ગઝલઃ
(૧)
ગમનાં ગાણાં દૂર મેલીને આગળ જઈએ.
ઘાવ સમયના ભૂલાવીને આગળ જઈએ.
કોણ કહે છે, કામે લાગે ભણતર ગણતર?
પાઠો સાચા વંચાવીને આગળ જઈએ.
ભીડ છે એકલતાની, ને ગામમાં સૂનકાર આ,
દૂર ક્યાંક બધું ય ફંગોળીને આગળ જઈએ.
છો ને વાદળ ઢાંકે, સંતાડે સૂરજને
આંખોમાં સપનું ઊગાડીને આગળ જઈએ.
રામ રહીમની વાતો કરતા માણસ ખોટાં,
ઉર-તરાજુ જોખાવીને આગળ જઈએ.
******
(૨)
અણધારી આ હલચલ થઈ ગઈ.
અંદર ઉથલપાથલ થઈ ગઈ.
નાની શી ચિનગારી સળગી,
ભીતર ઝીણી ઝળહળ થઈ ગઈ.
ધુમ્મસનો વિસ્તાર હટ્યો ને,
કાજલ દુનિયા ફાજલ થઈ ગઈ.
વયનો પડદો હાલ્યો ત્યાં તો,
સમજણ આખી સળવળ થઈ ગઈ.
શીતલ વાયુ સહેજ જ સ્પર્શ્યો,
પાંખડી મનની શતદલ થઈ ગઈ.
કોણે જાણ્યું ક્યાંથી આવી,
બૂંદો પલભર ઝાકળ થઈ ગઈ.
સુરભિત મુખરિત શ્વાસે શ્વાસે,
આરત ફૂલની ઉજ્જવળ થઈ ગઈ.
******
ગીત –
(૧)
પલ ના પલકારે
રોજ રોજ નજરોની સામે જ દિવસ ને રાત, કેવું હરતું ને ફરતું.
સાવ કાચી માટીનું સજેલું આ પૂતળું, ક્યારે કાયાને બદલતું.
કાલ તો કરતી’તી રેતીની નાની શી ઢગલી
ને ફરતી’તી આંગણ લઈ મખમલી પગલી.
ક્ષણ મહીં સરતા આ ક્ષણ તણાં વ્હેણમાં,
એકાએક જાત તો યુવાન થઈ ઉછળતી.
પૂછો તો પૂછો, કોઈ કોને કે કેવી રીતે ને કોણ કરતું?
કોની કરામત ને કેવા યે તારથી જાદૂઈ ખેલ બધા રચતું.
પાનખર-વસંત ને ઋતુઓની રીત સમી
ચડતી જવાનીનાં પૂર જાય ઓસરી.
એક દિન દર્પણ દેખાડે કરચલીનાં જાળાં
ને અંગો સહુ માંગતા સમારકામ આળાં
ત્યારે દેહમાં પૂરાયેલ એક નાનકડું હંસલુ ભીતર ને ભીતર ફફડતું.
ઊડી જઈ પંખીની જેમ એમ પાછું, કોઈ નવા પિંજરમાં જઈ વસતું.
આ નર્તન અનંતનું પલના પલકારે, ક્યારે ને કોણ હશે કરતું?
સાવ કાચી માટીનું સજેલું આ પૂતળું ક્યારે કાયાને પલટતું.
******
(૨)
ખોલું ખોલું ને દિલ અચરજ ભરે, રસભીના દાણાઓ હાથમાં સરે.
એક એક કણ ને એક એક પડમાં, નક્શીદાર કેવી કરામત ઝરે.
ના દોરો, ના સોય, ના યંત્ર ફર્યું,
કોણ રૂડેરું ગૂંથણકામ આ કરે?
જેમ સીવણના અદ્દભુત ટાંકા ભર્યું
કોઈ સુંદર મનોહર ભરત આ ભરે!!
અનેરા સર્જકની અનાર લીલા ! નીરખું નીરખું ને આ આંખડી ઠરે.
હીરાથી અમોલા, શ્વેત કે રતુંબડા,
બિલોરી કાચથી ચોખ્ખા, હૈયે અડે.
ઝીણા જતનથી સ્પર્શીને ફોલતા,
આંગળીના ટેરવે ભીનાશ ફરે.
અનેરા સર્જકની અનાર લીલા ! નીરખું નીરખું ને આ આંખડી ઠરે.
જુલાઈ ૨૦૧૮
Email: Ddhruva1948@yahoo.com
![]()




One hundred years ago, Madiba was born in the village of M – oh, see there, I always get that – (laughter) – I got to get my Ms right when I'm in South Africa. Mvezo – I got it. (Cheers and applause.) Truthfully, it's because it's so cold my lips stuck. (Laughter.) So in his autobiography he describes a happy childhood; he's looking after cattle, he's playing with the other boys, eventually attends a school where his teacher gave him the English name Nelson. And as many of you know, he's quoted saying, "Why she bestowed this particular name upon me, I have no idea."
And such a view of the world – that certain races, certain nations, certain groups were inherently superior, and that violence and coercion is the primary basis for governance, that the strong necessarily exploit the weak, that wealth is determined primarily by conquest – that view of the world was hardly confined to relations between Europe and Africa, or relations between whites and blacks. Whites were happy to exploit other whites when they could. And by the way, blacks were often willing to exploit other blacks. And around the globe, the majority of people lived at subsistence levels, without a say in the politics or economic forces that determined their lives. Often they were subject to the whims and cruelties of distant leaders. The average person saw no possibility of advancing from the circumstances of their birth. Women were almost uniformly subordinate to men. Privilege and status was rigidly bound by caste and color and ethnicity and religion. And even in my own country, even in democracies like the United States, founded on a declaration that all men are created equal, racial segregation and systemic discrimination was the law in almost half the country and the norm throughout the rest of the country.