જોબનિયા કોન વાટે ગયા             

જોબનિયા કોન વાટે ગયા દેખોને રે પગી પગા
                  જોબનિયા કોન વાટે ગયા − ટેક

હાથ પગ એના ધ્રુજન લાગ્યા ચાલત હૈ વો ડગંડગા
નૈનન મેં સે તેજ ગયા ને દેખ હૈ વો ટગંટગા
                              − જોબનિયા કોન વાટે ગયા

જોબન ઐસા કૈસા રંગીલા જૈસે કસુંબી રંગ ચડા
જોબનિયા જો ફિર મિલ જાયે રાખું ઉસકો ગલે લગા
                             − જોબનિયા કોન વાટે ગયા

કાળી ભ્રમર તો ઉડન લાગી બેઠન લાગી ધોળી બગા
મુખ મેં સે સબ દાંત ગયા ને બોલત હૈ વો ફગંફગા
                               − જોબનિયા કોન વાટે ગયા

જોબના તેં તો ભારે કીધી દે ગયો તૂ હમકો દગા
કાજી મામદશાની વિનંતી સુન લિજીએ મેરે ખુદા
                              − જોબનિયા કોન વાટે ગયા

(સૌજન્ય : “બિરાદર”, ફેબ્રુઅારી 2014, પાન 13)

માનનીય મુખ્યમંત્રી શ્રી નરેન્દ્ર મોદી,

હું ગુજરાતમાં રહેતો દેશનો નાગરિક છું અને થોડા સમય પહેલાં સુધી હું આપનો સુપર-ફેન રહી ચુક્યો છું. છેલ્લી ત્રણ વિધાનસભા ચૂંટણીઓમાં મેં ભા.જ.પ.ને જ મત આપેલા છે અને તે પણ માત્ર અને માત્ર આપશ્રીને મુખ્યમંત્રી બનાવવા ખાતર. અરવિંદ કેજરીવાલે મારું માઈન્ડવોશ કરી નાખ્યું છે. આપશ્રી કેજરીવાલના સવાલો ઇગ્નોર કરો એ આપની મરજી છે, પણ એના સવાલોએ મને બેચેન કરી નાખ્યો છે, અને વધારે બેચેન એ માટે કે આપ આવા ગંભીર આક્ષેપોને આસાનીથી ટાળી દો છો.

આપશ્રીને ગુજરાત આખું રાજાની જેમ વધાવે છે અને નવાઈ એ વાતની લાગે છે કે આપશ્રી આવા વધામણા હોંશે હોંશે સ્વીકારી લો છો. આપશ્રી તો જાણો જ છો કે લોકશાહીમાં નેતા રાજા નહિ, પણ સેવક છે. હું થોડાં વર્ષો ઈંગ્લેન્ડમાં રહ્યો છું. આપશ્રી જે ગુજરાત મોડેલની વાત કરો છો એનાથી સામાન્ય રીતે દેશ બહાર એવો સંદેશ મળે છે કે ગુજરાત હવે દુબઈ કે સિંગાપોર જેવું થઈ ગયું હશે. અને દેશના બિનગુજરાતી લોકોને પણ આવી જ કોઈ કલ્પના થતી હોય તો નવાઈ નહિ. શું આપશ્રી પોતે કોઈ વિકસિત દેશમાં જઈને ત્યાં રહ્યા છો? હું એવુ તો હરગીઝ ન કહી શકું કે વિકાસ થયો જ નથી. પણ જે રીતે વિકાસને પ્રોજેક્ટ કરી ભા.જ.પ. ઢંઢેરો પીટે છે એમાં વિવેક તો છે જ નહિ પણ વિકાસ વિષેનું પાર્ટીનું અજ્ઞાન છતું થતું દેખાય છે. છેલ્લાં દસ વરસમાં વિકાસ માત્ર ગુજરાતમાં નહિ પણ આખી દુનિયામાં થયો છે. આપશ્રી આપનાં ભાષણોમાં જે વિકાસને લગતા આંકડાઓ બોલો છો એનો રેફરન્સ પણ સાથે આપો (એ આંકડાઓને કોણે ઓથોરાઇઝ્ડ કરેલા છે તે) તો ભણેલી-ગણેલી પ્રજાને જરા સંતોષ થાય, અભણ અને ઘેલા લોકોની વાત અલગ છે.

ચાલો અરવિંદને તમે જવાબ ન આપો તો એવું સમજીએ કે એ આપનો પોલિટીકલ ઓપોનન્ટ છે અને તેનું કદ હજુ ખૂબ નાનું છે તો એ બક્યા કરે, એમ કંઈ જવાબ અપાતા ન ફરાય. (કેજરીવાલ અંગત રીતે કેવો માણસ છે અથવા દિલ્હીમાં એણે શું કર્યું કે ન કર્યું એ વાતમાં મને કોઈ જ રસ નથી. મને બેચેની માત્ર એણે આપને પૂછેલા સવાલોથી છે, જે ઘણા ગંભીર છે) મત આપને આપ્યા પછી મારો પ્રાથમિક અધિકાર વાપરવાની ગુસ્તાખી કરી આપશ્રીને અરવિંદે પૂછેલા ૧૭ પ્રશ્નો ઉપર સીધા જવાબ આપવાની વિનંતીની કરું છું.

(આપના સામાન્ય જ્ઞાનમાં જો હું વધારો કરી શકું તો ધન્યતા અનુભવીશ : POK અથવા પાકિસ્તાન ઓક્યુપાઇડ કશ્મીર એ વિવાદિત વિસ્તાર છે જે હાલ પાકિસ્તાનનાં કબજામાં છે, અને ત્યાં પાકિસ્તાનીઓ ઘર બાંધીને રહે છે. આપણે એ ભાગને આપણા નકશામાં બતાવીએ એ કદાચ આપણી દેશપ્રેમી તરીકેની એક હઠ છે, પણ યુ.એન. ઉપરાંત આખી દુનિયા એ પ્રાંતને પાકિસ્તાનમાં અથવા અલગ ટેરેટરી તરીકે નકશામાં બતાવે છે. એનું કારણ એટલું જ કે ત્યાં ભારતીયોને પ્રવેશ નિષેધ છે અને એ ભાગનો કબજો હાલના તબક્કે પાકિસ્તાન જ ભોગવે છે.)

આપનો વિશ્વાસુ,


નિહાર મેઘાણી

૨૭ માર્ચ ૨૦૧૪

સૌજન્ય : https://www.facebook.com/nihar.meghani

હોળીનો તહેવાર તો હતો 16મી માર્ચના, પણ ઇન્ડિયન એસોસીએશન, માન્ચેસ્ટર તરફથી તારીખ 23મી માર્ચને દિવસે માન્ચેસ્ટરના પ્લાટફિલ્ડ પાર્કમાં, નાનકડી તળાવડીને કાંઠે, ધુળેટીની ઉજવણીનું આયોજન કરવામાં આવેલું !

ભાઈ, આ તો માન્ચેસ્ટર એટલે વરસાદ આવે તો જ તેનું અસ્તિત્વ સાર્થક થાય, પણ અમને એટલાથી સંતોષ ન વળ્યો, તે કરાંની બૌછાર વચ્ચે અમે તો ઉત્સવની જમાવટ કરી. છેવટ જો કે સૂરજદાદાને પણ અમારી સાથે જોડાવાનું પ્રલોભન થયું।

લાલ, પીળો, લીલો, જાંબલી, વાદળી, કેસરી અને ગુલાબી રંગો અમે નાની નાની ડબ્બીઓમાં વેંચ્યા ! ધીમે ધીમે લોક ઉમટતું ગયું. અર્ધા કલાકમાં તો યુનિવર્સિટીમાં ભણતાં યુવક-યુવતીઓથી મેદાન ભરાઈ ગયું. રંગના વેચાણમાંથી માથું ઊંચું કરીને જોયું તો આખેઆખાં કુટુંબ સાથે આવેલ લોકો હતાં, ચાર મહિનાનું બાળક અને પંચોતેર વર્ષની દાદીમા પણ હતાં.

મજાની વાત તો એ બની કે રંગ ખરીદવા આવે ત્યારે જમૈકન, પંજાબી, ચાઇનીઝ, ગુજરાતી, અંગ્રેજ, મરાઠી, આઈરીશ, આફ્રિકન, પંક, ગે, યુરોપિયન અને મન્ક્યુનિયન એમ જાત જાતના લોકો આવ્યાં છે એવો અહેસાસ થયો પણ રંગોના છંટકાવ થયા પછી રંગો વચ્ચે ઢંકાયેલા ચહેરાઓ અને નાચતાં-કૂદતાં લોકો વચ્ચે ફરતાં લાગ્યું કે એ તો બધા માત્ર રંગ રસિયા હતાં. એ બધાની ઓળખ જાણે એ સપ્ત રંગોની મિલાવટમાં ઓગળી ગઈ. એ વખતે સહુ જાણે વૃન્દાવનમાં હોળી ખેલવા એકઠાં થયેલ ગોપ-ગોપીઓ જેવા લાગતાં હતાં.

એક હાથે રંગ ભરી પોટલી આપીને બીજે હાથે બદલામાં રોકડ લેતાં ભારતમાં હતી ત્યારે કેવો ગુલાલ ઉડતો હતો તેની સ્મૃિતઓ સળવળી ઊઠી એટલે સામે આવેલા ંયુવક-યુવતીઓને અમે કેવા સુતેલી ભોજાઈને ગળે કંકુના લપેડા કરેલા, મિત્રોના ચહેરાઓ પર કાજળની મૂછો બનાવેલી, ઘેર આવેલ મામા-માસીને તેમની પીઠ તરફથી આવીને કપાળે રંગ ચોપડેલો તે વાતો કરતી રહી. તેમાં ય જંગલમાં કેસૂડાં વીણવા જતાં એ યાદથી તો આંખો ભીની થઈ ગઈ. એ કેસૂડાનાં ફૂલોના આકાર, એક જ ફૂલમાંના ચચ્ચાર રંગોની જમાવટ અને ગરમ પાણીમાં પલળવાથી એમાંથી છૂટતી ફોરમનું મારું વર્ણન સંભાળીને ટોળે વળેલ લોકો કહેવા લાગ્યા, ‘અહીં એ મગાવોને!’ એકે કહ્યું, ‘મારે ભારત જવું છે.’

મેં હોળીનો ઉલ્લાસ ભરપૂર માણીને થાક ઉતારતી બે બહેનો વચ્ચે વાર્તાલાપ સાંભળ્યો, ‘અહીં આલ્કોહોલ નથી વેચાતો, છતાં લોકો કેવા ખુશ થઈને નાચે-ગાય છે!’ મેં તેમને નવરાત્રીના ઉત્સવમાં જોડાવાનું આમત્રણ આપતાં કહ્યું કે અમે હજાર-બારસોની સંખ્યામાં આવેલ નાર-નારીઓ એક એક પ્લેટ ભેળ-ચાટ કે સમોસાં સાથે પાણી, કોક કે સ્પ્રાઈટ પીને ચાર-પાંચ કલાક મધરાત સુધી વણથંભ્યા રાસ લઈએ છીએ એ જોઈને તમને ખ્યાલ આવશે કે આનંદનો અનુભવ કરવા એક સરખા રસ ધરાવતા લોકોની હાજરી, સુંદર સંગીત અને તાલ સિવાય કશું જરૂરી નથી.

એ બહેનોને મેં કહ્યું કે એમ તો આ હોળીના તહેવાર સાથે જોડાયેલ વાર્તા પણ જાણવા જેવી છે, તો મને આગ્રહ કરીને સંભળાવવા કહ્યું, એટલે એ 20-25 વર્ષની ઉંમરની, એ ઉત્સુક બહેનોને, પ્રહ્લાદની વાર્તા કહી. જે સાંભળીને તેઓ બોલી ઊઠ્યાં, તમે એક કથાકાર છો? આવતે વર્ષે હોળી ખેલવા સાથે વાર્તા પણ કહો તો કેવું? મેં સ્વીકાર્યું કે હા, નાનાં બાળકોને એ ગમે, તો શરમાઈને નીચું જોઈને કહે, ‘ખરેખર તો અમને બહુ મજા આવી’. આ રીતે હોળી રમવાની સગવડ કરી આપવા બદલ લોકો આભાર માને, આવતે વર્ષે ક્યારે ઉજવશો એમ પૂછે, રંગ ખલાસ થાય તો હવે એક આખું વર્ષ રાહ જોવી ન પોસાય, તેના કરતાં તરત બીજો રંગોત્સવ કરોને એવી માંગણી કરતાં લોકોનો અદમ્ય ઉત્સાહ અને આનંદ જોવાથી પાનો ચડે એમાં નવી કશી?

આ અનુભવને વાગોળતાં ઘર ભણી વળતી હતી ત્યાં ચહેરા અને કપડાં પૂરેપૂરાં રંગેલ હોય તેવી સ્થિતિમાં લોકોને માન્ચેસ્ટરના રસ્તાઓ પર ચાલતાં જોયાં ત્યારે થયું, ‘79ની સાલમાં મને ‘તમારી ક્રિસ્ટમસ જેવી ઉજવણી ક્યારે હોય?’ એમ પૂછનાર પ્રજા અત્યારે અમારી સાથે હોળી, દિવાળી, વૈશાખી, પ્રજાસતાક અને સ્વાતંત્ર્ય દિવસની ઉજવણી હોંશે હોંશે કરે છે. ખરું જુઓ તો આ તહેવારની પાછળ કોઈ પણ જાતના ઉંમર, નાત-જાતના કે ભાષા-ધર્મના ભેદભાવ વગર નિર્ભેળ-નિર્દોષ આનંદ કરવાની તક મળે છે તેને કારણે તેની ચાહના વધવા પામી છે. આજની પ્રજાને એકબીજા સાથે સાંકળનાર અસામાજિક અને આતંકવાદી તત્ત્વો વધુ નજરે પડે છે ત્યારે સામાજિક મેલજોલના આ માહોલને જોઈને હૈયામાં એક પ્રકારનો સંતોષ અનુભવ્યો અને તેને કારણે હોળીનો તહેવાર ખરેખર પવિત્ર બન્યો તેવું લાગ્યું!

અમને તો એવી આશા છે કે હવે ‘આ મારો ધર્મ, મારા તહેવારો, મારી નૈતિક બોધ આપનારી વાર્તાઓ’ અને ‘આ તમારો ધર્મ, તમારા તહેવારો, તમારી વાર્તાઓ’ અમે ‘અમારી રીતે, અમારા લોકો સાથે ઉજવીએ’, તમે ‘તમારી રીતે તમારા લોકો સાથે ઉજવો’ એવી રીત રસમ ખત્મ થશે અને ‘ચાલો હું તમને એક ધર્મની વાત કહું, તેમાંના સિદ્ધાંતોનો અમુક અર્થ છે, એમાં આવી આવી વાર્તાઓ છે, એ નીતિમત્તાનો બોધ ગ્રહણ કરવા વિવિધ તહેવારો ઉજવાય છે, તો ચાલો આપણે બધા એ સાથે મળીને ઉજવીએ’ એવું બનશે ! એક દિવસ એવો આવશે જ્યારે બધા લોકો નાતાલ, દિવાળી, ઈદ, બૈસાખી, બુદ્ધ પૂર્ણિમા અને જુઇશ નવ વર્ષ તેના વિષે પૂરતી જાણકારી સાથે ભેળાં મળીને ઉજવશે!

e.mail : 71abuch@gmail.com