કોણ જાણે કેટલાં ય લોકો
પ્રાણની દોરી પોતાની તરફ ખેંચતાં ખેંચતાં
થાકીને યમદૂતના પાડા પર ચઢી ગયાં છે

શહેર શહેર
ગામડે ગામડે
ખાખ ઊડવા માંડી છે
બળતી ચિતાઓની
ખોદાતી કબરોની

કેટલીક લાશો પોત પોતાનું મોત લઈને
ગંગાજીના કિનારે થાકીને પડી છે
એમના મોતને ડુબાડવાનું સામર્થ્ય ગંગાજીમાં પણ નથી

તો એ કોણ છે જે આ મોતોને દાટી દેવા માંગે છે?

e.mail : daveparesh1959@gmail.com

ગંગા નદીમાં જે રીતે લાશો વહી આવી છે ને તેને કૂતરાં ફાડી રહ્યાં છે તે જોતાં મર્યાં પછી પણ કેવળ અવગતિ જ છે તે સમજાઈ રહ્યું છે. કોઈ આપણું નહાય કે ન નહાય, આપણે, આપણું નાહી નાખવા જેવું છે. જે ગતિ મનુષ્યની થઈ રહી છે ને ભારતમાં થઈ રહી છે તે પરથી આખો દેશ કેટલો દંભી અને અમાનવીય છે તેનો ખ્યાલ આવે છે. આખો દેશ પોલો અને બોદો છે. તે સત્યની વાતો કરે છે ને જૂઠાણાંનો વ્યાપાર કરે છે. પ્રજા આ ચાલવા દે છે, કારણ તે પણ દંભી અને જૂઠી છે.

ઘણીવાર આશ્ચર્ય થાય છે કે આ એ જ પ્રજા છે જે આઝાદીની લડતમાં માથે કફન બાંધીને સડકો પર ઊતરી પડી હતી? એમાંનો અંશ પણ અત્યારે કેમ વર્તાતો નથી? કોરોના નામની ફિલ્મ ચાલી રહી હોય  અને 130 કરોડ લોકો ભારતનાં મસમોટાં થિયેટરમાં જોઈ રહ્યાં હોય તેમ મરણ માણી રહ્યાં છે. એમને એમ જ છે કે શો પૂરો થશે, પછી બધાં મરણની વાતો મમળાવતાં વિખેરાઈ જઈશું, પણ આ શો જલદી પૂરો થવાનો નથી અને થશે ત્યાં સુધીમાં અનેકને કૂતરાંઓ ભરખી જાય તો નવાઈ નહીં. આપણે સૌ ફિલ્મ જોઈ રહ્યાં હોઈએ એવી તટસ્થતાથી કોરોનાને જોઈ રહ્યાં છીએ. પ્રજા તરીકે આપણે સરકાર કરતાં પણ વધુ સંવેદનહીન અને નેત્રહીન છીએ. આ પ્રજા આટલી નિર્માલ્ય તો કદી ન હતી. અનેક સ્મશાનો ભડકે, ઓક્સિજન, ઇન્જેકશનો વગર દરદીઓ તરફડે અને આપણને કૈં થાય જ નહીં એ કેવું? આપણને કૈં ખબર નથી પડતી કે આપણે કૈં જાણવા નથી માંગતા એ નથી સમજાતું.

એ સાચું કે આટલા મોટા દેશમાં બધી વ્યવસ્થાઓ તરત ન જ થાય, સાધનો ટાંચા પડે જ, પણ મોટા દેશે જ લાખો કરોડો મત આપ્યા છે, સત્તા આપી છે, એને આમ કૂતરાંનાં મોતે તો ન મરવા દેવાયને ! સરકારને માણસની લાશો તણાતી જોઈને અરેરાટી ન થાય તો પ્રજાએ એનો કાન આમળવાનો રહે. ગુજરાત સરકાર અને કેન્દ્ર સરકાર અપ્રમાણિક જણાય તો પ્રજાએ ધ્યાન ખેંચવું પડે. એને બદલે પ્રજા જીવે છે એવું જ ન અનુભવાય તો એ ઠીક નથી. પ્રજા સરકાર થોડી જ છે કે એ આટલી સંવેદનશૂન્ય હોય તો ચાલી જાય? સરકાર કેવી છે એનો એક દાખલો –

એક વીડિયો ગુજરાતના મુખ્ય મંત્રીનો ઘણા વખતથી મીડિયામાં ફરે છે, જેમાં મુખ્ય મંત્રી કહેતાં સંભળાય છે કે અમેરિકાને દવા ગુજરાત સપ્લાય કરશે. આ દવા ગુજરાત પોતે બનાવશે. એમણે એમ પણ કહ્યું કે ગુજરાત માટે પૂરતો સ્ટોક રાખી દીધો છે, એક કરોડ ટેબ્લેટનો, એટલું જ નહીં, ગુજરાત વેન્ટિલેટર પણ પોતે બનાવશે. આખા વિશ્વમાં વેન્ટિલેટર, દવાઓ, માસ્ક્સ, પી.પી.ઈ. કિટ … વગેરેની અછત છે એ બધું ગુજરાત બનાવશે. આવું તો ઘણું ઘણું સાહેબે કહ્યું છે. એમને પૂછી શકાય કે જે ટેબ્લેટ બની જ નથી એનો સ્ટોક તમે કર્યો કેવી રીતે? જે વેન્ટિલેટર, દવાઓ, માસ્ક્સ ગુજરાત બનાવવાનું હતું તેનું શું થયું? આટલું બધું ગુજરાત જ બનાવવાનું હતું તો રેમડેસિવિરનાં ફાંફાં કેમ પડી ગયાં? એટલું છે કે સાહેબે દવાઓ તો ના બનાવી, પણ લોકોને ઉલ્લુ જરૂર બનાવ્યા. આવું બધું કહેવાતું હોય ને પ્રજા તરીકે આપણે મૂરખની જેમ સાંભળ્યા કરીએ એ કેવું?

આપણાંમાંથી જ ઘણાં કહી શકે કે આમાં આપણે શું કરી શકીએ? સાચું, આપણે કૈં ન કરી શકીએ. આપણે લાચાર, મૂરખ અને બીમાર પ્રજા છીએ. એમાં કોઈ એકલદોકલ બોલે તો તેની અસર ના પડે. પણ સમૂહમાં તો અવાજ પહોંચાડી શકાયને કે સાહેબ, વિદેશમાં ટેબ્લેટ પહોંચાડવાનું તો જવા દો, ગુજરાતમાં ય તમારો પનો ટૂંકો પડ્યો છે ને લોકો એમ જ મરી રહ્યાં છે, પણ આ કહેવું કેવી રીતે? સમૂહ બને તો વાત પહોંચેને ! મતલબ કે આપણને લોકો ભેગાં કરી આપવાં પડે. એવું કૈં થાય તો બોલીએ. જો કે, ચૂંટણીસભામાં કે વિજય સરઘસોમાં હજારોની સંખ્યામાં ભેગા થઈ જવાય છે, ક્રિકેટના સ્ટેડિયમ પર હજારોની ભીડનો વાંધો નથી આવતો, દિવાળીની ખરીદીમાં, મંદિરના ઉત્સવોમાં, લગ્નોમાં આપણને ટોળું કરવાનું ફાવે છે, પણ આપણે માટે ન્યાય મેળવવા આપણે તૈયાર નથી. એક નાનો મેસેજ પણ ટ્વિટ કરી શકાય, પણ આપણે લાચાર, બીમાર છીએ.

બીજી વાત જવા દો, દુનિયા કહે છે કે રસી એક માત્ર ઈલાજ છે, એ રસી આપણાં સુધી પહોંચે છે? રસી ઉજવણીની વાત થઈ, પણ રસીનું ઉઠમણું થવા જેવું જ થયું. રસી આવી તો પહેલાં 60+ને આપવાની વાત આવી. ઘણાંએ એનો લાભ લીધો. 28 દિવસે બીજો ડોઝ લેવાની વાતે ગરબડ શરૂ થઈ. તે અઠવાડિયું લંબાયું. એ ડોઝ પતે ન પતે ત્યાં તો 45+ને રસી મૂકવાનું ચાલ્યું. એના બીજા ડોઝનું ઠેકાણું પડે ત્યાં તો 18+ને રસી મૂકવાની વાત આવી. એમાં એવો ધસારો થયો કે હવે રસી નથી-ની બૂમ પડી છે. હજારો યુવાનો ધક્કા ખાઈને પાછા ફરે છે. જો રસીના ઠેકાણાં ન હતાં તો બધાંને રસી-રસીના મણકા પકડાવવાની જરૂર હતી? આટલું ઓછું હોય તેમ બાયોટેકની કોવેક્સિનની રસીની ક્લિનિકલ ટ્રાયલ 2થી 18 વર્ષનાં બાળકો પર કરવાની વાત પણ છે. પનો ટૂંકો પડતો હોય તો પગ બહાર ફેલાવવાની જરૂર ખરી? આટલાં હવાતિયાં મારીને સરકારે સિદ્ધ શું કરવું છે તે નથી સમજાતું. એક તબક્કો પૂરો થાય પછી બીજામાં પ્રવેશ કરવાને બદલે બધાંમાં જ માથું મારવાથી કયો લાભ થાય છે તે સરકારે જણાવવું  જોઈએ. વિપક્ષોએ સરકારને ટપારતાં કહ્યું પણ ખરું કે અત્યારનો સમય સેન્ટ્રલ વિસ્ટાને બદલે રસીકરણ પર ધ્યાન આપવાનો છે ને તેમાં થનાર ખર્ચ રસીકરણ અને ઓક્સિજનમાં કરવા જેવો છે, પણ આ વાત વિપક્ષ તરફથી આવી છે એટલે સરકાર ધ્યાન આપે તો ચમત્કાર ગણાય.

આ બધાંમાં મોંકાણ એ થઈ છે કે કોઈ પણ વર્ગને બે ડોઝ પૂરા મળે એવી સ્થિતિ રહી નથી. જેને એક ડોઝ મળ્યો છે તેના બીજા ડોઝનું શું તે અંગે કશી સ્પષ્ટતા નથી. આવા કૂદકા મારવાનું સરકારને કોઈએ કહ્યું નથી ને છતાં બધાંમાં જ સરકારે લોકોને ધક્કે ચડાવ્યાં છે. અહીં પ્રજા પૂછી શકેને કે આ બધાંમાં એનો વાંક શું છે? દવાઓ, ઓક્સિજન, વેન્ટિલેટર એમ બધાંમાં જ ધક્કા ખાવાના, આવું કેમ? એ બધું પાછું કાળાબજારમાં તો મળે, તો જેને જરૂર છે એણે જ મરવાનું? એટલું સ્વીકારવું પડે કે સરકાર આ બધું જાણી જોઈને તો નહીં જ કરતી હોય, પણ આટલું અંધેર ચાલતું હોય ને કોઈ કૈં જોતું જ ન હોય એ કેવું? શું કારણ છે કે સરકાર આટલી નિર્લેપતાથી વર્તે છે?

એનું સાદું કારણ, સરકાર વિદેશમાં પોતાની છાપ ઊભી કરવા માંગતી હોવાનું લાગે છે. તેણે વિશ્વમાં એવી છાપ ઊભી કરી છે કે કોરોના પર કાબૂ મેળવી લીધો છે. એ કાબૂ કેટલો ખોટો હતો તે બીજી લહેરમાં સાબિત થઈ ગયું છે. કોરોનાને મામલે બધી જ વાતની અછત ભારતમાં છે તે બહાર આવ્યું છે. વિશ્વગુરુ બનવાની લહાયમાં સરકારે રસીને મામલે વિદેશમાં સાચી નહીં, પણ સારી છાપ પાડવાની કોશિશ કરી, એમાં ઉઘાડાં પડવાનું જ બન્યું છે. એ ખરું કે સિરમ ઇન્સ્ટિટયૂટ, પૂના સૌથી વધુ રસી બનાવે છે. આમ છતાં ભારતની 130 કરોડની વસતિને ધ્યાનમાં રાખીએ અને અડધી વસતિને જ રસી પૂરી પાડવી હોય તો 130 કરોડ ડોઝ રોકડા હોવા જોઈએ જેથી દરેકને બે ડોઝ મળી રહે. આ ક્ષમતા તો ભારતની હાલને તબક્કે નથી જ નથી, આવી હાલતમાં વિશ્વના અનેક દેશોને ભારતે સાડા છ કરોડ વેક્સિન પૂરી પાડી. વિશ્વના દેશોને મદદ કરવાથી ભારતની છાપ સારી પડતી હોય તો એનાથી રૂડું શું? પણ ઘરનાં ઘંટી ચાટે એવો ઘાટ થયો. અહીંની પ્રજા રસી માટે ફાંફા મારે ને વિદેશોને સાડા છ કરોડ રસી સરકારે સામે ચાલીને આપી દીધી. એનો બચાવ સરકારના પ્રવક્તાએ એમ કર્યો કે એ રસી વિદેશને આપવી જ પડે એમ હતી. કેમ, તો એનો જવાબ પ્રવક્તાએ ન આપ્યો, પણ કોઈ નીતિ જાળવવા વિદેશને રસી આપવી પડી હોય તો પણ સવાલ એ આવે કે એવી કોઈ લાચારી અમેરિકા, ઇંગ્લેન્ડ કે અન્ય દેશોને કેમ ન આવી? અમેરિકા કે ઇંગ્લેન્ડે પોતાના દેશની જરૂરિયાતો પર કાપ મૂકીને બીજા દેશોને રસી આપવાની ફરજ નથી બજાવી, તો એ ફરજ ભારતને જ કેમ પડી? ગમે તેટલાં કારણો ભલે અપાય, પણ વિદેશોને સાડા છ કરોડ વેક્સિન આપવાની ભૂલ ભારતે કરી જ છે, કારણ એટલી રસી ભારતમાં હોત તો ઘણાં જીવો બચાવી શકાયા હોત. આજે રસીથી કરોડો લોકો વંચિત છે અને જો કોરોના વધુ વકરે તો સ્થિતિ કેવી ભયાવહ થાય તેની કલ્પના જ કરવાની રહે.

આવી સ્થિતિ હોય ત્યારે એક પ્રજા તરીકે આપણે, આપણી વાત સરકાર સુધી પહોંચાડવી જોઈએ, એટલું પણ ન કરી શકીએ તો જે ગતિ આપણી અત્યારે થઈ રહી છે એને લાયક જ છીએ એમ માનવાનું રહે.

0 0 0

e.mail : ravindra21111946@gmail.com

પ્રગટ : ‘આજકાલ’ નામક લેખકની કટાર, “ધબકાર”, 14 મે 2021

અત્યારની પરિસ્થિતિનો એક વાક્યમાં ઉપસંહાર કરવો હોય તો એમ કહી શકાય કે જગતને ચોરે ભારતની આબરૂના કાંકરા થયા છે અને ભારતના ચોરે રાષ્ટ્રીય સ્વયંસેવક સંઘની આબરૂના કાંકરા થયા છે. વિશ્વમાં એવું એક પણ અખબાર, સામયિક, ન્યુઝ ચેનલ અને ન્યુઝ પોર્ટલ નહીં હોય જેણે ભારતના શાસક નરેન્દ્ર મોદીની નિંદા ન કરી હોય. અને તેમાં નરેન્દ્ર મોદીની માત્ર નિંદા નથી કરવામાં આવી, ઠેકડી ઉડાડવામાં આવી છે. કોઈએ તેમને નીરો સાથે સરખાવ્યા છે. કોઈએ તેમને આત્મરતિથી પીડિત મેગેલોમેનિયાક અને નાર્સીસીસ્ટ તરીકે ઓળખાવ્યા હતા. કોઈએ તેમને સ્ટંટ અને ખેલ કરનારા તરીકે ઓળખાવ્યા છે. કોઈએ તેમને અગંભીર અને અસંવેદનશીલ શાસક તરીકે ઓળખાવ્યા છે. કોઈકે તેમને આંધી આવે ત્યારે રેતીમાં મોં છૂપાવી દેનારા ઓસ્ટ્રીચ તરીકે ઓળખાવ્યા છે. ‘ટાઈમ’ મેગેઝીને તો તેના કવરપેજ ઉપર તેમને ‘સુપરસ્પ્રેડર’ અર્થાત્‌ ભારતમાં ચેપી રોગ ફેલાવનારા તરીકે ઓળખાવ્યા છે અને સવાલ કર્યો છે કે એક માણસની સત્તાભૂખની માણસજાતે કેટલી કિંમત ચૂકવવી પડશે?

આફત બે પ્રકારની હોય છે; એક આસમાની અને બીજી સુલતાની. ધરતીકંપ, વાવાઝોડું કે પૂર એ આસમાની આફત ગણાય છે. એવી આફત અચાનક આવતી હોય છે અને તેમાં ભલભલા વિકસિત દેશો અને સક્ષમ શાસકો પણ હતપ્રભ થઈ જતા હોય છે અને વિશ્વદેશોએ મદદે આવવું પડતું હોય છે. સુલતાની આફત સુલતાન અર્થાત્‌ શાસકની અણઆવડત, ખોટી પ્રાથમિકતા અને અસંવેદનશીલતાનું પરિણામ હોય છે. ભારત ઉપર અત્યારે કોવીડની જે આફત ઊતરી છે એ દરેક અર્થમાં સુલતાની આફત છે, આસમાની નથી.

ટકી રહેવા માટે વાઈરસ પરિવર્તિત થતો રહે છે જેને અંગ્રેજીમાં મ્યુટેશન કહે છે. ગયા વરસના નવેમ્બર-ડિસેમ્બરમાં આફ્રિકા અને ઇંગ્લેન્ડમાં કોરોના વાઈરસ પરિવર્તિત સ્વરૂપમાં જોવા મળ્યો હતો. સંબંધિત દેશોએ, વિશ્વ આરોગ્ય સંસ્થાએ અને જગતભરના એપિડેમોલોજીસ્ટો તેમ જ વાઈરોલોજીસ્ટોએ જગતને ચેતવણી આપી હતી કે પહેલાના કોરોના વાઈરસ કરતાં આ વધુ ખતરનાક છે. તેની ચેપ ફેલાવવાની ક્ષમતા ઘણી વધુ છે. તેમણે એમ પણ કહ્યું હતું કે જગતે કોરોનાના ચેપના બીજા મોજાનો સામનો કરવો પડશે. આ ચેતવણી માત્ર ચેતવણી નહોતી એ સાચી પડતી પણ જોવા મળી હતી. ગયા વરસના ડિસેમ્બર મહિનાથી અમેરિકા, બ્રાઝિલ, ઇંગ્લેંડ, ફ્રાંસ, જર્મની અને બીજા કેટલાક દેશોમાં કોરોનાના કેસ ઝડપથી વધવા માંડ્યા હતા. અમેરિકામાં રોજના ત્રણ લાખ કેસ નવા ઉમેરાતા હતા.

બીજા મોજાની ચેતવણી ગયા વરસના ઓકટોબર-નવેમ્બર મહિનામાં મળી હતી. બીજા મોજાની શરૂઆત ગયા વરસના નવેમ્બર-ડિસેમ્બર મહિનામાં શરૂ થઈ ગઈ હતી અને તેની વ્યાપકતા તેમ જ ગંભીરતાનો પણ જગતને પરિચય થયો હતો. આપણે એટલા નસીબદાર હતા કે ભારતમાં કોરોનાના બીજા મોજાની શરૂઆત ફેબ્રુઆરીના અંતમાં થઈ હતી એટલે પૂરા ત્રણ મહિના તૈયારી માટે હતા. પણ આપણે સુલતાનની બાબતમાં નસીબદાર નહોતા અને નથી. સુલતાને કોરોનાને ગંભીરતાથી લીધો જ નહોતો. સુલતાનની પ્રાથમિકતા વિરોધ પક્ષોના વિધાનસભ્યોને ખરીદવાની હતી. તેમની પ્રાથમિકતા વિરોધ પક્ષોની સરકારો તોડવાની હતી. તેમની પ્રાથમિકતા યેનકેન પ્રકારેણ ચૂંટણીઓ જીતવાની હતી. તેમની પ્રાથમિકતા પ્રજા પાસે બી.જે.પી. સિવાય બીજા રાજકીય પક્ષોના વિકલ્પ જ ન રહે એવી વ્યવસ્થા કરવાની હતી. તેમની પ્રાથમિકતા લોકશાહી સંસ્થાઓને પ્રાણહીન કરવાની હતી. તેમની પ્રાથમિકતા તાયફાઓ યોજવાની હતી. તેમની પ્રાથમિકતા હિંદુશક્તિનું પ્રદર્શન કરવાની હતી. તેમની પ્રાથમિકતા પોતાના માટે નવો રાજમહેલ બંધાવવાની, વસ્ત્રપરિધાન કરવાની હતી અને બંગલાદેશમાં કર્યું હતું એમ ફેંકાફેંકી કરવાની હતી.

તેમને એમ લાગતું હતું કે ખાસ ઈજા પહોંચાડ્યા વિના કોરોનાનું જેમ પહેલું મોજું જતું રહ્યું એમ બીજું મોજું પણ જતું રહેશે. થોડાક તાળી-થાળીના ખેલ કરાવીશું. આ સિવાય મોટી સંખ્યામાં વફાદાર બેવકૂફો અને કઢીચટ્ટાઓ તો છે જ જે ઈશારો કર્યે કિકિયારીઓ પાડશે, સીટીઓ વગાડશે અને તાળીઓ પાડશે. હકીકતમાં કોરોના સામે સુલતાન છેતરાઈ ગયા છે અને ભારતની નિર્દોષ પ્રજા તેની કિંમત ચૂકવી રહી છે. ખોટો આત્મવિશ્વાસ કહો તો ખોટો આત્મવિશ્વાસ અને અસંવેદનશીલતા કહો તો અસંવેદનશીલતા, પણ તેનું પ્રમાણ જુઓ! નિષ્ણાતોની બધી જ ચેતવણીઓ અને પશ્ચિમના દેશોના અનુભવને તેમણે ગણકાર્યા નહીં અને સત્તા પરના કબજાનું હિંદુ પ્રદર્શનનું રાજકારણ કરતા રહ્યા.

આજે સ્થિતિ તમારી સામે છે. જગતના દેશો ભારતને ઓક્સીજન અને દવાઓ મોકલીને મદદ કરી રહ્યા છે. દેશનું નાક કપાઈ ગયું છે. આવા દિવસો તો ત્યારે પણ નહોતા જોવા મળ્યા જ્યારે ભારત સાવ ગરીબ અને અવિકસિત દેશ હતો. જો સુલતાને સમયસર તૈયારીઓ કરી હોત તો આવું કલંક જોવાનો સમય ન આવ્યો હોત. ગંગા નદીમાં વહેતા મૃતદેહોએ હવે મોઢું છુપાવવા માટે કોઈ જગ્યા રહેવા દીધી નથી.

પ્રારંભમાં મેં લખ્યું છે કે જગતના ચોરે ભારતની આબરૂના કાંકરા થયા છે અને ભારતમાં રાષ્ટ્રીય સ્વયંસેવક સંઘની આબરૂના કાંકરા થયા છે. રાષ્ટ્રીય સ્વયંસેવક સંઘ ૨૦૨૪-૨૦૨૫માં શતાબ્દી ઉજવશે. ૯૭ વરસનું તેનું આયુષ છે. ૯૭ વરસથી તે હિંદુ રાષ્ટ્રની વાત કરી રહ્યો છે. ૯૭ વરસ એ કોઈ ઓછાં વરસ નથી, પણ હવે તેણે ખાતરી કરાવી દીધી છે કે તેની પાસે હિંદુ રાષ્ટ્રના સ્વરૂપની કોઈ સંકલ્પના જ નથી. સામ્યવાદી રાષ્ટ્ર, લોકશાહી સમાજવાદી રાષ્ટ્ર અને  લોકશાહી મૂડીવાદી રાષ્ટ્ર એમ શાસનનાં ત્રણ મોડેલ્સ જગતે જોયાં છે અને અનુભવ્યાં છે. સંઘને આ ત્રણેય મોડેલ્સની સામે વાંધો હોય અને તેને નકારીને સંઘ હિંદુ રાષ્ટ્રની સ્થાપના કરવા માગતો હોય તો એ એનો અધિકાર છે. પાછું સંઘની સ્થાપના આ ઉદ્દેશ માટે કરવામાં આવી છે અને ૯૭ વરસથી તે તેનો જપ કરી રહ્યો છે.

આશ્ચર્ય એ વાતનું છે કે હવે જ્યારે પૂરી તાકાત સાથે હિંદુ રાષ્ટ્રની સ્થાપના કરવાની તેને તક મળી છે ત્યારે તેની પાસે તેનું કોઈ મોડલ જ નથી. કોઈને ધોલ મારવી, કોઈને ડરાવવા, કોઈને પ્રેમ કરતા અટકાવવા, કોઈનું ધર્મસ્થાન તોડી નાખવું, ગાયના છાણમાં આળોટવું, ટોળે વળીને કોઈને મારવા, ટ્રોલીંગ કરીને ગાળો દેવી, ખોટો પ્રચાર કરવો, સત્યને છૂપાવવું, એ હિંદુરાષ્ટ્રના લક્ષણો છે? આના દ્વારા હિંદુઓનું કલ્યાણ થવાનું છે? આનાથી વિશ્વગુરુ થવાશે? ૯૭ વરસ સુધી આ સાકાર કરવા માટે તપશ્ચર્યા કરી હતી? જો આના માટે ૯૭ વરસ સુધી તપશ્ચર્યા કરી હોય અને ચરબી વધારી હોય તો આયખું એળે ગયું કહેવાય!

દરમ્યાન સુલતાન પ્રજાની વેદનાની બાબતે બધીર છે અને પોતાના માટે મહેલ બંધાવી રહ્યા છે. જય હો હિંદુ રાષ્ટ્ર!

પ્રગટ : ‘વાત પાછળની વાત’, નામક લેખકની કટાર, “ગુજરાતમિત્ર”, 13 મે 2021