કોઈ સ્થાનક એવાં હોય છે
જ્યાં સ્તુતિ શહાદતની હોય છે,
ત્યાં ચરણરજ માથે ચઢાવી
બસ બાઅદબ ચાલવાનું હોય છે.

સૌજન્ય : “નિરીક્ષક”, 16 માર્ચ 2022; પૃ. 02

સ્વચ્છસુઘડસુંવાળી શૈયે
નાઇટલેમ્પની લી-લા-શ ઓઢી
ઉજાગરો ઘસઘસા…ટ ઊંઘે!

ગોળગોળ ઘડિયાળી ટક્ ટક્‌ના અજવાળે
અડખપડખમાં એકબીજીને ચાર દિવાલી આંખો તાકે
નીંદરનાં જીવજંતુ બેસે ઊઠે ઊડે, ઝીણું એવું ડંખે –
– તેના તાતી તરાપ મારી ઝ…પ્ પ્ ગરોળી શિકાર ખેલે!
ઉજાગરો ઘસઘસા…ટ ઊંઘે!

કરોળિયાની સુક્કી  – ગંઠાઈ ગયેલી લાળે આખ્ખો બની ગયો છે પંખો!
ચો દિશાએ જાળું રેશમિયા પવનનું ગૂંથે ફરતો ફરતો!
આકાશેથી તારાઓના લૂમ્બ….ઝૂમ્બ ઝૂમખાંઓ તેમાં ઝૂલે!
ઉજાગરો ઘસઘસા…ટ ઊંઘે!

કેફભર્યા પાપણનાં પીણાં પીરસાણાં, તે સુક્કા હોઠ પલાળે;
ખીચોખીચ –
તસુતસુમાં તસતસતું આ હોવું
એકબીજામાં એકમેકને લોપે!
સ્વચ્છ સુંવાળી શૈયામાં સળવળતા સૂરજ ખરબચડા કંઈ ઊગે!
ઊજાગરો દિવાસ્વપ્નોમાં ડૂબે!

૧૧.૦૩.'૨૨

શબ્દકોષનાં પૃષ્ઠો ઉઘાડી જોયું મૌન ટહુકા કરે છે,
કાગળ વચ્ચે અક્ષરો ને ભીતરથી કોઈ સાદ કરે છે.

જૂના ગુલાબી કાગળો મારા હાથમાં ટળવળ્યા,
છે શબ્દની મેહફીલ વાણીની છટા વટ્ટદાર કરે છે.

હજારો શબ્દો એકમેકમાં ભળ્યા છે (છે વગર) પ્રેમની ખાતર,
ખુદ દર્દ બને દર્દે – એ – દવા મીઠી સારવાર કરે છે.

દિલ તો દિલ, દિલની પાછળ આંખોં પણ રોઈ,
મૌન આંખો, આંસુ વડે અજંપાનો ઉભાર કરે છે.

ખામોશી શબ્દોમાં મુક્ત વાણી પ્રવાહ રાખું છું,
ત્રિકાલે બ્રહ્માંડે, છંદ શબ્દો ધ્વનિ રસદાર કરે છે.

મુંબઈ – ઘાટકોપર

e.mail : bijaljagadsagar@gmail.com