રાગિણીને સાસરે આવ્યાને હજી બે જ દિવસ થયા હતા.
‘રાગિણી’.
‘હા, મમ્મી.’
‘બેટા, મામા આવ્યા છે તો જરા ચા નાસ્તો આપજે.’
‘ભલે’ મમ્મી.’ રાગિણી કિચનમાં ગઈ અને મુંઝાઈને ઊભી રહી. તેને ચા કેમ બનાવવી એ સૂઝ પડતી નહોતી. પિયરમાં કદી ચા બનાવી નહોતી.
“શું થયું, બેટા?” એમ પૂછતાં મધુબહેન અંદર આવ્યાં અને સમજી ગયાં કે રાગિણી ચા કેમ બનાવવી એ મૂંઝવણમાં છે.
“સારું બેટા, તું મામા સાથે વાત કર. હું વ્યવસ્થા કરું છું.”
“મમ્મી, મને માફ કરજો. મેં ક્યારે ય ચા નથી બનાવી, એટલે મને સૂઝ નહોતી પડતી. તમે મને બધું જ શીખવાડશો? હું તમારી પાસેથી બધું જ શીખી જવા માંગુ છું. મારા પિયરમાં મને મારા મમ્મીપપ્પાએ બહુ જ બહુ જ લાડકોડમાં ઉછેરી છે એટલે આ બધું જીવન જીવવા માટે શીખવું પડે એ સમજણ જ મને ન પડી.”
“કંઈ વાંધો નહીં, બેટા. હું તને ધીમે ધીમે બધું જ શીખવી દઈશ.”
રાગિણી મધુબહેન પાસે પૂરા રસ અને ધ્યાનથી શીખવા માંડી અને થોડા સમયમાં લગભગ બધું જ ઘરકામને લગતું, રસોઈને લગતું કામ શીખી ગઈ. મધુબહેન પણ ખુશ હતા કે રાગિણી છે હોશિયાર તેને શીખવાની ધગશ છે એટલે તો આટલા ટૂંકા સમયમાં ઘણું બધું શીખી ગઈ. હવે ઘરે ‘વીમૅન્સ ડે’ને દિવસે પાર્ટી કરવામાં કોઈ વાંધો નથી.
મધુબહેને તેની સહેલીઓની નાની એવી પાર્ટી ગોઠવી હતી. “મધુ, તારી પુત્રવધૂ છે તો સુંદર છે પણ તેને ઘરનું કોઈ કામકાજ કે રસોઈ આવડતી નથી એમ અમે સાંભળ્યું છે.”
કિચનમાં રાગિણી આ સાંભળી ઊભી રહી ગઈ. “તમે બરોબર સાંભળ્યું છે, પણ ખોટું સાંભળ્યું છે. મારી રાગિણીને બધું જ આવડે છે, પણ પિયર અને સાસરાની રસોઈ તો એક સરખી હોય પણ બનાવવાની પદ્ધતિ અલગ અલગ હોય છે. હોય છે ને? તમારી પુત્રવધૂને પણ તમારે આ શીખવવું પડ્યું હશે. મારી વાત બરોબર છે ને? એટલે મેં રાગિણીને અહીંની કામકાજની, રસોઈની પદ્ધતિ શીખવાડી એમા ખોટું શું થયું. આજે તમે ‘વીમૅન્સ ડે’ની પાર્ટીમાં જે જમી રહ્યાં છો એ બધી જ રસોઈ રાગિણીએ બનાવી છે. મેં તો ફક્ત મદદ કરી છે. કેવી થઈ છે રસોઈ? મારી રાગિણીને રસોઈ બનાવતા તો આવડે છે ને? હવે નિર્ણય તમારે આપવાનો છે કે રાગિણીને રસોઈ આવડે છે કે નહી”.”
“મધુબહેન, રસોઈ ખરેખર બહુ જ સ્વાદિષ્ટ બની છે. તમારી વાત સાચી છે અમને જે જાણવા મળ્યું હતું એ ખોટું હતું. તમારી રાગિણી જેટલી સુંદર છે એટલી જ સંસ્કારી છે. આજે તમે ‘વીમૅન્સ ડે’ની સુંદર ભેટ અમને આપી છે, એમ કહીએ તો ખોટું નહીં કહેવાય.”
આ સાંભળીને રાગિણીને મધુબહેન ઉપર વધારે માન થયું કે જે વસ્તુ મારી મમ્મીએ કરવી જોઈએ તે તેમણે કરી મારું સમાજમાં માન અને પ્રતિષ્ઠા વધારી.
“મમ્મી, તમારો ખૂબ ખૂબ આભાર.”
“શેનો આભાર, બેટા. મેં કંઈ નવું નથી કર્યું. મારી ફરજ હતી કે મારી પુત્રવધૂનું માન એ મારું માન-સન્માન. બેટા, તું પુત્રવધૂ છો …`પુત્રથી .. પણ. વધુ … એ પુત્રવધૂ.’ તારી મમ્મીના ઘણા ફોન આવી ગયા. આજે ‘વીમેન્સ ડે’ છે તો જરા જઈ આવને, એ લોકોને પણ ચિંતા થતી હોય.”
“મમ્મી, મેં મારી મમ્મીને કહી દીધું છે કે મારે ખૂબ જ કામ છે એટલે હમણાં નહીં આવું. અને હું બધું જ શીખી ગયા પછી મારી મમ્મીને અહેસાસ કરવા માગું છું કે બાળકોને લાડ પ્યાર સાથે જીવન જીવવાની કળા પણ શીખવાડવી પડે. મમ્મી, તમે કેટલાં સારાં છો. જો તમે મને મદદ ન કરી હોત તો મારું શું થાત? મારી આબરુ તો કાંકરા થઇ જાત.”
“બેટા, સંતાન ગમે તે માને. માતાપિતા એ માતાપિતા હોય છે તેની તોલે કોઈ ન આવે. આમા એકલો તારી મમ્મીનો દોષ નથી તે પણ અહીં જેવો રસ નહીં દાખવ્યો હોય બાકી મા હંમેશાં બાળકો માટે સમય કાઢવા માટે તૈયાર હોય.”
“હા મમ્મી, તમારી વાત સાચી છે. મેં પણ આ બધું શીખવું પડે એવું કદી વિચાર્યું જ નહોતું. મમ્મી, અત્યારની પરિસ્થિતિ એવી છે કે ખાલી દીકરીને જ નહીં પણ દીકરાને પણ જરૂરી બધું જ શીખવાડવું પડે.
“અરે, વાહ ! મારી રાગિણી તો મારા કરતાં પણ વિચારવામાં આગળ નીકળી ગઈ.”
‘વીમૅન્સ ડે’ની ભેટ હોય એમ બંને મુક્ત મને હસી પડ્યાં.
(ભાવનગર)
e.mail : Nkt7848@gmail.com
