ઘૂંટણભર પાણીમાં ય તરી શકું છું,
આખ્ખો દરિયો આંખે ભરી શકું છું.

સીધા સરળ વહેણની આશ રાખતો નથી,
ઊંચા-નીચા ઢોળાવ ઉપરથી સરી શકું છું.

એવડા મોટા જહાજની ક્યાં ઝંખના છે મને,
કાગળની એક હોડી લઈને ય તરી શકું છું.

ગભરાઈ જાઉં એ આંખોના ઊંડાણ જોઈને,
બાકી તોફાની મોજા સામે બાથ ભરી શકું છું.

એ વાળની લટોમાં ગુંચવાઈ ગયો છું નહિ તો,
આખું ય જંગલ કાગળ ઉપર ચીતરી શકું છું.

ઊંડાણે રહી પોષણ આપવું ગમે છે ‘મૂકેશ’,
નહિ તો પુષ્પની માફક ઉપવને મ્હોરી શકું છું.

e.mail : mparikh@usa.com

ના, પુરુષોને બુરખા પહેરાવવાની કોઈ યોજના નથી. અહીં તો સ્ત્રીઓ પહેરે તેનો જ વાંધો છે. સ્ત્રી – પુરુષ સમાનતાની વાતો સ્વીકારતા હોઈએ તો સમાજ સ્ત્રીઓ પાસે જે મર્યાદાઓ પળાવે છે તે પુરુષો પાસે પણ પળાવવી જોઈએ એટલું જ કહેવાનું છે. એક સમયે જે યોગ્ય હતું તે પછીના સમય માટે પણ યોગ્ય જ હોય એવું દરેક બાબત માટે સાચું નથી. એવો વખત પણ હતો જ્યારે દુનિયા માનતી હતી કે પૃથ્વી ફરતી નથી. એ માન્યતા સમય જતા બદલાઈ છે. એમ જ એક કાળે સ્ત્રીને રક્ષણ માટે બુરખો જરૂરી મનાયો એ હવે જરૂરી ન લાગે એ શક્ય છે, છતાં કોઈને સ્વેચ્છાએ તે પહેરવાનું ઠીક લાગતું હોય તો તેનો પણ વાંધો ન હોવો જોઈએ.

આમ તો બુરખા વિષે વાત કરવાનું કોઈ કારણ ન હતું, પણ એને થોડા સમય પર પાકિસ્તાનના વડા પ્રધાન ઈમરાન ખાને યાદ કર્યો હતો. પાકિસ્તાનમાં વધી રહેલા બળાત્કારના બનાવો અંગે એક ઇન્ટરવ્યૂમાં ઇમરાન ખાનને પૂછવામાં આવ્યું તો તેમણે વિવાદાસ્પદ ટિપ્પણી કરતાં કહ્યું કે સ્ત્રીઓ ટૂંકા વસ્ત્રો પહેરે છે તેને કારણે બળાત્કારો વધી રહ્યા છે. સ્ત્રીઓને ટૂંકા વસ્ત્રોમાં જુએ છે એટલે પુરુષોના માનસ પર અસર થાય છે એવું પાકિસ્તાનના વડા પ્રધાન માને છે. એમનું કહેવું છે કે પુરુષો કૈં રોબોટ નથી કે સ્ત્રીઓને ટૂંકા વસ્ત્રોમાં જોઈને ઉશ્કેરાય નહીં. આવી વાત કરીને ઈમરાન ખાને વિવાદને નોતરું આપ્યું છે. સોશિયલ મીડિયા ગરમાયું છે. વડા પ્રધાને માફી માંગવી જોઈએ કે વડા પ્રધાન પદ પરથી આવી વાત કરીને ઇમરાન ખાને પોતાની માનસિકતાનો પરિચય આપ્યો છે કે પીડિતાને જ દોષી ઠેરવવાની વાત યોગ્ય નથી – જેવી ચર્ચા ઊપડી છે. ઈમરાન ખાને જ અગાઉ એમ પણ કહ્યું હતું કે જાતીય સતામણીથી બચવું હોય તો સ્ત્રીઓએ બુરખામાં રહેવું જોઈએ. 

આવી વાતો પાકિસ્તાનમાં જ થાય છે ને બીજે થતી નથી એવું નથી. બળાત્કારનું એક કારણ સ્ત્રીઓનાં ખુલ્લાં વસ્ત્રો છે એવું ભારતમાં પણ કહેવાતું રહ્યું છે. કેટલાક રૂઢિચુસ્તો ઇચ્છતા નથી કે સ્ત્રીઓ બહાર નીકળે કે તેમને ઠીક લાગે તેવી રીતે વર્તે કે પહેરેઓઢે. હજી ક્યાંક એમ જ મનાય છે કે સ્ત્રીએ ચૂલો ફૂંકવો ને સંતાનોને જન્મ આપવો, પતિની સેવા કરવી, સાસુ-સસરાની, સંસારની કાળજી રાખવી વગેરે. જે સ્ત્રીઓને એ ગમે છે ને એ રીતે તે સ્વેચ્છાએ રહેવા માંગે છે તેનો તો શો વાંધો હોય? ઘણાં ઘરોમાં સ્ત્રીઓ બહુ સરસ રીતે જળવાય છે ને સલામત પણ છે, પણ ઘરકૂકડી બનીને રહેતી બધી સ્ત્રીઓ સલામત છે એવું નથી. પૂરાં વસ્ત્રોમાં રહેતી સ્ત્રીઓને જોઈને ઘરનાં માણસોની દાનત નથી જ બગડી એવું નથી. પણ ઘી ઢોળાયું તો ખીચડીમાં – એ ન્યાયે ઘીનાં ઠામમાં ઘી પડી રહે છે. એની કોઈ ફરિયાદ થતી નથી, એનો અર્થ એવો નથી કે બધી સ્ત્રીઓ સુરક્ષિત છે. 

રહી વાત બહાર રહેતી, નોકરી – ધંધો કરતી સ્ત્રીઓની. મોટે ભાગે એ ઓફિસને અનુરૂપ વસ્ત્રો પહેરે છે, પણ ઓફિસમાં નોકરી દરમિયાન લાભ લેનારા માણસો નથી જ હોતા એવું નથી. નોકરીની જરૂર છે એ જાણી જતા સાહેબો શોષણ કરતાં ન હોય તો પણ, એવી સ્થિતિ ઊભી કરે છે કે સ્ત્રી પોતે જ શરણે આવે. શોષણની રીત બદલાય છે, પણ પરિણામ બદલાતું નથી. એટલે ટૂંકાં વસ્ત્રો જોઈને પુરુષ ઉશ્કેરાય છે એ વાત બંધબેસતી થતી નથી.

ટૂંકાં વસ્ત્રો કેવી યુવતીઓ પહેરે છે તે વિચારીએ. ટૂંકાં વસ્ત્રો મોટે ભાગે ફિલ્મોમાં જોવા મળે છે. એ જોઈને નાયકને કે વિલનને જુદી જુદી અસર થતી હશે, પણ એ ફિલ્મ છે ને ફિલ્મી જગતમાં નાયિકા બનવા ઇચ્છતી યુવતીઓનું શોષણ નથી જ થતું એવું નથી. એમાં પણ લાચારીનો જ લાભ ઉઠાવાય છે. આ ઉપરાંત કોલેજ જતી યુવતીઓ ફેશનેબલ વસ્ત્રો પહેરતી હશે, એમાં કોઈ ટૂંકાં વસ્ત્રો ય પહેરતી હશે, પણ એ જોઈને નજર બગાડનારા વિદ્યાર્થીઓ જે તે કોલેજના ભાગ્યે જ હશે, કારણ એમણે પણ કોલેજમાં રહેવું હોય છે. એવું કરનારા બહારનાં તત્ત્વો હશે. ટૂંકમાં, ટૂંકાં વસ્ત્રો બળાત્કારનું એક માત્ર કારણ નથી, છતાં બળાત્કાર થાય છે એનો ઇન્કાર થઈ શકે એમ નથી. એ કોઈ પણ દેશ – પ્રદેશમાં થાય છે. જ્યાં બુરખાનું ચલણ છે ત્યાં પણ થાય છે. વસ્ત્રોની તો વાત જ નથી, 80 વર્ષની ડોશી કે વરસની પણ ન હોય એવી બાળકી પણ બચી ન શકતી હોય ત્યાં શું પહેર્યું છે તે કોણ જોવા બેસે છે? એ પણ છે કે બળાત્કાર કરનારા અજાણ્યા હોય તે કરતાં પરિચિતો વધારે હોય છે. જેને કોઈ ગતાગમ જ નથી એવી બાળકીને ભોળવનારા અજાણ્યા ઓછા જ હોય છે. એટલે વસ્ત્રો જવાબદાર હોય તો પણ પુરુષોની માનસિકતા મોટો ભાગ ભજવે છે. સ્ત્રી ભોગવવાની વસ્તુ છે, તેના પર અધિકાર કરી શકાય છે, તે નિર્બળ છે, તે ભોગ બને પછી પણ કોઈને કહેતી નથી, તે પ્રતિકાર કરી શકતી નથી, તે ફરિયાદ નહીં કરે એવું પુરુષો માને છે એટલે પ્રયત્ન કરતા રહે છે ને સફળ થાય તો તેમને ખાતરી હોય છે કે કોઈ કૈં બગાડી લેવાનું નથી એટલે ગમે ત્યાં મોં મારતા રહે છે.

એક તબક્કે પ્રેમીઓ એકાંત ચોરીછીપીથી ભોગવતાં ને ડરી ડરીને પ્રેમ કરતાં, હવે એ બધાં પૂરતાં બેફામ થયાં છે. પ્રેમ કરે છે ને ઉપરથી તેનો વીડિયો પણ ઉતારે છે ને પ્રેમિકા પણ એમાં પૂરો સહકાર આપી પ્રેમીને વીડિયો ઉતારવા દે છે. એ પછી પ્રેમિકા જો બીજે પરણી ગઈ ને પ્રેમી એને જ ઇચ્છતો હોય તો ધમકી આપે છે કે તેને મળવા નહીં આવે તો પેલો વીડિયો વાઇરલ કરી દેશે ને લાચાર સ્ત્રી કહેવાતા પ્રેમીને વશ થતી રહે છે. લગ્નેતર સંબંધોમાં પણ આવા વીડિયો ઊતરતા હોય છે ને જો સ્ત્રી સાથ આપવાનો ઇન્કાર કરે તો વીડિયો વાઇરલ કરી દેવાની ધમકી અપાતી હોય છે ને પેલી સ્ત્રી સંસાર બચાવવા જાત સોંપતી રહે છે. કેટલાક કિસ્સાઓમાં વીડિયો વાઇરલ થઈ જાય છે તો એનું પરિણામ સ્ત્રીની આત્મહત્યામાં જ મોટે ભાગે આવતું હોય છે. આ વીડિયો જોઈને જવાબદાર તો સ્ત્રીને જ ઠેરવાય છે, પણ એની સાથેનો પુરુષ આબાદ છટકી જાય છે, જ્યારે સાચું તો એ છે કે પેલી સ્ત્રી જેટલો જ, બલકે, એથી પણ વધારે પુરુષ જવાબદાર છે, કારણ એણે વીડિયો બદઈરાદાથી ઉતાર્યો છે ને પછી પ્રેમિકા સાથે વિશ્વાસઘાત કર્યો છે. કરુણતા એ છે કે આત્મહત્યા, પુરુષ નથી કરતો, સ્ત્રી કરે છે. આની બીજી બાજુ એ પણ છે કે પ્રેમિકા, પ્રેમીને મેળવવા પતિનું કાસળ કાઢી નાખતા પણ અચકાતી નથી કે પ્રેમી પણ પ્રેમિકાને પામવા, પત્નીને પતાવી દે છે. આ બધાંમાં ક્યાંકને ક્યાંક ઇચ્છા વિરુદ્ધ કશુંક થાય છે ને એ બળાત્કારથી ઓછું ત્રાસદાયક નથી હોતું.

– ત્યાં એમ કહેવું કે બળાત્કાર સ્ત્રીઓનાં ટૂંકાં વસ્ત્રોને લીધે વધે છે, એ નાદાનિયતથી વિશેષ કૈં નથી. એ પુરુષોની દયા ખાવાની રહે જે ટૂંકાં વસ્ત્રોને જોઈને ઉશ્કેરાય છે. એવું તો સ્ત્રીઓ પણ કહી શકે ને કે તેઓ પણ ઉઘાડા પુરુષોને જોઈને ઉશ્કેરાય છે. પહેલવાનો, એકટરો, બોડી બિલ્ડરો ઉઘાડાં શરીરો બતાવે જ છે ને ! એ જોઈને સ્ત્રીઓ વિચલિત નહીં થતી હોય? જો પુરુષો થઈ શકતા હોય તો સ્ત્રીઓ પણ વિચલિત થઈ જ શકે. સ્ત્રીઓએ કદી કહ્યું છે કે પુરુષોને ઉઘાડાં જોઈને તેમને અસર થાય છે? એ કૈં રોબોટ નથી કે એને કૈં થાય જ નહીં ! તો આ બધાં બોડી બિલ્ડરોએ પણ બુરખામાં રહેવું જોઈએ જેથી એ પોતે અને સ્ત્રીઓ પણ સલામત રહી શકે. આવી માંગણી સ્ત્રીઓએ ન કરી હોય તો પુરુષોને કોઈ અધિકાર નથી, એમ કહેવાનો કે જાતીય સતામણીથી બચવું હોય તો સ્ત્રીઓએ બુરખામાં રહેવું જોઈએ. એ કેવી વિચિત્રતા છે કે ગુનેગારો જ પીડિતાને ગુનેગાર ઠેરવે છે. વાહ !

000

e.mail : ravindra21111946@gmail.com

મધ્યપ્રદેશના શિક્ષણ મંત્રીને માતાપિતાનાં એક ડેલિગેશને રજૂઆત કરી કે કોરોનામાં સ્કૂલો બંધ રહી છે તો પૂરી ફી વસૂલવાનું વાજબી નથી. હાઈકોર્ટે પણ આદેશ આપ્યો છે કે સ્કૂલો ચાલુ નહીં થાય ત્યાં સુધી ટ્યૂશન ફી નહીં વસૂલાય, છતાં ઘણી સ્કૂલો પૂરી ફી વસૂલે છે. આ રીતે ફી ભરી ભરીને તો અમે મરી જઈશું, એવું વાલીઓએ કહ્યું તો, શિક્ષણ મંત્રીએ કહ્યું કે મરી જાવ ! આ ડેલિગેશનમાં મહિલાઓ પણ હતી, પણ એની શરમ છોડીને શિક્ષણ મંત્રીએ કહ્યું કે મરી જાવ. આ એટલી ઉદ્ધતાઈથી કહેવાયું કેમ જાણે વાલીઓનું મંત્રીશ્રી પૂરું કરતાં હોય ! જો કે, ગુજરાતના શિક્ષણ મંત્રીએ માણસાઈ નથી છોડી. એમણે ફીમાં રાહત આપવાનું કહ્યું જ છે, તો સામે શાળા સંચાલકો દબડાવે છે કે રાહતનો વધુ પડતો આગ્રહ શિક્ષણ મંત્રી રાખશે તો તેઓ કોર્ટમાં જશે. અહીં બેશરમી સંચાલકોને પક્ષે છે. એટલે સરકાર કે લોકો કોઈ પણ, ખોટ ખાવા તૈયાર નથી. સંચાલકો જાણે છે કે તેઓ મફતનું શોધી રહ્યા છે. અગાઉ આ જ લોકોએ વાલીઓને લૂંટીને મોં માંગી ફી અનેક બહાને વસૂલી જ છે ને અત્યારે વાલીઓના ધંધાધાપા બંધ છે, નોકરીનાં ઠેકાણાં નથી ને રાહતની ખરેખર જરૂર છે ત્યારે થોડી ખોટ ખાવા સંચાલકો તૈયાર નથી. એમણે તો નફામાં જ ખોટ ખાવાની છે, પણ એટલી માણસાઈ પણ આ સંચાલકો દાખવતાં નથી એ રીતે તેઓ મધ્ય પ્રદેશના શિક્ષણ મંત્રી કરતાં કોઈ રીતે ઊતરતા નથી.

મંત્રી કક્ષાના માણસો કેટલા અવિવેકી ને ઉદ્ધત હોય છે એનો બીજો દાખલો ગઈ ચોથી જૂને છત્તીસગઢ સરકારમાં ત્રણ વખત મંત્રી રહી ચૂકેલા ભા.જ.પી. નેતાએ પૂરો પાડેલો. એમણે કહેલું કે જેમને મોંઘવારી નડતી હોય તેમણે ખાવા-પીવાનું અને પેટ્રોલ ભરાવવાનું છોડી દેવું જોઈએ. તેમનું કહેવાનું પણ આડકતરી રીતે તો એ જ હતું કે જેમનાથી મોંઘવારી સહન ન થતી હોય તેમણે ખાવાપીવાનું છોડી દેવું જોઈએ, બીજા શબ્દોમાં, મરી જવું જોઈએ. જે પ્રજાએ મત આપીને સત્તા આપી તે એ સાંભળવા કે મોંઘવારી સહન ન થતી હોય તો મરી જાવ ! આ સાચું હોય તો તાત્કાલિક અસરથી એ મંત્રીને પદ પરથી ઉતારી મૂકવા જોઈએ, પણ એવા ચમત્કારો તો થાય ત્યારે ખરા. મંત્રીઓનો આવો વાણીવિલાસ મિથ્યાભિમાનનું ને છીછરાપણાનું પરિણામ છે ને પ્રજા જો સભાન થઈ તો તેમણે ભોગવવું પડશે. ભા.જ.પ.નો સાધારણ કાર્યકર પણ નાક પર માખી બેસવા ન દેતો હોય તો મંત્રીઓ હવામાં ઊડે તેની નવાઈ નથી. ભા.જ.પી. શાસકો એવી ગ્રંથિથી પણ પીડાય છે કે જે પણ વિરુદ્ધ મતો આવે છે તે વિપક્ષના જ છે, પણ બધું જ વિરુદ્ધનું તે વિપક્ષનું નથી. જે ફરિયાદ કરે તે વિપક્ષી જ હોય એવી ગેરસમજમાંથી આજના સત્તાધીશોએ બહાર આવી જવાની જરૂર છે. વિપક્ષ સત્તા મેળવવા શાસકોનો મિથ્યા પ્રચાર કરે તે સમજી શકાય, પણ મોંઘવારીથી પીડાતી પ્રજા આ કે તે પક્ષની જ હોય એ જરૂરી નથી. તે સામાન્ય નાગરિક પણ હોય ને કોઈ પક્ષની દલાલી ન કરતો હોય એવું શક્ય છે. એ પણ જવા દઈએ, અડધો મહિનો રોજ પેટ્રોલના ભાવ વધે છે એ વિપક્ષ તો નથી વધારતો ને? એની અસર વિપક્ષને જ થાય છે એવું કઈ રીતે કહી શકાય? દૂધનાં લિટરે બે રૂપિયા વધ્યા એ તો સાચું છે ને? કાલે જ જાહેર થયું છે કે તેલ, ડિટરજન્ટ, ચા, સાબુ, શેમ્પૂ, જામ, નુડલ્સ, ટૂથપેસ્ટ, બેબીફૂડ વગેરેના ભાવ છેલ્લા ત્રણ મહિનામાં 40 ટકા સુધી વધ્યા છે. ત્રણ મહિનામાં કોઈ સરકારમાં આટલા ભાવ વધ્યા નથી, તો એનું નિયંત્રણ કરવાને બદલે મંત્રીઓ કહે છે – મરી જાવ ! આ યોગ્ય છે?

પ્રજા તો મરશે કે કેમ તે ખબર નથી, પણ મંત્રીઓએ ભાવિ વિચારી લેવું જોઈએ. અનેક સત્તાઓ આવી આ દેશમાં અને ગઈ, એટલે કોઈ અનંત કાળ રહેતું નથી, એ દરેક સરકારે સમજી લેવાનું રહે છે. એવું પણ નથી કે પ્રજા દૂધે ધોયેલી છે. એ પણ સરકારનું જોઈને જ શીખે છે. પ્રજાના પ્રતિનિધિઓ કઈ રીતે વર્તે છે એનો એક ઓર દાખલો જોઈએ. જિલ્લા પંચાયતની એક પ્રાથમિક શિક્ષિકાને ફરજ પર પાછી લેવા શિક્ષક સંઘના પ્રમુખે ઉપરી અધિકારીઓને નામે લાખો રૂપિયાની લાંચ માંગી. શિક્ષિકાએ કોઈક કારણસર રાજીનામું આપ્યું હતું ને તે પાછું ખેંચવાની કોશિશમાં તેની પાસેથી મોટી રકમ માંગવામાં આવી. એટલી રકમ ન હોવાનું કહેતાં પ્રમુખે શિક્ષિકાને લોન લઈને પણ ચોક્કસ રકમ ભરપાઈ કરવાનો આગ્રહ રાખ્યો. આ શરમજનક છે.

એમ લાગે છે કે આ દેશને શિક્ષિતોએ કર્યું છે એટલું નુકસાન અભણોએ નથી કર્યું. જો કે એમને તક ન મળી હોય એમ બને. ગુજરાતના રાજ્યપાલે બે દિવસ પર જ કહ્યું કે શિક્ષણની ફેક્ટરીઓ ચાલે છે ને શિક્ષકોને પગાર જોડે જ મતલબ હોય છે. આ સ્થિતિ રાજ્ય કે સમાજને ઉન્નતિ તરફ ન લઈ જઈ શકે એવું રાજ્યપાલને લાગે છે. કોરોના કાળમાં નકલી ઇન્જેકશનો કે દવાઓ વેચાયાં કે ઓક્સિજનની ચોરી થઈ એ કામ કોઈ અભણ ખેડૂતે કે મજૂરે નથી કર્યું. એ શિક્ષિતોએ કર્યું છે. આ વિધાન કોઈ સાધારણ માણસનું નથી, એ રાજ્યપાલનો સંતાપ છે ને તે સાવ ખોટો છે એમ કહી શકાય એમ નથી.

આ બધું બન્યું છે આત્મનિરીક્ષણના અભાવમાં. કોઈ સરકારને કશુંક ખોટું થઈ રહ્યું છે એવું લાગતું જ નથી. બધું ખોટું નહીં જ હોય, પણ બધું જ સાચું છે એવું ય ક્યાં છે? કોઈ મંત્રી વાલીઓને મરી જવાનું કહે કે કોઈ પૂર્વ મંત્રી મોંઘવારી નડતી હોય તો લોકોને ખાવાપીવાનું છોડી દેવાનું કહે તે યોગ્ય છે? જે પ્રજાના મતથી મંત્રી બનવાનું થયું હોય એ મંત્રી પ્રજાના મોતની કામના કરે એ શરમજનક છે. સવાલ એ છે કે આટલી ઉદ્ધતાઈ આવી કઈ રીતે? કોઈ મનોરોગી પણ ન વર્તે એ રીતે મંત્રીઓ વર્તે ને તેની સામે કોઈ પગલાં ન લેવાય તો બીજો મંત્રી વધુ ઉદ્ધત બને એમાં નવાઈ નથી. આમ જ ચાલતું આવ્યું છે ને ચાલશે, કારણ આવા લવારા કરનારને કોઈ શિક્ષાત્મક પગલાંનો સામનો કરવાનું ભાગ્યે જ બને છે. એને કારણે કેટલાકની હિંમત વધે છે.

રાષ્ટ્રીય સ્તરે જોઈશું તો પણ જણાશે કે પ્રજાહિતની વિચારણા ઓછામાં ઓછી થાય છે. પેકેજો જાહેર થતાં રહે છે ને લોકોની બેહાલીમાં ફરક પડતો નથી એ હકીકત છે. મોટે ભાગે તો સત્તા કઈ રીતે ટકી રહે, કયા રાજ્યમાં કોને તોડવાથી ભા.જ.પ.નું શાસન આવે એમ છે કે આવનારી ચૂંટણીઓમાં મત કઈ રીતે પોતાના પક્ષમાં આવે એમ છે એની ગણતરીઓમાં જ શાસકોનો ઘણો સમય જાય છે. એમ ન જ થવું જોઈએ એવું કહેવાનું નથી, પણ હવે કામથી નહીં, દામથી મત મેળવાય છે. એને માટે કૈં પણ કરવું પડે એની કોઈને છોછ નથી. સાધનશુદ્ધિ એ હવે આઉટડેટેડ શબ્દ છે. એક તરફ હિન્દુ રાષ્ટ્રનું સંકીર્તન ચાલે છે ને બીજી બાજુ ભાવિક ભક્તો લઘુમતી વિરુદ્ધ ઓકાય એટલું ઝેર ઓકે છે. એ બધાં સાવ ખોટાં છે એવું પણ નથી, પણ જે કોઈ આદર્શ નક્કી થાય એને વફાદાર તો રહેવું જોઈએ ને ! ઉત્તર પ્રદેશની ચૂંટણી નજીક છે. મુખ્ય મંત્રી કટ્ટર હિંદુવાદી વલણ ધરાવે છે તે જગજાહેર છે, પણ એ સમીકરણ આ વખતની ચૂંટણીમાં બહુ કામ લાગે એમ નથી, કારણ આંદોલન લંબાવાને કારણે ખેડૂતોના મત મળવાની શક્યતાઓ ઘટી છે, એ સ્થિતિમાં ચૂંટણી જીતવી હોય તો લઘુમતીના મત તરફ નજર નાખવા સિવાય છૂટકો નથી. આમ તો લઘુમતીના મત પણ બહુ મળે એમ નથી, પણ ટ્રિપલ તલાકને મુદ્દે મહિલાઓને તો લાભ જ થયો છે, તો થોડું જોર વધારે લગાવાય તો લઘુમતી મહિલાઓના મતો મળે એમ બને, પણ  વાત એ નથી. આમ ભક્તજનો લઘુમતીની વિરુદ્ધ પ્રચાર કરતાં ફરે છે, પણ જરૂર તો તેમની પણ છે જ એ ધ્યાને લેવા જેવું છે. લઘુમતી ના ખપે, પણ તેના મત ખપે એ તો બરાબર નથી. ઉત્તર પ્રદેશના મુખ્ય મંત્રીને પણ લઘુમતીના કલ્યાણની યોજનાઓ તૈયાર કરવાનું કહી દેવાયું છે. આ થાય છે એનો જરા જેટલો ય વાંધો નથી, વાંધો એ છે કે ભૂતકાળમાં અનેક ઉપદ્રવો લઘુમતીએ કર્યા છે ને કરે છે, છતાં તે આ દેશમાં જ છે ને તેના મતનું પણ મૂલ્ય છે તો તે રીતે પણ વિચારવાનું રહે છે.

બીજું, માત્ર ચૂંટણીલક્ષી વિચારણા કરીને સરકાર અટકી જાય તે ચાલે એમ નથી, કારણ દેશનો સામાન્ય નાગરિક આરોગ્ય વિષયક પ્રશ્નોથી તો પીડાય જ છે, આર્થિક મુશ્કેલીઓનો સામનો પણ તે કરી રહ્યો હોય તો તેને મોંઘવારીથી મારવામાં માણસાઈ નથી. લઘુમતીના શંકાસ્પદ મતો માટે વિચારવું પડતું હોય તો આ તો સિક્યોર્ડ મતો છે, એનું અહિત કરીને તો સરકાર રચવાનું જ શક્ય નથી. ઇચ્છીએ કે સરકાર ચૂંટણી ઉપરાંત પણ પ્રજા હિતનું એવું પગલું ભારે જે પ્રજાને ખરેખર અનુભવાય. અસ્તુ !

000

e.mail : ravindra21111946@gmail.com

પ્રગટ : ‘આજકાલ’ નામક લેખકની કટાર, “ધબકાર”, 02 જુલાઈ 2021