છે કેવળ કવિતા
એણે ઝીંક્યા પ્રકાશી ચાબખા
ને, ગરવી ભાષા પહોંચી આભમાં.

• • •

ઝીણી-ઝીણી સાવ ઝીણી
કીડીઓમાં એ ઝીણી
ટકે ત્યારે યાદ કરાવે
જીવનની કહાણી
પારુલ એવી જીવતી નારી
જુઓ થઈ સમર્પિત ઝાંસીની રાણી

સૌજન્ય : “નિરીક્ષક”, 01 જાન્યુઆરી 2022; પૃ. 14

એ દૂર-દૂર જતી રહી છે,
હા, એનાં પગલાં અહીં છોડતી ગઈ છે :
એની છાપ ઉકેલવા
હવે સહુ મથી રહ્યા છે,
પણ કશું ઉકેલાતું નથી.
એ જોવાની મજા
સાવ અલગ હોવા સાથે પીડાદાયક પણ છે.

અધધ, આટલા બધા માણસો,
મથ્યા કરતા સતત
એનાં પગલાં ઉકેલવા
છતાં કશું ઉકેલી ના શકે,
એટલે જતા રહે અલગ થઈ
વેગળા.
બસ, એમ જ
રચે પછી એનાં તાત્ત્વિક સમાધાનો
પછી ઉકેલો
ને
જે
દૂર-દૂર જતી રહી છે
તે
નાખી-નાખી કેટલા નિસાસા નાખે!!

જુઓ તો
હકીકતમાં કેટલા ય વળગી રહ્યા છે
પડેલાં એ પગલાંને
મથી રહ્યાં છે
પોતાની હૈયા ઉકલતથી
તેઓ વેગળા થવાનું નામ નથી લેતાં.
ના ઉકેલાય તો કંઈ નહીં,
પગલાં તો હાથવગાં છે ને,
એ જ ક્યારેક દાખવશે
કોઈ દિશા, મારગ કે ઉકેલ :
આ એક આગવી રીત છે,
જે દૂર દૂર જતી રહી છે
એની સાથે પોતાને જોડી રાખવાની.

આવી સ્થિતિ વચ્ચે
આ દૃશ્ય
ધૂંધળું લાગે,
ધુમ્મસમય દેખાય.
એટલે ઘણા ફેલાવો કરી રહ્યા છે,
કોઈના દોરવ્યા
ધૂંધળાશ
અને ધુમ્મસ ફેલાવવાનો.
એ પણ
જે જતી રહી છે,
એના નામનો હવાલો આપીને.
તો પણ
માણસો, માણસો જ હોવાથી
એટલું સમજી શક્યા છે
એ દૂર-દૂર જતી રહી છે
એનાં પગલાંની છાપ છોડતી ગઈ છે
એમાં જરૂર કોઈ સંકેત છે :
આ સંકેત મળવામાંથી
સાંપડવાનાં છે
એના ફળવાનાં પગલાં …..

e.mail : barinmehta@gmail.com

સૌજન્ય : “નિરીક્ષક”, 01 જાન્યુઆરી 2022; પૃ. 02

રોજની પેઠે અમે સવારની ચા માણતાં બેઠાં હતાં. ઠૂઠાં પણ નયનરમ્ય ઝાડવાની વચ્ચેથી ચળાઈને આવતું અરુણું પરભાત અમને કોઠે શાતા પૂરતું હતું. અને તેવાકમાં જ મારી ચાનો બીજો પ્યાલો હોઠે માંડું ને આ સોનેટ તરવરવા લાગ્યું ! લ્યો, મારી એ આનંદની લહેરને તમ લગી વિસ્તારવાનું આ મન કર્યું. 

[It was our usual morning with tea and watching the અરુણું પરભાત behind the barren but beautiful trees. And there, surfaces the above sonnet under my second cup of tea! I would like to share the joy it brought me.]

પન્નાને જન્મદિને 

(12/28/2021)

*શિખરિણી*

સવારે છાપામાં જરૂર નીરખું કોણ ગુજર્યું, 

ગયા મિત્રો જૂના, નવીન વળી કૈં નાની વયના,

વળાવ્યાં કૈં વ્હાલાં, દૂર નજીકના વૃદ્વ વડીલો 

હવે મારો વારો અચૂક બસ એવી ગણતરી, 

કરી તૈયારી સૌ, ચૂકવી દઈ સૌ દેણુ હતું તો,

વળી માગી માફી કરજ હજી કૈં બાકી રહ્યું તે

હતું બાંધ્યું બીસ્ત્રે ફગવી બધું, કીધી અલવિદા,   

પછી હું બેઠો’તો ભજન ભજતો, દિન ગણતો.

અને  ત્યાં તું આવી કમલનયના, કામ્ય, રમણી 

કહ્યું: આ શું માંડ્યું? જીવન જીવવું બાકી ઘણું છે,

રસે, ગંધે, સ્પર્શે, શ્રવણ, નયને સૃષ્ટિ સઘળી,

નથી માણી તેને તન મન થકી એક થઈને 

જીવીશું, માણીશું, જીવન જીવશું સાથ જ વળી −

ઊઠો, દીધું એવું વચન કરવું સાર્થ હજી છે.