થોડાક દિવસ પહેલાં જિમમાં કસરત કરતો હતો, તે વખતે મારી બાજુમાં એક ભાઈ આવ્યા અને કસરત કરવા લાગ્યા. તરત જ મારી નજર એમના પગ તરફ ખેંચાઈ. બાજુમાં તેમની વ્હીલ-ચેર પણ હતી જ ને.
તેમના ચહેરા પર વિષાદ કે હતાશાની કોઈ લાગણી ન હતી. વિગતે વાત કરતાં ખબર પડી કે, તે રમતવીર હતા અને થોડાંક વર્ષ પહેલાં ફૂટબોલની રમત રમતાં પગને ઈજા થઈ હતી. એ ઘા રૂઝાવામાં ઘણી વાર થઈ અને ઘુંટણ નીચેનો પગ કપાવી નાંખવો પડ્યો. પણ બેસી રહે તેવો એ જીવ ન હતો. ભલે વ્હીલ ચેર વાપરવી પડે; કસરત શેં છોડાય? દરરોજ જિમમાં આવવાનું જ અને આમ કસરત કરવાની જ.
આ ઝિંદાદિલી અને લગાવ માટે મેં તેમનું અભિવાદન કર્યું. તે ભાઈ પણ બહુ ખુશ થઈ ગયા.
આવી જ પ્રેરણાદાયક વાત વલસાડના પરેશ ભાનુશાળીની છે.
જન્મથી જ સાવ નબળા અને ટૂંકા હાથ સાથે જન્મેલ પરેશ માટે ‘કોઈ ભવિષ્ય નથી’ – એમ એના માવતરને ખાતરી હતી. કોઈ શાળા તેને દાખલ કરવા તૈયાર ન હતી. પણ તેની માતાએ ધીરજ ગુમાવ્યા વિના તેને શરૂઆતમાં ઘેર જ શિક્ષણ આપ્યું. તે શિક્ષણના પ્રતાપે તેને એક શાળામાં પ્રવેશ મળ્યો અને અનેક મુશ્કેલીઓ છતાં તે ફાર્મસીનો સ્નાતક બની શક્યો. હવે તો તે વલસાડમાં દવાની દુકાન ચલાવે છે. તેનું લગ્ન પણ થઈ શક્યું છે, અને તે એક બાળકીનો પિતા પણ છે. કુટુંબમાંથી તેને મળેલ અભૂતપૂર્વ પ્રોત્સાહનના પ્રતાપે તેણે જિંદગી સફળ બનાવી છે.
આ વીડિયો જુઓ.
https://www.youtube.com/watch?v=Z9ASHQax2g0
એના જીવન પરથી એક ફિલ્મ પણ બની છે – सिफर – शून्यसे शिखर तक.
આપણને નાની નાની હરકતો માટે ઘણી બધી ફરિયાદો હોય છે. બીજાઓ માટે તો ખાસ! સાવ ક્ષુલ્લક બાબતો માટે જીવ ખાટો થઈ જતો હોય છે. આપણને કુદરતે જે અમૂલ્ય ભેટો આપેલી છે – એ આપણા દિમાગ પર ભાગ્યે જ નજરે ચઢે છે. પણ કાંઈક ન હોય ત્યારે કદાચ આપણને આ બે દાખલાઓ પરથી એનું મૂલ્ય સમજાય.
બીજા લોકોના સબબે એમના ગુણ કે સારી બાબતો તરફ આપણે ભાગ્યે જ નજર કરતા હોઈએ છીએ. એમની હરકતો અને ખામીઓ જ આપણને મોટા પહાડ જેવી લાગતી હોય છે. આપણે એ બધાંનો ઢોલ સતત પીટતા રહીએ છીએ.
જીવન જીવવાની આપણી આવી રીતમાં બદલાવ જરૂરી નથી લાગતો? ચાલો, આમ ઝિંદાદીલીથી જીવવાની શરૂઆત કરીએ.
e.mail : surpad2017@gmail.com
