કદાચ
કોરોનાની રસી તો
શોધાશે,
બંધાઈ છે આશા,
કિંતુ આ ગરીબીના રોગની
રસી
કદી શોધાશે ખરી ?
સૌજન્ય : “નિરીક્ષક” − ડિજિટલ આવૃત્તિ; 04 જૂન 2020
પરસેવે રેબઝેબ છે,
આંતરરાજ્ય હિજરતી છે,
લ્હાય લ્હાય ગરમી વરસે છે,
ડામરના રોડ ઉકળ્યા છે,
ને
ચાલતાં જવાનું છે.
ખભા પર બેસાડ્યાં છે બાળકોને,
હાથમાં ને પીઠ પર લાદ્યો છે સામાન,
ચાલવાનું અવિરત ચાલુ છે
એક જ ધ્યેય છે
બાળક પૂછે છે, 'બાપા'
આપણે શું કરવા ચાલીને જઈએ છીએ?
હાંફતો જવાબ મળે છે,
"અહીં દાણાંપાણી ખૂટી ગયાં છે,
કામ બંધ છે, લૉક ડાઉન છે'.
પૈસા નથી, ઘરમાં રહેવાનું છે.
આપણે બસ ઘરે જવાનું છે.
આપણાં માઈબાપ મરી ગયાં છે"
બાળક કહે,'ના, એ તો જીવે છે ને ગામડે',
“ના, ના, બેટા,
તને નોં સમજાય ..
આપણા માઇ બાપ એટલે
સરકાર …
સૌજન્ય : “નિરીક્ષક” − ડિજિટલ આવૃત્તિ; 04 જૂન 2020
વાઇરસ,
બે પગે ચાલે છે
એવું કહું તો તમને
એલિયન જેવું આશ્ચર્ય થશે.
ભિન્ન ભિન્ન વાઇરસ
અમને રોજ મળતા.
એમ કહું તો
તમને ગળે નહીં ઊતરે.
ખરું કહું છું
એક દિ' ઝમકુ ડોશી
ઘાંટો તાણીને બરાડી ઊઠી'તી.
જેમ વીંછી ડંખ્યો હોય એમ જ.
મને જોતાં થરથરી ઊઠી'તી
હાથમાં ભેંસના પોદળા સાથે
વાંસીદું વાળતાં વાળતાં બોલી,
એ..ય સાયબ જરીક છેટા હાલોની.
અડી જશો તો !
આજે,
સરકાર જેમ એકબીજાને અડવાની
ના પાડે છે એમ જ.
ઝમકુ ડોશીએ મને ના પાડી'તી
ઢોરમાંથી માણસ બનેલો હું
વિસ્ફારિત આંખે
અપલક નજરે
તાકતો રહ્યો'તો
એ ઢોરના પોદળાને.
ત્યારે,
મને પોદળાની ભારે ઈર્ષા થઈ હતી.
હવે,
તમને નથી લાગતું
અહીં
માણસ કરતાં
પોદળાને આસાનીથી અડી શકાય છે.
ને,
વાઇરસ,
બે પગે ચાલે છે.
સૌજન્ય : “નિરીક્ષક” − ડિજિટલ આવૃત્તિ; 04 જૂન 2020