અમૂલભાઈ અને રજનીભાઈ બંને ખાસ મિત્રો હતા, એકબીજાને ઘરે આવવા, જવાનો વ્યવહાર હતો. રજનીભાઈએ અમૂલભાઈના પત્ની ઉમાબહેનને બહેન માન્યાં હતા અને રક્ષાબંધનના દિવસે બધાં ભેગા થઈ રક્ષાબંધન મનાવતાં હતાં અને આનંદ કિલ્લોલ કરતાં. આમ જ વર્ષોથી ચાલ્યું આવતું હતું.
એવું તે શું? થયું કે અમૂલભાઈ અને રજનીભાઈની મિત્રતામાં તિરાડ પડી, સંબંધો કપાય ગયા, એક બીજાને ત્યાં જવા-આવવાના કે સાજે-માંદે ખબર અંતર પૂછવાના વ્યવહાર પણ તૂટી ગયા હતા. ઉમાબહેને અમૂલભાઈને પૂછ્યું હતું કે,
“કહો તો ખરા, તમારે બંને મિત્રને શું વાંધો પડ્યો છે? ન કહો તો કાઈ નહીં પણ રજનીભાઈને રક્ષાબંધનના દિવસે રાખડી તો બાંધવા દ્યો,”
ત્યારે, અમૂલભાઈએ કાઈ જવાબ નહોતો આપ્યો.
આમ જ સમય ઘણો પસાર થઈ ગયો. બંને મિત્રો વચ્ચે કોઈ સંપર્ક નહોતો. રજનીભાઈને ખબર પડી કે અમૂલભાઈને હોસ્પિટલમાં દાખલ કર્યા છે. રજનીભાઈ એ વિચાર્યું, હવે મારે ક્યાં અમુલ સાથે સંબંધ છે પણ પછી વિચાર આવ્યો, મિત્ર સાથે મિત્રતા રહી નથી પણ બહેન તો છે ને! તે મારી રાહ જોતી હશે. બિચારી બહેન એકલી હશે. એમ વિચારી પુષ્પગુચ્છ લઈ હોસ્પિટલ પહોંચી ગયા.
“આવો, ભાઈ.” અમૂલભાઈએ ઊંચે જોયું તો રજનીભાઈ હાથમાં પુષ્પગુચ્છ લઈને ઊભા હતા.
“કેમ છે અમૂલ?”
“સારું છે. હવે તબિયત સુધારા ઉપર છે. મને માફ કરજે, રજની, એક નાની વાતમાં આપણે બાળક જેવું વર્તન કરી બેઠા.”
“અમૂલ, તારી નહીં મારી પણ ભૂલ છે કે તારી સાથે બહેનને પણ હું વિસરી ગયો. તને સાચું કહું, આપણે એકબીજાને મળવા તરસતા હતા પણ આપણો ઈગો/અહમ્ નડતો હતો.”
બંને મિત્ર સજળ નયને મળ્યા, ખૂબ વાતો કરી. એકબીજાની વાતો કરી મનથી તનથી હળવા થઈ ગયા.
“લો, બહેન આ કવર.”
“શું છે આ કવરમાં?”
“કંઈ નહીં, થોડા રૂપિયા છે.”
ઉમાબહેને કવર ખોલ્યું તો તેમાં દસ હજાર રૂપિયા હતા.
“ભાઈ, આટલા બધાં રૂપિયા ન હોય. તમારા આશીર્વાદ મારા માટે બસ છે.”
“જો, બહેન ચાર વર્ષથી આપણે મળ્યા નથી. વીર પસલી, બેસતું વર્ષને બીજા ઘણા પ્રસંગોએ મેં કંઈ તમને આપ્યું નથી. તમારી રક્ષાનું તો હું શું મુલ્ય આંકી શકું. છતાં ફૂલ નહીં તો ફૂલની પાંખડી ગણી મેં આ રૂપિયા આપ્યા છે. ઓછા હોય તો કહો, બહેન.”
“અરે! ભાઈ, એ શું બોલ્યા. તમારા બંને મિત્રોની મિત્રતા પાછી મળી એ જ મારા માટે આપની વીર પસલી છે.”
ત્રણેની આંખો સજળ થઈ ગઈ અને ધીમે ધીમે વરસી રહી. હોસ્પિટલનું ગમગીન વાતાવરણ પણ ખીલી ઉઠ્યું હતું.
ભાવનગર
e.mail : Nkt7848gmaa.Com
