓમાં. અમે નર્મદાને ઉત્તર કાંઠે જબલપુરથી મંડલા ગયા. બસમાં જાઓ તો આના ત્રણ કલાક લાગે. અમને પંદર દિવસ લાગ્યાં. નર્મદાને કાંઠે કાંઠે, પ્રકૃતિસૌંદર્ય જોતાં જોતાં, સ્કેચ કરતાં કરતાં …. અને મજાની વાત તો એ છે કે ત્યારે લખવાનો કોઈ વિચાર મનમાં ન હતો. યાત્રા તો મેં ચિત્રો માટે કરી હતી. પણ ત્યાંથી આવ્યા બાદ ચિત્રો તો બન્યાં, મેં સ્કેચ કરેલા તેના આધાર પર; પણ યાત્રાવર્ણન પણ લખાઈ ગયું. અને એમ આ સિલસિલો ચાલુ થયો. બીજે વર્ષે અમે મંડલાથી અમરકંટક ચાલ્યા, દિવાળીની રજાઓમાં. મારા ત્રણમાંનો એક જ વિદ્યાર્થી સાથે ચાલ્યો. પણ યાત્ર સરસ થઈ. ત્રીજે વર્ષે અમે અમરકંટક, જ્યાં નર્મદાનો ઉદ્દગમ છે, ત્યાંથી નર્મદાના દક્ષિણકાંઠે ચાલ્યા. આમ ધીરે ધીરે કટલે કટકે કરી અમે સાગરસંગમ સુધી પહોંચ્યા. પછી ઉત્તરકાંઠે ચાલ્યા. 1988માં નારેશ્વર સુધી પહોંચ્યા. પછી 1999થી નારેશ્વરથી જબલપુરની યાત્રા કરી, જે લગભગ 2001 માં પૂરી થઈ.

આ પરિક્રમામાં અનેક રોમાંચકારી અનુભવો થયા. ભાતભાતના લોકોને મળ્યા અને અનેક યાદગાર પ્રસંગો બન્યાં. કોઈ એક કહેવો હોય તો કહેવો મુશ્કેલ છે. કેટલાં ય એવાં પાત્રો છે કે જે મને યાદ છે. હું જો ગણાવવા બેસું તો હમણાં મુખાગ્રે કંઈ નહિ તો પચ્ચીસ પાત્ર ગણાવી શકું. છતાં બે-ચાર વિશે વાત કરું.

પહેલી યાત્રામાં અમને એક સંન્યાસીજી મળ્યા. એમની પાસે કાંઈ નહિ. માત્ર એક ધાબળો અને હાથમાં માટીનું કમંડળ. બધા એમને હાંડીવાલે બાબા કહેતા. અમારો સંગાથ થઈ ગયો. મને કહે, ‘સ્વાદ શેમાં છે, જીભમાં કે ગુલાબજાંબુમાં ?’ મને રસ પડ્યો. કહ્યું, ‘તમે જ આનો જવાબ આપો.’ તો કહે, ‘જુઓ, ગુલાબજાંબુમાં સ્વાદ હોય તો તે પ્લેટમાં પડ્યો પડ્યો જ સ્વાદ આપે. અને જો જીભમાં સ્વાદ હોય તો ગુલાબજાંબુ ખાવાની જરૂર જ શી છે? સ્વાદ નથી માત્ર જીભમાં કે નથી માત્ર ગુલાબજાંબુમાં; પણ બંનેના યોગમાં છે. એવી જ રીતે સાર્થકતા નથી માત્ર શરીરમાં કે નથી માત્ર આત્મામાં. બંનેના મિલનમાં છે.’ હવે આ કેટલી ગંભીર વાત – શેની ય પણ અવહેલના ન કરવી જોઈએ શરીરની, ને આત્માની તો નહીં જ – આ વાત તેમણે કેવા સરસ ઉદાહરણથી સમજાવી ! એવી જ રીતે એક સાધ્વીજીને મેં કહ્યું, ‘હું તો નોકરીમાં છું. તેથી પૂરી પરિક્રમા એક સાથે નથી કરી શકતો; રજાઓમાં કટકે કટકે કરું છું. તો કહે, ‘બેટા, એનો રંજ ન કરતો. બુંદીનો લાડવો પૂરો ખાઓ તો પણ મીઠો લાગે ને ચૂરો ખાઓ તો પણ મીઠો લાગે.’ કેવો સુંદર જવાબ !

બીજી એક વાત કરું. અમે જઈ રહ્યા હતા. સવારની વેળા હતી. બહુ તો એક કલાક ચાલ્યા હોઈશું. એક માણસ મોટરસાઈકલ પર નીકળ્યો. પાછળ ઘાસનો ભારો હતો. અમને જોઈને થોભ્યો, ‘તમે શું પરકમ્મા કરો છો ?’ અમે કહ્યું, ‘હા’. તો કહે, ‘સામે દેખાય છે તે મારું ગામ છે. લીમડા નીચે મારું ઘર છે. ત્યાં આવજો, જમજો ને રાત ત્યાં રહેજો.’ મેં કહ્યું, ‘અમને બહુ મોડું થશે. આજ તો નેમાવર પહોંચવું જ છે.’ એ બહુ નિરાશ થયો એટલે કહ્યું, ‘લે ચાલ, થોડીવાર માટે આવીશું.’ એણે બહુ સ્વાગત કર્યું અમારું. પછી મૂકવા ચાલ્યો. મેં કહ્યું, ‘અમારી ચિંતા એ છે કે નેમાવરમાં ક્યાં રહીએ?’ નાનું ગામ હોય તો કોઈના પણ ઘરે રહેવાય; પણ આ જરા મોટું – કસ્બા જેવું. તો કહે, ‘તમે ચિંતા શું કામ કરો છો ? ત્યાં મારી બહેન રહે છે, બિલકુલ નર્મદાને કાંઠે, લાલમાઈની કોઠીમાં.’ પછી કહે, ‘હું તમને મૂકવા ચાલું.’ મેં કહ્યું, ‘રોજ કેટલા ય પરિક્રમાવાસીઓ નીકળે. વરસે તો હજારો નીકળે. આમ રોજ તમને તેમની સરભરા કરતાં કંટાળો ન આવે ? ત્રાસ ન થાય ?’ તો કહે, ‘જુઓ, ગરીબમાં ગરીબ માણસ પણ પોતાના કુટુંબનું ભરણપોષણ તો કરે જ છે. અમે પરકમ્માવાસીઓને અમારા કુટુંબના સભ્ય ગણીએ છીએ. એમને સાચવવા અમારી ફરજ છે, કેમ કે અમારું માનવું છે કે તેઓ જે પરિક્રમા કરે છે એમાં અમારો પણ હિસ્સો છે.’

એની વાતે મને સ્તબ્ધ કરી દીધો. આ છે આપણા ભારતની સંસ્કૃિત. પાછળથી એક ચિત્રકળા પ્રદર્શનના ઉદ્ઘાટન વખતે મેં આ પ્રસંગ વર્ણવીને કહ્યું, ‘પેલા નર્મદાતટવાસી ગ્રામીણનો પરકમ્માવાસીઓ પ્રત્યે જે અભિગમ હતો તે એક સ્વસ્થ સમાજનો પોતાના સંસ્કૃિતકર્મીઓ પ્રત્યે હોવો જોઈએ. તેમણે કળાકારને કહેવું જોઈએ કે તમે આ જે કવિતા લખી રહ્યા છો અથવા ચિત્ર બનાવી રહ્યા છો અથવા મૂર્તિ ઘડી રહ્યા છો, તેમાં અમારો પણ હિસ્સો છે. અમે પણ આ જ કાર્ય કરવા ઈચ્છીએ છીએ; પણ અમુક કારણોને લીધે કરી નથી શકતા. તમે અમારું જ કામ કરી રહ્યા છો તેથી અમારી ફરજ છે કે તમારી બનતી સંભાળ લઈએ. તમે અમારા કુટુંબીજન છો.’

એક બીજો કિસ્સો કહું. પહેલી યાત્રામાં અમે કિરગી ગામમાં રોકાયેલાં. ત્યાં આંબા અને ચમેલીનાં લગ્ન લેવાયાં હતાં. આંબાને ફળ હતાં; પણ માન્યતા એવી હતી કે જ્યાં સુધી તેનાં લગ્ન ન થઈ જાય ત્યાં સુધી માણસથી તેના ફળ ન ખવાય. વળી સાથે અખંડ કીર્તન ચાલુ હતું. બહુ આનંદ આવ્યો એટલે ત્યાં બે દિવસ અમે રોકાયાં. હમણાં પચ્ચીસ વર્ષ પછી ફરીવાર નીકળ્યા, પાછું કિરગી ગામ આવ્યું. મને યાદ હતું કે કોને ઘરે અમે રોકાયા હતા – મેં લખી રાખ્યું હતું. – એટલે મેં કહ્યું, ‘ચાલો, એમને મળતા જઈએ.’ એમના ઘરે ગયા. એ પોતે તો ન હતા, પણ એમની પત્ની અને દીકરી હતાં. એમને મળીને અમે આગળ ચાલ્યા. ચાર કિલોમિટર આગળ ગામ આવ્યું ત્યાં રોકાયા, રાત ત્યાં રહીશું એમ ધારીને. કલાક-દોઢ કલાક પછી બે કિશોરીઓ આવી અને લાગી અમને બધાને પગે લાગવા. અમે કંઈ સમજ્યા નહિ. તો કહે, ‘હું ઠાકુર મોહનસિંહની દીકરી છું. મારું નામ મોતી. તમે આવ્યા ત્યારે પિતાજી બહાર ગયા હતા. આવ્યા ત્યારે અમે તમારી વાત કહી. તો એમણે અમને તમને લેવા મોકલી છે. એમને બરાબર યાદ છે તમે અમારે ત્યાં રોકાયેલા, અને આજે પણ તમે અમારે ત્યાં રોકાયા વિના જઈ ન શકો. તમે અમારી સાથે ચાલો.’ હવે ચાર કિલોમિટર ચાલીને લેવા આવી ! ને વળી ચાર કિલોમિટર પાછી જશે ! બહુ મુશ્કેલીથી મેં એને સમજાવી કે, ‘બેટા ! જો નદી પાછી વળી ન શકે – એ તો આગળ જ વધે. તેમ પરકમ્માવાસી પણ પાછો ન જઈ શકે. આવી રીતે, કેમે કરીને, બહુ મુશ્કેલીથી એને સમજાવી. બહુ નિરાશ થઈ એ; પણ અમારાથી પાછા જવાય તેમ ન હતું. ગામવાસીઓની કેવી ઉચ્ચ આતિથ્ય ભાવના અને શું તેમનો અહોભાવ !

ગામેગામ દરેક લોકો અમને બહુ પ્રેમથી પોતાને ત્યાં ઉતારો આપતા અને સાથે સાથે પ્રેમથી જમાડતા. હું ઘણીવાર ઘરની મહિલાઓને કહેતો, ‘બેટી, વહેલી સવારે નીકળી જઈશ. બે રોટી વધુ બનાવીને રાખી લેજે.’ આનો મને હંમેશાં એક જ જવાબ મળ્યો છે : ‘તમને વાસી રોટલી ખવડાવીશ ? શું વહેલી ઊઠીને બે રોટલી ગરમ નથી બનાવી શકતી ?’ અમારા ગોખલેજી તો કહેતા કે હું 28,000 કિલોમિટર પગે ચાલી ચૂક્યો છું, પણ આજ સુધી વાસી રોટલી ખાવી પડી નથી. આ માતાઓ અને બહેનોને ભરોસે તો હું આવડી પદયાત્રાઓ કરી શક્યો છું. આખા હિન્દુસ્તાનમાં આ આતિથ્યભાવના છે. ખરેખર ! આપણો આ ભારત દેશ આવી આતિથ્યભાવનાથી મહાન છે.

http://archive.readgujarati.in/…/…/04/26/namarmada-anubhavo/

સૌજન્ય : https://www.facebook.com/groups/380015662050872/permalink/884064488312651/

The so-called West doesn’t like freedom of expression. When I began working at Al Jazeera, then investigating Al Qaeda, the Qatari company was violently targeted. When I was at the BBC, we had a source who was trying to tell the world that Tony Blair’s government was deceiving the public about evidence for an invasion of Iraq. The scientist David Kelly was allegedly driven to suicide. Afterwards, millions were made refugees, wounded or killed, in and around Iraq. Journalists who tried to be free to express themselves were driven out. The head of the BBC was removed.

When The Guardian tried to reveal the Edward Snowden revelations about everyone in Britain being bugged by the secret services, David Cameron sent in the heavies – not to kill editor Alan Rusbridger – but to smash up Guardian computers. Snowden had to flee to Moscow with the aid of Wikileaks. The mass surveillance state had already been used against Wikileaks for having the temerity to believe it was free to expose U.S. military killing of civilians. Thousands more than who died in Paris have been extra-judicially assassinated by President Obama’s drones. There was no place in the Western mainstream media for blame on NATO nations for aiding Israel as it killed and maimed thousands of Palestinian civilians in Gaza over the summer.

Britain bans TV stations. And as the recent dramatic reconstruction of the work of U.S. journalist Gary Webb – Michel Cuesta’s “Kill the Messenger” – tries to explain, the careers of Western reporters are destroyed if they try and publish stories against the state. Webb killed himself. Rolling Stone reporter Michael Hastings died when his car exploded in LA after he took down – in an article – the commander of Western forces in Afghanistan.

One doesn’t need violent conspiracy theories to understand where the most pernicious attacks on freedom of expression come from in the West. They come from a system of powerful corporate advertiser-funded journalism that prevents real issues of life and death from ever reaching the consciousness of ordinary people in Western Europe. It was the great French revolution that set the scene. For all its benefits, the worst wars in the history of civilisation have been secular and driven by values embedded in perversions of the European enlightenment – not in religion. It has been the search for resource exploitation and profit that has killed more than any ten-year old girl strapped into a suicide vest by Boko Haram.

That’s why it sounds so absurd when liberal commentators try to resuscitate “Clash of Civilisations” rhetoric after Paris. They claim superiority for allowing freedom of expression, for supporting journalism. But they were the ones cheering on as NATO bombed journalists at Serbian TV during the war on Yugoslavia in 1999. They were the ones cheering as NATO bombed journalists at Libyan TV in 2011. They are the ones who cheerlead wars that kill journalists and anyone else in their way.

The liberal defence appears to be that the threat against free expression posed by Islam is too great. Only printing cartoons and launching wars can save us from this religion. But when they namecheck “Islam”, do they even know that the unprecedented march of medieval Islam was precisely because unlike other religions of the Book, it offered freedom of expression? Maybe they think history is irrelevant.

Or is this actually nothing to do with Islam? Is this just propaganda from a Western press that isn’t free? Is there just a playbook for Western journalists in which “Islam” can be swapped for “Socialism in 1930s Spain”, “Communism in Russia”, “Maoism in China”, “Bolivarism in Latin America”, “Non-Aligned Movement in Asia”?  It doesn’t matter what it is – just that it is seen as the enemy because that is in the interests of hegemonic Western capital.

Journalists in the West who have fought to tell the truth about 20th/21stcentury interventions in the developing world – they have destroyed the lives of billions – know what it’s like. Fight against the system, and power will threaten your livelihood. And, more likely than not, you’ll be left with nothing but the ability to say “told you so” after a scale of slaughter is unleashed that not only kills more than ISIS could ever dream of but also catalyses the deluded to carry out atrocities like those in Paris.

There is something suicidal about elite media responses to the Charlie Ebdo massacre. It’s not only that what goes for journalism ignores the fact that the worst slaughters in history – world wars – trace their lineage from secularism. It’s that journalists seem unaware of what questions to ask about the European enlightenment, let alone the French Revolution.

“Liberté, égalité, fraternité” did not so much concern the freedom to publish anti-Semitic or Islamophobic cartoons in Charlie Ebdo magazine. It was about the revolutionary emancipation of the dispossessed. Satire aimed at Marie-Antoinette, not the sans-culottes; the slave-masters of Haiti not the slaves. In due course, the so-called terror at the hands of secular Saint-Just and Robespierre would be as nothing compared to what happened with the ensuing retrenchment of power. Who knows what the Jacobins would have made, a quarter of a millennium on, about rising religious fundamentalism in America and corporations as Gods in Europe? Zhou-en Lai, Communist China’s first premier, had it right – whether he was referring to 1789 or 1968 – when he said it was too early to give his assessment of events in Paris.

But, now, a rotten Western journalism accompanies an entire Western economic crisis. There’s mass austerity because of gigantic, corrupt financial services but no context of the logical need for a complete overhaul of society. The response of the so-called free press has been to write and broadcast as if only sovereign debt ratings rule civic life. Journalism ceases to be free when all mainstream political debate in Western countries centres on pleasing a miniscule percentage of the one percent about deficit reduction. Western journalists appear not to be free to question whether society really is just what gilt-traders tell them.

As for guilt for Western war crimes, there is fear of terrorist attack from “the other.” Fear is what “free” Western journalists use when they cover NATO militarism. And ever greater restrictions on press freedom in NATO countries prevent journalists from talking about something more cataclysmic and eschatological. Recent world events suggest that Western corporations think they have found a way out of the crisis, a kind of final solution. It’s arguably the reductio ad absurdum of the powerful counter-revolutionary forces unleashed by the guillotining of the Jacobins: an out and out, overt, world war.

Lethal, foreign interventions appear on the world scene as if they are the twitches of a dying superpower. No amount of socio-economic strife at home can prevent NATO governments from perceiving military existential threats. Journalists repeat lies and forget history. Wars are prepared against the great powers of the 21st century. NATO plays war games for attacks on China – and, of course, Russia. A breathless Western journalism about Ukraine allows no dissent so that all developments are seen through the prism of Russian expansionism, not NATO’s. But, they merely posture against Russia, China and India. And in Africa and Latin America, there are signs that they sense the game is already up.

One region – dominated, as it happens, by Islam – remains in focus. It doesn’t matter that Saudi Arabia has been the financial source for ISIS. Fossil fuel profits of the Middle East are paramount. Environmental catastrophe isn’t even an issue. Nor are repeated defeats in Mesopotamia. To explain this to the people, NATO powers require a “free” press of fake stenographer-journalists who repeat what’s leaked to them. It can be fake dossiers, redlines and fake WMD and it’s all in the context of a fundamental misunderstanding of the post-1789 world.

So journalists excuse Israeli atrocities. Palestinian cartoonists don’t count when they are persecuted. They look the other way as freedom-fighters threaten the oil-fields of Eastern Saudi Arabia. It doesn’t occur to the journalists that Saudi is the financial source of so much Islamist funding. In this maelstrom, cowering in the face of Western decline, EU servant-rulers of capital transform into suicide bombers. President Hollande armed the Islamist rebels fighting secular Bashar Al-Assad. The Charlie Ebdo killers were part of that movement. It was on the road to Damascus, that the French taxpayer, like taxpayers in Britain and America, facilitated those who committed the atrocities in Paris.

Afshin Rattansi is the presenter of the current affairs TV show, Going Underground, on RT, broadcast in Britain 

courtesy : 'africana-orientalia'

BJP leaders speak in contradictory terms; PM's denial not enough

An unimaginable crisis has gripped our country. Only a straightforward, clear declaration by the Prime Minister can clear it. I am referring to the advertisement issued by the Government of India's I.B. Ministry on the Republic Day carrying in the background a watermark of the Preamble to the Constitution. But a devious interloping was done by publishing the Preamble as it was in 1950, thus deliberately omitting the words “Socialist” and “Secular” from the Preamble which have been in the existing Preamble since 1976. This interpolation clearly shows that B.J.P. ministers are trying to flaunt their status of being corporate friendly and stooges of the R.S.S. boss. I have no problem with how the ministers present themselves. But the Indian government would be guilty of serious constitutional lapses and cannot be allowed to continue in office if by its word or action it conceals the mandate of the present Preamble containing “Secularism” and “Socialism”. In that context the Union Government would be an interloper because the Supreme Court has held that the “Preamble is the key to the Constitution” and therefore the objectives of “Socialism” and “Secularism” must govern the programmes and policies of the Government of India. The perverted suggestion that Socialism and Secularism were not in the original Preamble and were incorporated in 1976 is ludicrous because the governments have to follow the Constitution as it exists.  

Another strained argument is that the word Socialism was not in the original Preamble. It is immaterial because the government is to see the present Preamble. Even this fatuous explanation shows ignorance of the facts and the law. At the time of framing the Constitution it was clearly understood that in India we were setting up a Socialist State. This was brought out specifically by Dr. Ambedkar in reply to Prof K.T. Shah, who wanted “Socialism” to be incorporated in the Constitution at the drafting stage. Dr. Ambedkar, while refusing to do so for technical reasons, explained that Socialism as such was already included in the directive principles. He explained thus: “What I would like to ask Prof. Shah is this: ‘If these directive principles to which I have drawn attention are not socialistic in their direction and in their content, I fail to understand what more socialism can be.’”    

As for the equally fatuous argument of the effect of incorporating Socialism in the Preamble in 1976, the Supreme Court pointed the fallacy as far back as 1983: “Though the word ‘Socialism’ was introduced into the Preamble by a late amendment of the Constitution that Socialism has always been the goal is evident from the directive principles of State policy. The amendment was only to emphasise the urgency.”   

May I also remind the Prime Minister and his colleagues that according to Article 75(4) of the Constitution of India, they took the oath before entering their office which requires them to swear in the name of God that they would bear true faith and allegiance to the Constitution of India. The oath covers the Preamble to the Constitution existing at the time of taking the oath and not to the original Preamble or Constitution framed in 1950. Anyone suggesting to the contrary would be taking the ludicrous stand that the oath would not oblige the ministers to follow the mandate of over 100 amendments to the Constitution. President Obama would have been horrified by this interpretation of the Union ministers because it would mean that the 14th Amendment to the U.S. Constitution brought in almost a hundred years after the original Constitution (from which we have incorporated Article 14 of our Constitution, and which is the sheet anchor of equality and non-discrimination for any citizen). If that was the interpretation Obama could never have been the President because the original US Constitution did not have the 14th Amendment which was one of the biggest weapons for ending racial discrimination in the U.S.

B.J.P. leaders speak in contradictory terms. While Mr. Venkaiah Naidu says that the government is for Secularism in the Preamble, his colleague and lawyer Ravi Shankar Prasad says the government wants to delete it. There can be no hedging on Secularism. In fact, even to talk of deleting the word “Secularism” from the Preamble would not only be an act of sedition but also an impossible exercise. This is because the Supreme Court in Bommai's case (1974) categorically held that “Secularism is a part of the basic structure of the Constitution” and the “Preamble is a part of the provisions of the Constitution.”

In the Keshvanand Bharti case (1973) the Supreme Court held that the power to amend (Article 368 of the Constitution) did not enable Parliament to alter the basic structure of the framework of the Constitution. Thus Secularism being a part of the basic structure of the Constitution is non-amendable. Secularism, being part of the basic structure of the Constitution, must be held to have been incorporated automatically in the Preamble to the Constitution right from the beginning in 1950.

No, Mr. Prime Minister, a mere denial, and that too contradictory, is not enough. A covert attempt to undermine the force and strength of the Preamble cannot wish away the fears in the country, especially amongst the minorities. A full-throated public repudiation in “Man ki Bat” and on T.V. was given by the Prime Minister that his government unequivocally and without any hesitation believed in the mandate of Secularism in the existing Preamble of the Constitution of India. The public statements of the Shiv Sena, an ally of the B.J.P., reflect the danger of silence on the part of Prime Minister Modi. He must therefore speak out immediately because to speak is a moral duty and to keep silent a sin and unforgivable.  

courtesy : “The Tribune”, Monday, February 09, 2015