Opinion Magazine
Number of visits: 9676912
  •  Home
  • Opinion
    • Opinion
    • Literature
    • Short Stories
    • Photo Stories
    • Cartoon
    • Interview
    • User Feedback
  • English Bazaar Patrika
    • Features
    • OPED
    • Sketches
  • Diaspora
    • Culture
    • Language
    • Literature
    • History
    • Features
    • Reviews
  • Gandhiana
  • Poetry
  • Profile
  • Samantar
    • Samantar Gujarat
    • History
  • Ami Ek Jajabar
    • Mukaam London
  • Sankaliyu
    • Digital Opinion
    • Digital Nireekshak
    • Digital Milap
    • Digital Vishwamanav
    • એક દીવાદાંડી
    • काव्यानंद
  • About us
    • Launch
    • Opinion Online Team
    • Contact Us

કોઈ કૈં ખરાબ કરતું નથી અને સારું કૈં થતું નથી …

રવીન્દ્ર પારેખ|Opinion - Opinion|21 June 2021

આ ટાઇટલ ઘણાંને નેગેટિવ લાગે એમ બને. અત્યારે પોઝિટિવિટીનો વાવર ચાલે છે. બધાં પોઝિટિવ થઈ ગયાં છે. એ સારું છે, એમ જ ખરાબ પણ છે. નેગેટિવ તરફ ધ્યાન ન આપવું એમ ઘણાં કહે છે, પણ એ સામે આવે તો આંખ તો ન મીંચી દેવાય ને ! એમ જે આંખ મીંચી દે છે તે ખરેખર તો આંખ આડા કાન કરે છે ને એ પોઝિટિવ એટિટ્યૂડ નથી. આ પોઝિટિવ સંપ્રદાય પાછો એટલો પોઝિટિવ નથી કે કોરોના પોઝિટિવ ઈચ્છે. એ તો નેગેટિવ જ ઇચ્છે છે. વાસ્તવિકતાનો નકાર એ પોઝિટિવિટી નથી. આ કહેવાતી પોઝિટિવિટી અપ્રમાણિક અને મર્યાદિત છે. એ સરકારના ભક્તજનોનો સંપ્રદાય છે, જેણે પ્રતિજ્ઞા લીધી છે કે સરકારની નકારાત્મક બાજુ ન જોવી એ સાથે જ વણલખી પ્રતિજ્ઞા એવી પણ લીધી છે કે વિપક્ષની નકારાત્મક બાજુ તો જોવી જ ! આ વલણમાં તટસ્થતા નથી.

આ સંપ્રદાય સરકારની કોઈ ખામી જોવા તૈયાર નથી. એનો અર્થ એવો પણ નથી કે સરકારમાં એકલી ખામી જ છે. સર્જિકલ સ્ટ્રાઈક કે 370ની નાબૂદી જેવાં કામો તો થયાં જ છે. સૌથી મોટું કામ તો દાયકાઓ સુધી અત્યારનો વિપક્ષ સરકારમાં હતો તેને ખદેડવાનું થયું, ગુજરાતમાં થતાં કોમી રમખાણો પર પડદો પડ્યો એ નાનું કામ નથી, પણ 2014માં જે વાયદાઓ નવી સરકારે આપ્યા તે સાત વર્ષે પણ પૂરા ન થઈ શક્યા તે તરફ આંખ આડા કાન ન કરી શકાય. નોટબંધી, જી.એસ.ટી.નો અધૂરો પ્રયત્ન એ સરકારને જમા પક્ષે મૂકી શકાય એમ નથી. સ્વિસ બેંકોમાંથી કાળું નાણું લાવવાની ને ખાતામાં 15-15 લાખ જમા આપવાની વાતોથી લોકો છેતરાયાં. આજે કાળું નાણું લાવવાની વાત તો દૂર રહી, સ્વિસ બેંકોમાં કાળું નાણું વધી રહ્યું છે ત્યારે તેને પોઝિટિવલી કેવી રીતે લેવું તે પ્રશ્ન છે. યાદ રહે, પોઝિટિવિટી અને વિવેક વિરોધાભાસી નથી.

કોરોના પ્રકરણમાં રસીકરણની ઘણી ગરબડો છતાં તે કામ ચાલે છે એટલું આશ્વાસન લઈ શકાય ને ત્રીજી લહેરનું સ્વાગત કરવા સરકારો થનગની રહી છે એને પણ પોઝિટિવલી લઈ શકાય, પણ બજેટમાં કોરોના માટે ફાળવાયેલા 35,000 કરોડ અંગે કે 2020માં જાહેર કરાયેલા 20 લાખ કરોડના પેકેજ અંગે લોકો ખુલાસો ઈચ્છે તો તે બધાં નેગેટિવ છે એમ ન કહેવાય.

આ વર્ષે ધોરણ 10 અને 12માં પરીક્ષાઓ રદ્દ કરવી પડે એમ જ હતું ને બધાંને પાસ કરવાનું આખા દેશમાં ઠરાવાયું, પછી 10 અને 12નું પરિણામ નક્કી કરવા જે ફોર્મ્યુલાઓ નક્કી કરાઈ એમાં શિક્ષણખાતું ખોટો મેસેજ જાય એમ વર્તી રહી છે. વિદ્યાર્થીઓને સરકાર શીખવી રહી છે, ખોટું કેમ કરવું તે ! જ્યાં વિદ્યાર્થીઓને 10 કે 12માં નાપાસ કરવાની નીતિ જ નથી, તો બધાંના ટકા કે ગ્રેડ નક્કી કરીને સરકારે સાબિત શું કરવું છે? અમારા વિદ્યાર્થીઓનું ચોક્કસ ટકાવારી કે ગ્રેડ સાથે શિક્ષણ વિભાગે મહામહેનતે પરિણામ નક્કી કર્યું છે એ? આખો દેશ જાણે છે કે માસ પ્રમોશન અપાયું છે ને પરીક્ષાઓ લેવાઈ નથી, તો આ ટકાવારી શેની છે એની લોકોને ખબર નથી, એમ? જે ધોરણની પરીક્ષાઓ થઈ જ નથી ને નથી થઈ એવું વિધિવત સરકારે જાહેર કર્યું છે તો એ જ સરકાર એ ધોરણનું ચોક્કસ ટકા કે ગ્રેડ સાથે પરિણામ જાહેર કેવી રીતે કરી શકે? જે પરિણામ અપાઈ રહ્યું છે તે આગલાં ધોરણ કે ધોરણો પર આધારિત છે, તે ચાલુ વર્ષનું પરિણામ નથી, તો આગલું પરિણામ આ વર્ષનું પરિણામ કઈ રીતે ગણાય? વારુ, 12માં ધોરણનું પરિણામ 10માં ધોરણનાં પરિણામો પર આધારિત કેવી રીતે હોય? 10માં ધોરણમાં જીવવિજ્ઞાન અલગ વિષય જ નથી ને તેના વિજ્ઞાન વિષયના માર્ક્સ 12માંના જીવવિજ્ઞાનના માર્ક્સ તરીકે ગણવાનું નક્કી કરાયું છે. ધોરણ 10માં જે વિષય જ નથી તેના માર્ક્સ 12માં ધોરણ માટે નક્કી કરવાનું યોગ્ય છે? આમાં પણ 10માંની જેમ 33 માર્કસ તો ગમે ત્યાંથી ઊભા કરવાના જ છે. જેના ન થાય એને ગ્રેસિંગ આપવાનું પણ ઠરાવાયું છે. આટલું ઓછું હોય તેમ માસ પ્રમોશન કયાં ય લખવાનું નથી. તે એટલે કે હોંશિયાર વિદ્યાર્થીને અન્યાય ન થાય. હોંશિયાર વિદ્યાર્થી એટલો ડોબો નથી કે જાણતો ન હોય કે તે માસ પ્રમોશનથી પાસ થયો છે ને એ ન જાણતો હોય તો, શિક્ષણ જગત એટલું અભણ નથી કે આ વર્ષે પરીક્ષાઓ થઈ જ નથી એની એને ખબર ન પડે. ખોટું એ પણ છે કે આ પરીક્ષાઓની માર્કશીટ જુલાઈમાં આવવાની છે ને એનું સ્કૂલ લિવિંગ સર્ટિફિકેટ પાછલી તારીખમાં 31 મે, 2021નું તૈયાર કરવાનું છે. આટલું ખોટું કરવાની શિક્ષણખાતાને કોણ ફરજ પાડે છે તે નથી સમજાતું. એટલી પ્રમાણિક્તા સરકાર ન દાખવી શકે કે કોરોનાને કારણે પરીક્ષાઓ નથી થઈ અને બધાંને માસ પ્રમોશન અપાયું છે?

પ્રશ્ન આગળની કોલેજોમાં પ્રવેશનો આવે, તો બધાંને જ પ્રવેશ અપવાદ કરીને અપાય ને જેમને પસંદગીની કોલેજો કે વિદ્યાશાખામાં પ્રવેશ જોઈતો હોય એમની કસોટી લઈને પ્રવેશ અપાય. કારણ કોલેજો જાણે છે કે 12નો વિદ્યાર્થી 90 ટકા સાથે પાસ થાય ને ક્યાં ય માસ પ્રમોશન ન લખાયું હોય તો પણ, આ રિઝલ્ટ ન લેવાયેલી પરીક્ષાનું જ છે. ન લેવાયેલી પરીક્ષાનું પરિણામ તૈયાર કરીને સરકાર સ્કૂલો, કોલેજો ને યુનિવર્સિટીઓને છેતરી રહી છે. જે વાત દુનિયા જાણે છે એ છુપાવવાનો સરકારને શો લાભ છે તે નથી ખબર. આમાં પાછું એવું પણ જાહેર થયું છે કે ગુણ ચકાસણી થવાની નથી અને પૂરક પરીક્ષાઓ પણ લેવાવાની નથી. આટલું જક્કી વલણ કોના લાભાર્થે છે તે બોર્ડ કહી શકે એમ છે?

એક તરફ એક પણ માર્ક ન લાવનારને 33 માર્કસ ખુદ બોર્ડ ઉમેરી આપવાનું છે, પણ 10 અને 12ના રિપીટર્સને એ લાભ શિક્ષણ બોર્ડ આપવાનું નથી અને પાંચેક લાખ રિપીટર્સની 15 જુલાઈથી પરીક્ષાઓ લેવાનો ફતવો સરકારે બહાર પાડી દીધો છે. જેમણે એક પણ પરીક્ષા આપી નથી એમને પાસ કરવાનો બોર્ડને વાંધો નથી, પણ જેમણે એક વખત તો પરીક્ષા આપી જ છે, એમને માસ પ્રમોશન આપવા બોર્ડ તૈયાર નથી. બધાં માટે એક નીતિ કેમ નથી?

આમ સીધું કહેવું પોઝિટિવ ન ગણાય, પણ ખોટું કરવું એ પોઝિટિવિટી કહેવાય ! સરકાર છાશવારે પેટ્રોલનો ભાવ વધારે ને બેશરમ થઈને કહે કે પેટ્રોલના ભાવ ઘટે એમ નથી એ પોઝિટિવિટી છે? કમાલ તો એ છે કે ગોલ્ડ (સોનું) સસ્તું થાય છે અને ગોલ્ડ (દૂધ) મોંઘું થાય છે. ખબર નથી પડતી કે લોકો સોનું પીએ છે કે દૂધ? પણ આવી ટીકા કરો તો લોકો નેગેટિવ કહેશે. મે મહિનામાં જથ્થાબંધ ભાવોમાં 12.94 ટકા મોંઘવારી ઓલ ટાઈમ હાઈ રહી છે, ને રિટેલ ભાવોમાં 6.3 ટકાના દરે 6 મહિનાની ટોચે રહી છે. આ મોંઘવારી વધવાનું કારણ એમ અપાય છે કે ખાદ્યાન્ન અને ઈંધણ મોંઘાં થયાં છે. ઈંધણ મોંઘું કરવાનું તો સરકાર જ કહે છે ને ઉપરથી કહે છે કે ઈંધણના ભાવ વધ્યા એટલે ફુગાવો વધ્યો. 4 મેથી 19 જૂન સુધીમાં 24 વખત પેટ્રોલ અને ડીઝલ અનુક્રમે 6.61 અને 6.91 રૂપિયા મોંઘું થયું. આ ભાવ વધારવાનું લોકો કહે છે? ભાવ ઘટાડવા સરકાર જ રાજી ન હોય તો મોંઘવારી શું કામ ન વધે તે કોઈ કહેશે? 8 મહિનામાં 4,000 રૂપિયે ટનનો કોલસો 8,000 રૂપિયા થઈ જાય તો મિલમાલિકો પણ માથે હાથ દે તેમાં નવાઈ નથી. એક બાજુ ઓર્ડરો મળતા ન હોય, કારીગરોની અછત હોય, ત્યાં કોલસો ડબલ ભાવે પહોંચે તો મિલમાલિકોની હાલત કફોડી જ થાય કે બીજું કૈં? આમાં તકલીફ ગરીબ અને મધ્યમવર્ગની વધી છે. એવો વહેમ પડે છે કે સરકાર ગરીબોનું શોષણ કરે છે ને મૂડીપતિઓનું રક્ષણ કરે છે, તે એટલે કે સરકારો તોડવા કે વિપક્ષમાંથી સભ્યોને ખરીદવા મદદ ગરીબો નથી કરતા, ઉદ્યોગપતિઓ કરે છે.

આવું ખોટું કૈં થતું હોય તો ન ચીંધવું જોઈએ? ભક્ત સંપ્રદાયે એ પણ વિચારવાનું રહે કે ભાવ વધે છે તો તેમનું ગજવું ખંખેરાય છે કે નહીં? જો ખંખેરાતું હોય તો એવું કેવી રીતે મનાય કે ગજવું ખૂલ્યું જ નથી? સાથે એ પણ વિચારવું ઘટે કે અગાઉની પાઘડીવાળી સરકાર હોત ને હાલની સરકાર વિપક્ષમાં હોત તો આ ભાવ વધારાઓ ચલાવી લીધા હોત કે વિરોધથી સડકો ભરી દીધી હોત? પોઝિટિવ રહેવા ન બોલવું, ન જોવું, ન સાંભળવું એ સજીવનું લક્ષણ છે? દેખાતું હોય કે ખોટું થાય છે તો આંખો બંધ કરવી કે કોઈ ખોટું બોલતું  હોય અને એ મામલે ચૂપ રહેવું કે એ સાંભળી રહેવું એ સ્થિતપ્રજ્ઞતા નથી, પોઝિટિવિટી નથી, કાયરતા છે ને એની સામે કોઈ સ્વસ્થતાથી વાત મૂકતું હોય તો તેને તટસ્થતાથી જોવાને બદલે પોઝિટિવિટીનો ઉપદેશ આપવો એ સાધુપણાનું લક્ષણ નથી …

000

e.mail : ravindra21111946@gmail.com

પ્રગટ : ‘આજકાલ’ નામક લેખકની કટાર, “ધબકાર”, 21 જૂન 2021

Loading

વરસાદ -૨

સુમન શાહ|Opinion - Opinion|21 June 2021

જુલાઇ ૭, ૨૦૧૮ ના રોજ લખેલો આ નિબન્ધ ફરી રજૂ કરું છું. 'મેઘદૂત' અને બૉદ્લેરને માણવા માગતા મિત્રોને ખૂબ જ પ્રેરણા મળશે.

= = = = પ્રેમ થયો હોય એને જ વિરહ થાય. અને એને જ સમજાય કે સંદેશ શું ને દૂત શું. હાલ તો ફોનમાં ય આખું ‘આઇલવયુ’ લખતાં ય જોર પડે છે, iluથી પતાવે છે. પ્રેમપત્ર તો શું લખી શકે? અમે તો ‘ફરગેટ મી નૉટ’-ના સ્પેશ્યલ બ્લૂ પેપર પર નિરાંતે ફાઉન્ટનપેનથી સંદેશ લખતા. ગડી વાળેલો એ પત્ર છોકરાએ ખિસ્સામાં અને છોકરીએ બ્લાઉઝમાં સંતાડી રાખવાનો રિવાજ હતો. એ પ્રસ્વેદભીની ગડીઓ ઉકેલતાં ચિત્ત બેકાબૂ થઇ જતું = = = =

= = = = બૉદ્લેરનો કાવ્યનાયક કહે છે : મારા અંતરમનમાંથી પસાર થઇ રહી છે અર્થીઓ – ન ડ્રમ કે ન મ્યુઝિક. હારી છૂટેલી આશા રડે છે અને અત્યાચારી નિરંકુશ વ્યથા મારા મસ્તક પર એની કાળી ધજા ફરફરાવે છે = = = =

ચારે માસ બધે વરસાદી જળની ઠંડક. કશી અનામ સુગન્ધી. હવા કોઇ રમણીના ઉપવસ્ત્ર જેવી આમ તેમ લ્હૅરાતી ફરે. મૂશળધારથી માંડીને કશી જ ઉતાવળ ન હોય એમ ધીમી પાતળી ધારે વરસતો હોય. તો વળી, જતાં જતાં ઝીણો થઇને ત્રાંસો ત્રાંસો થઇ ઝડપથી જતો રહેતો હોય.

એક વાર ‘શબરી ટાવર’-ના આઠમા માળેથી આકાશમાં પાણીની રજોટીના બાચકા ઉછાળતો ભાગતો વરસાદ જોયેલો. સમજો, વર્ષાજળનો પાઉડર ! એક વાર અમે વર્ડ્ઝવર્થને ગામ જવા બોલ્ટનથી નીકળેલાં. એકાએક જોશમાં એટલાં તો બોરાં વરસ્યાં કે લાગ્યું કાર જાણે કચડ કચડ કરતી કીચડમાં દોડે છે – મને થયેલું આ તો વરસાદનો કીચડ છે. હા ભૈ, એને ‘કીચડ’ ના કહેવાય …

એક વાર ડાલાસમાં અમે મારા સાળાને ત્યાં હતાં. મધરાત પછી રૂફ પર એકાએક તડતડ તડતડ તડાકા સંભળાવા લાગ્યા. એ હેઇલસ્ટોર્મ હતું. પાણી થીજીને કાંકરા થઇ ગયું હોય. એને ગુસ્સાથી વરસીને ઝાટકી નાખતું હોય. ‘હેઇલ’ – જેને આપણે ‘કરા’ કહીએ છીએ. ચણા કે લખોટીઓ જેવડા હોય. ટેબલટેનિસના બૉલની સાઇઝના પણ હોય.

એક ધારો વરસતો હોય, પણ ત્યારે બારીએ બેસી પુસ્તકમાં ડૂબી જવાનો લ્હાવો જ જુદો. ‘મેઘદૂત’ તો હું છન્દોલય સાચવીને લલકારતો. આષાઢ-શ્રાવણના કશા વ્રતની જેમ વાંચી જતો. એક વાર ‘ગીતાંજલિ’ વાંચેલી. ‘રવીન્દ્રસૃષ્ટિમાં નારી’ વિષય પર વ્યાખ્યાન આપવાનું’તું ત્યારે રવીન્દ્રનાથની ઘણી નવલકથાઓ વાંચેલી. (એ વ્યાખ્યાન-લેખ માટે જુઓ, મારું પુસ્તક ‘કથાપદ’, ૧૯૮૯). મેં જોયેલું કે એમની સૃષ્ટિમાં વરસાદનાં લગભગ બધાં જ રૂપો પ્રગટ્યાં છે.

પણ ફ્રૅન્ચ કવિ બૉદ્લેરનું ‘સ્પ્લીન’ વાંચ્યા પછી વરસાદને વિશેનો મારો મનોભાવ ચ્હૅરાઇ ગયેલો છે. મોહભંગ થયો છે. એ જુદી વાત છે કે ચોમાસામાં વાંચેલાં પુસ્તકો ચિત્તમાં એક જુદી જ જગ્યા કરી લે છે.

‘મેઘદૂત’ તો ભણવામાં હતું. કૉલેજની લાઇબ્રેરીમાં એની એક જ નકલ હતી. પુસ્તક સુલભ ન્હૉતું. મેં નોટબુક લાવીને આખું ઉતારી લીધેલું : એક યક્ષ હતો. પોતાનાં કર્તવ્યો વિશે પ્રમાદી થઇ ગયેલો. એટલે યક્ષરાજે એને શાપ આપ્યો કે જા, એક આખું વર્ષ તારે તારી પત્નીનો વિરહ વેઠવો પડશે. શાપને કારણે યક્ષનો મહિમા ઘટી ગયો. એ રામગિરિ પર્વત પર રહેવા લાગ્યો. ત્યાં સ્નિગ્ધ છાયા પાથરતાં વૃક્ષો હતાં; જનકતનયા સીતાનાં સ્નાનથી પવિત્ર જળકુણ્ડ હતા.

આ કામી યક્ષના કેટલાક મહિના પત્નીના વિરહમાં વીતી જાય છે. કાંડાં સૂનાં લાગે છે. કેમ કે તે પરનાં કનક-વલય સરકતાં થઇ ગયેલાં. એવામાં આષાઢના પ્રથમ દિવસે એણે પર્વતના શિખર પર ઝળુંબી રહેલા મેઘને જોયો – એને થયું, આ તો જાણે ભેટી મારવામાં શૂરો મસ્તમગન કોઇ હાથી છે. કામની ઉત્કણ્ઠા જગવનારા એ મેઘને યક્ષ જોતો રહી જાય છે. પોતાનાં આંસુને અંદરનાં અંદર રોકી રાખી વિચારે છે કે આવા મેઘને જોઇને તો જેની સન્નિકટ પ્રિયજન હોય તેનું ય ચિત્ત ચળી જાય, તો કણ્ઠાલિંગન માટે ઝૂરતા દૂર પડેલાનું તો શુંયે થાય … શ્રાવણ નજીક આવી ગયો ત્યારે એને થાય છે કે આના દ્વારા પ્રિયાના પ્રાણને સહારો મળે એવો કુશળ-સંદેશ પાઠવું. કવિ સરસ કહે છે – પછી એણે કુટજ કુસુમોનો અર્ઘ્ય આપીને મેઘનું ગદ્ ગદ્ થઇ પ્રેમપૂર્વક સ્વાગત કર્યું.

ક્યાં ધૂમજ્યોતિ, પાણી ને હવાના સન્નિપાત સમો મેઘ? ને ક્યાં જેને સંવેદનપટુ પ્રાણી જ પ્હૉંચાડી શકે એ સંદેશ? છતાં એ વાતને બાજુ પર રાખીને ઉત્કણ્ઠાવશ યક્ષ મેઘને યાચના કરે છે; કહે છે – કામપીડા વેઠી રહ્યા હોય એ લોકો સ્વભાવવશ ચેતન પાસે દીન થઇ જાય એમ મેઘ જેવા અચેતન પાસે પણ દીન થઇ જતા હોય છે …

પછી યક્ષ સ્વ અર્થ સાધવા મેઘની ભરપૂર સ્તુતિ કરે છે : તારો જન્મ, હે મેઘ, પુષ્કર અને આવર્તક નામના ભુવનપ્રસિદ્ધ વંશમાં થયો છે. તું ઇન્દ્રનો કામરૂપી પ્રકૃતિપુરુષ છું – મુખ્ય અધિકારી. હું મારી પ્રિયાથી વિધિવશ દૂર પડેલો છું એટલે તારો યાચક બન્યો છું. તારા જેવા ગુણીજન પાસે યાચવું નિષ્ફળ જાય તો પણ સારું છે કેમ કે અધમો પાસે કરેલી યાચના ફળે તો પણ ન-સારી છે. સંતપ્તોનો, હે મેઘ, તું રક્ષક છું. કુબેરના ક્રોધને કારણે વિરહી બનેલા એવા મારા સંદેશને મારી પ્રિયાની પાસે પ્હૉંચાડ. તારે યક્ષપતિઓની અલકા નામક પ્રસિદ્ધ નગરીમાં જવાનું છે. વગેરે વગેરે.

વાત એમ છે કે પ્રેમ થયો હોય એને જ વિરહ થાય. અને એને જ સમજાય કે સંદેશ શું ને દૂત શું. હાલ તો ફોનમાં ય આખું ‘આઇ લવયુ’ લખતાં ય જોર પડે છે, iluથી પતાવે છે. પ્રેમપત્ર તો શું લખી શકે? અમે તો ‘ફરગેટ મી નૉટ’-ના સ્પેશ્યલ બ્લૂ પેપર પર નિરાંતે ફાઉન્ટનપેનથી સંદેશ લખતા. ગડી વાળેલો એ પત્ર છોકરાએ ખિસ્સામાં અને છોકરીએ બ્લાઉઝમાં સંતાડી રાખવાનો રિવાજ હતો. એ પ્રસ્વેદભીની ગડીઓ ઉકેલતાં ચિત્ત બેકાબૂ થઇ જતું. તક મળ્યે ભૈબંધ કે બેનપણી પ્હૉંચાડી દે. એ પડી જાય કે ખોવાઇ જાય તો એ ‘લવલેટર’ કશા ટાઇમબૉમ્બની ગરજ સારે. ફજેતીનો પાર નહીં.

વર્ષાઋતુને વિરહની જેમ જ ગમગીની અને અવસાદ સાથે પણ એટલો જ સમ્બન્ધ છે. ભીનાં થયા પછી ઝટ ન સૂકાતાં વસ્ત્રની ગન્ધ દૂરના સમયમાં દોરી જતી હોય છે. હમ્મેશને માટે છોડી ગયેલું સ્વજન દેખાઇ આવે છે. શોકાર્દ્ર જીવ વર્ષાજળ શરીરે ચોળી જુએ. વર્ષા બાળશે. કનડશે. આંખમાં અશ્રુ ઉભરાશે. ટેરવે લઇને એમાં શું જોવાના? નિર્વેદ નિરાશા લાચારી ને ગૂંગળામણ. એકલતા ઘુંટાતી ઘેરી થઇ શૂન્ય થઇ જાય. આંખમાં ઝળઝળિયાં હોય ને સામે વરસતો હોય એથી વધારે કરુણ તો શું હોઇ શકે? એવી ભાવદશા વખતે હમેશાં મને બૉદ્લેર યાદ આવે.

1844-માં Emile-એ દોરેલું બૉદ્લેરનું વ્યક્તિચિત્ર : ત્યારે કવિ માત્ર ૨૩-ના હતા …

Picture Courtesy : Wikimedea.com

બૉદ્લેર પહેલા આધુનિક કવિ કહેવાયા છે. ‘ધ ફ્લાવર્સ ઑફ ઈવિલ’ કાવ્યસંગ્રહનું શીર્ષક સૂચવે છે એમ કવિ દુરિતનાં ય પુષ્પ ભાળી શકેલા, સરજી શકેલા. એમનો ૫૦ ગદ્યકાવ્યોનો સંગ્રહ ‘પૅરીસ સ્પ્લીન’ પૅરીસના નગરજીવનનો સંદર્ભ ધરાવે છે. આધુનિક સંવેદનશીલતાની વાતમાં આ કાવ્યસૃષ્ટિનું ઘણું મહાત્મ્ય છે.

‘સ્પ્લીન’ એટલે બરોળ. અહીં અર્થ છે – બૅડ મૂડ. રચનાના કેટલાક અંશનો માત્ર નિર્દેશ કરી શકીશ :

કણસતા દુખિયારા આત્મા પર કશા ઢાંકણની જેમ તોળાઇ રહેલું નીચું ઘેઘૂર આકાશ છે. વર્તુળાતી ક્ષિતિજ પરથી ફેલાતો દિવસ, રાતથીયે વધારે અંધારિયો છે. પૃથ્વી ભેજવાળી જેલ લાગે છે. ત્યાં આશા ચામાચીડિયા જેવી છે – ઘડીમાં દીવાલ જોડે પછડાય છે તો વળી છત પર માથાં મારે છે …

અને પછી આવે છે, અદ્ભુત પંક્તિઓ :

વરસાદ આ વિરાટ જેલના જાડા સળિયાની ધારાએ નિરન્તરનો વરસે છે ત્યારે અપાકર્ષક કરોળિયાની ટોળકી આપણાં મગજમાં ઊંડે એમનાં જાળાં રચવાને ચૂપચાપ ચાલી આવે છે …

છેલ્લે કાવ્યનાયક કહે છે : મારા અંતરમનમાંથી પસાર થઇ રહી છે અર્થીઓ – ન ડ્રમ કે ન મ્યુઝિક. હારી છૂટેલી આશા રડે છે અને અત્યાચારી નિરંકુશ વ્યથા મારા મસ્તક પર એની કાળી ધજા ફરફરાવે છે …

ક્યારેક આખી વાત માંડીને કરીશ. 

(June 19, 2021: USA)

= = =

Loading

ભારતીય શાસ્ત્રીય સંગીત અને દમદાર સફળતાઃ “બહુત કઠિન હૈ ડગર પનઘટ કી …”

ચિરંતના ભટ્ટ|Opinion - Opinion|20 June 2021

કળાના સત્ય સુધી પહોંચવાનો સંઘર્ષ આજના સમયે વધુ અઘરો બન્યો છે કારણ કે ઇન્ફર્મેશન ઓવરલોડના જમાનામાં લગ્નમાં ગોવિંદાનાં ગીત પર નાચી લેતાં અંકલ પણ પ્રસિદ્ધ થઇ જાય છે અને રળવા માંડે છે

૨૧મી જૂન વિશ્વ સંગીત દિવસ તરીકે ઉજવવામાં આવે છે. આપણી પાસે સંગીતનો વારસો એટલો સમૃદ્ધ છે કે તેને જાણવા કે નાણવા સાત જન્મ પણ ઓછા પડે. પાંચમા વેદ ગણાતા નાટ્યશાસ્ત્રમાં જેમ કળા વિશે લખ્યું છે તેમ સંગીત પણ દેશી અને માર્ગી એમ બે ફાંટામાં વહેંચાયેલું છે, એક હિસ્સો છે તે બધાં માટે છે, તેને માણવા બહુ ઊંડી સમજની જરૂર નથી, બસ સંગીતમાં રસ હોવો જોઇએ. તો બીજો હિસ્સો છે તેમાં શાસ્ત્રોક્ત અભ્યાસ, રાગ, તાન, તાલ, લય, સ્વરોની બારીકીઓ અને તેમાં તમે માત્ર કાનસેન હશો તો નહીં ચાલે, તાનસેનની કલાના પ્રભાવને તમે પારખી શકતા હોય તે જરૂરી છે.

વિશ્વ સંગીત દિવસ ઢુકડો છે ત્યારે થોડા સમય પહેલા નેટફ્લિક્સ પર આવેલી ફિલ્મ ‘ધી ડિસાઇપલ’નો સંદર્ભ લઇએ અને ભારતીય શાસ્ત્રીય સંગીતની દુનિયામાં લાંબા સમયથી ચાલી આવતી ચર્ચાને ફરી એક વાર મમળાવીએ. ચૈતન્ય તામ્હાનેની આ ફિલ્મમાં શાસ્ત્રીય સંગીતની વિદ્યા, શિક્ષા, તાલીમ અને તેના સિદ્ધાંતોને આધારે આગળ વધવા માગતા શરદ નેરુળકરની વાત છે. જેમ દરેક શાસ્ત્રીય સંગીત તાલીમાર્થીના જીવનમાં એક ગુરુ હોય છે તેમ શરદની જિંદગીમાં પણ છે. જેમ પોપ્યુલિસ્ટ કલ્ચરનાં આકર્ષણોમાં કલાકારો ખેંચાઇ જાય છે અને જે તે વમળમાં નથી ખેંચાતા તેમનો આંતરિક સંઘર્ષ સતત ચાલુ રહે છે તેવું જ શરદ સાથે પણ થાય છે. શાસ્ત્રીય સંગીતનો અભ્યાસ એક સમાધિ, એક પ્રકારનું ધ્યાન છે તેમાં કશું ય ઉપરછલ્લું ન હોઇ શકે, દુન્યવી ઇચ્છાઓ તેમાં બાધ ન બની શકે એવી વિચારધારા સાથે આગળ વધતા શરદની અકળામણ તમને સમજાય જ્યારે કોઇ નાનાં શહેરના જુવાનિયાઓને રિયાલીટી શોના ધતિંગને કારણે પ્રસિદ્ધિ મળી જાય. બીજી તરફ શરદની અણિશુદ્ધ કળા જે રીતે લોકો સુધી પહોંચવી જોઇએ તે રીતે નથી પહોંચતી અને ક્યાંક કોઇ ખૂણે શરદ પણ પોતાની નબળાઇઓથી વાકેફ છે.

આ ફિલ્મની ચર્ચા કરવી જરૂરી હતી કારણ કે ભારતીય શાસ્ત્રીય સંગીતની દુનિયાની આ વાસ્તિવકતાઓ છે. તેના સંઘર્ષ ઘણા સમયથી આ જ પ્રકારના રહ્યા છે. જે તે સમયે સંગીતની દુનિયામાં બહુ જ મોટું નામ ધરાવનારાઓ આજે ઘરડે ઘડપણ ગરીબીમાં વલખાં મારે છે તેવા સમાચાર પણ આપણે સાંભળીએ જ છીએ. વળી ગુરુ શિષ્યની પરંપરાનાં દૂષણો પણ ઓછાં નથી. અહીં પણ ‘મી ટૂ’ના સૂર તાલ આપણે કાને પડ્યા છે. ગુરુઓની પરવાનગી ન મળે ત્યાં સુધી જાહેરમાં ન ગાવું જેવા નિયમો પણ શાસ્ત્રીય સંગીતકારો માટે અવરોધ બને છે. ભારતીય શાસ્ત્રીય સંગીતનાં મોટાંમસ ફેસ્ટિવલ્સ પણ થાય છે અને તેમાં હાજરી આપનારાઓ પોતાની જાતને સંસ્કૃતિના આશ્રયદાતા માની બેસે છે. તેમાં સંગીતનું મૂલ્ય કરનારા તો હોય છે જ તેની ના નહીં પણ પોતે જે-તે મહોત્સવમાં અચૂક જાય છે એમ કહી કૉલર ચઢાવનારાઓની સંખ્યા વધારે હોય છે.

સંગીત મહોત્સવ અંગે ૧૯૪૫માં ‘ઇન્ડિયન મ્યૂઝિક ટૂડે’ નામના એક પુસ્તકમાં લેખક એસ.કે .ચૌબેએ લખ્યું હતું કે, ‘આ મહોત્સવો વ્યવ્સ્થાપક તરીકે મોટાં માથાઓનો દેખાડો બનીને રહી જાય છે. બેઠકમાં આગળનાં ‘મુખ્ય અતિથિ’ પ્રકારના લોકો કાં તો બગાસાં ખાતાં હોય છે કાં તો ઇન્ટરવલમાં વાતોના તડાકા મારવા મળે તેની રાહ જોતા હોય છે.’ જો ચાળીસના દાયકામાં આ માન્યતા હતી તો તે આજે બદલાઇ હશે, પરિસ્થિતિ બહેતર થઇ હશે તેમ માનવાનું કોઇ કારણ નથી.

ભારતીય શાસ્ત્રીય સંગીતની મશાલ પ્રજ્વલ્લીત રાખવા મથનારા દરેક દિગ્ગજનો આગવો સંઘર્ષ રહ્યો છે. પરંપરાને માર્ગી રીતે – શાસ્ત્રોક્ત પદ્ધતિમાં આગળ વધારવાની જવાબદારી લેનારા નવી પેઢીમાં ઘટે છે. તે ગેરહાજર છે એમ વાત નથી પણ ઓછા છે તે હકીકત છે કારણ કે દરેકને ઝડપી સફળતા જોઇએ છે. વળી નિયમો, સિદ્ધાંતો અને શુદ્ધતાની આ દુનિયામાં સત્તાનો ખેલ પણ નાનો સૂનો નથી. સંગીતની દુનિયાના રહસ્યો, કળાની મુઠ્ઠી ત્યાં સુધી બંધ રાખતા ગુરુઓ જ્યાં સુધી તેમને પોતાને શિષ્ય પર વિશ્વાસ ન બેસે જેવું કેટલું ય આ અનુભવને વધુ સંકુલ બનાવે છે. જેમને પ્રસિદ્ધિ મળી ચૂકી છે તેમને સતત કામ મળતું રહે, પેટ્રોનેજ મળતું રહે પણ જેઓ હજી પોતાના કરિયરની મધ્યે છે તેમને માટે બધું જ કપરું છે. પોપ્યુલિસ્ટ અને ક્લાસિક – માસી અને ક્લાસી – દેશી અને માર્ગી – ટોળાં અને ગણતરીના લોકોને બેઠક વચ્ચેની દોરડાખેંચમાં આ કલાકારનું મનોમંથન અટકતું નથી. આ મંથનને અંતે અમૃત મળશે જ તેવી કોઇ ખાતરી નથી હોતી એમાં પાછા ગુરુઓની અપેક્ષાને પહોંચી વળવાનું અને વ્યાસ પીઠ પર બેઠેલી વ્યક્તિ એક વાર કહી દે કે, ‘આમાં હજી કંઇ દમ નથી, તારા સંગીતમાં જીવ નથી’ તો જાત સાથેની બીજી લડાઇ શરૂ થઇ જાય.

કળાના સત્ય સુધી પહોંચવાનો સંઘર્ષ આજના સમયે વધુ અઘરો બન્યો છે કારણ કે ઇન્ફર્મેશન ઓવરલોડના જમાનામાં લગ્નમાં ગોવિંદાનાં ગીત પર નાચી લેતાં અંકલ પણ પ્રસિદ્ધ થઇ જાય છે અને રળવા માંડે છે. આવામાં ગુરુની બેઠકમાં પંદર વર્ષથી પાછળ બેસીની તાનપુરાના ચાર તારના સૂર સાચવીને પોતાના સંગીતની કેડી કંડારવાની મહેનત કરનારાઓને જે માનસિક દબાણ અનુભવવું પડે છે તેને વિષે તાર સપ્તકના સા સુધી ગાઇ શકનારાઓ પણ શબ્દોમાં વર્ણવી શકે તેમ નથી.

બાય ધી વેઃ

આપણો શાસ્ત્રીય સંગીતનો વારસો બહુ જ સમૃદ્ધ છે. આ સમૃદ્ધિ જળવાય, આગામી પેઢીઓ સુધી પહોંચે તે માટે માત્ર દિગ્ગજો નહીં પણ પોતાની સંગીતમય કારકિર્દીમાં મધ્યે પહોંચેલા, અન્યોની સરખામણીએ નવોદિત ગણાતા કલાકારોને દાદ અને માન અકરામ મળતા રહે તેની જવાબદારી શ્રોતા તરીકે આપણા ખભે છે. શુદ્ધ કળાના માર્ગે સત્ત્વ અને સત્ય મેળવવા આસાન નથી અને માટે જ પ્રવાસ માટે આ માર્ગ પસંદ કરનારાઓનો ઉત્સાહ જળવાઇ રહે, તે નાસીપાસ ન થાય તેટલી શુદ્ધ પ્રશસ્તિ અને કદર આપણા તરફથી થાય તે જરૂરી છે.

પ્રગટ : ‘બહુશ્રૃત’ નામક લેખિકાની સાપ્તાહિક કટાર, ’રવિવારીય પૂર્તિ’, “ગુજરાતમિત્ર”,  20 જૂન 2021

Loading

...102030...1,8781,8791,8801,881...1,8901,9001,910...

Search by

Opinion

  • ચલ મન મુંબઈ નગરી—328
  • આનંદ તેલતુંબડેની જેલડાયરી
  • જ્ઞાતિસૂચક અટકોની નાબૂદીથી જ્ઞાતિ નિર્મૂલન શક્ય છે?
  • આવ્યા આવ્યા દિવસો હડતાલના …
  • ૧૪૪મી કલમનો મનસ્વી ઉપયોગ : મૂળભૂત અધિકારોનું હનન છે.

Diaspora

  • છ વર્ષનો લંડન નિવાસ
  • દીપક બારડોલીકરની પુણ્યતિથિએ એમની આત્મકથા(ઉત્તરાર્ધ)ની ચંદ્રકાન્ત બક્ષીએ લખેલી પ્રસ્તાવના.
  • ગાંધીને જાણવા, સમજવાની વાટ
  • કેવળ દવાથી રોગ અમારો નહીં મટે …
  • ઉત્તમ શાળાઓ જ દેશને મહાન બનાવી શકે !

Gandhiana

  • ગાંધી ‘મોહન’માંથી ‘મહાત્મા’ બન્યા, અને આપણે?
  • ગાંધીહત્યાના પડઘા: ગોડસેથી ગોળવલકર સુધી …
  • ગાંધીની હત્યા કોણે કરી, નાથુરામ ગોડસેએ કે ……? 
  • ગાંધીસાહિત્યનું ઘરેણું ‘જીવનનું પરોઢ’ હવે અંગ્રેજીમાં …
  • સરદાર પટેલ–જવાહરલાલ નેહરુ પત્રવ્યવહાર

Poetry

  • ગઝલ – 1/2
  • સખીરી તારો એ હૂંફાળો સંગાથ …
  • વસંતાગમન …
  • એ પછી સૌના ‘આશિષ’ ફળે એમ છે.
  • ગઝલ

Samantar Gujarat

  • ઇન્ટર્નશિપ બાબતે ગુજરાતની યુનિવર્સિટીઓ જરા પણ ગંભીર નથી…
  • હર્ષ સંઘવી, કાયદાનો અમલ કરાવીને સંસ્કારી નેતા બનો : થરાદના નાગરિકો
  • ખાખરેચી સત્યાગ્રહ : 1-8
  • મુસ્લિમો કે આદિવાસીઓના અલગ ચોકા બંધ કરો : સૌને માટે એક જ UCC જરૂરી
  • ભદ્રકાળી માતા કી જય!

English Bazaar Patrika

  • “Why is this happening to me now?” 
  • Letters by Manubhai Pancholi (‘Darshak’)
  • Vimala Thakar : My memories of her grace and glory
  • Economic Condition of Religious Minorities: Quota or Affirmative Action
  • To whom does this land belong?

Profile

  • તપસ્વી સારસ્વત ધીરુભાઈ ઠાકર
  • સરસ્વતીના શ્વેતપદ્મની એક પાંખડી: રામભાઈ બક્ષી 
  • વંચિતોની વાચા : પત્રકાર ઇન્દુકુમાર જાની
  • અમારાં કાલિન્દીતાઈ
  • સ્વતંત્ર ભારતના સેનાની કોકિલાબહેન વ્યાસ

Archives

“Imitation is the sincerest form of flattery that mediocrity can pay to greatness.” – Oscar Wilde

Opinion Team would be indeed flattered and happy to know that you intend to use our content including images, audio and video assets.

Please feel free to use them, but kindly give credit to the Opinion Site or the original author as mentioned on the site.

  • Disclaimer
  • Contact Us
Copyright © Opinion Magazine. All Rights Reserved