क्यों हमें घसीटा जा रहा है ।
जंगलों से दूर ।
मैं इस देश का वासी हूं ।
मूल निवासी हूं ।
हा, मैं आदिवासी हूं ।
ये जंगल
ये नदियां
ये पेड़ पर्वत
हमारे आशियाने है ।
हमें नहीं चाहिए कोई अहसान ।
नाही कोई पहचान ।
यह जिंदगी का हाल हमें जीने दो ।
जैसा है वैसा किरदार हमें निभाने दो ।
मैं कहता रहा
इस देश के विकासी को ।
पर उसने एक न सुनी मेरी
हमारे घरों पे चला दिए बुलडोजर ।
और हमें कर दिया बेघर ।
औरते
और
बच्चे-बुजुर्ग रोते रहे ।
मैं चल पड़ा ।
कहीं दूर
नया आशियाना ढूंढने ।
e.mail : Shiyalmanish1996@gmail.com
એક નિબંધમાં એમણે સોનેરુનો મહિમા કર્યો હશે. મારું આંગણું પણ ગ્રીષ્મમાં એના વૈભવથી ઓપે. (અસમિયા ભાષામાં ગરમાળાનું નામ સોનેરુ, કાકાસાહેબ લાવેલા.) મેં એ વિશે લખ્યું તો એનો જવાબ આ શબ્દોની સુગંધ લઈને આવ્યો : “તમારા ઘરના પ્રવેશદ્વારના સોનેરુની હળવી સુવાસ આટલે દૂર મારે નાકે પહોંચી અને પેલા જળપાત્રમાંની તેમની પાંખડીઓનો રંગ આંખે લાગ્યો. સોનેરુની એ અસર એ પછી ત્રણેક દિવસે વાયા ગાંધીનગર મારે ગામ જતાં સડકનો એક આખો પટ્ટો અત્યારે સોનેરુથી શોભિત થઈ ઊઠેલો જોતાં સઘન બનતી ગઈ છે. મેં મોટરગાડીના કાચ નીચે ઉતાર્યા એક સોનેરુને જોવા, તો ગાડી ચલાવતા મારા પુત્રે ગાડી બંધ કરી નીચે ઊતરી સોનેરુની એક ડાળખી જાણે મારી ઘેલછા પોષવા લઈ આવ્યો! તે વખતે તમે અને તમારું સોનેરુ યાદ આવ્યા. … તમારો સોનેરુ હજુ પીળાં ફૂલ ખેરવે છે?”
