કોઈ આગળ ઊભી ગયું છે,
કંઈક પાછળ છૂટી ગયું છે.
આભ ઓઢી બેસી રહ્યો છું,
એટલું દિલ દુઃખી ગયું છે.
એ જ સન્નાટો છે હજી પણ,
કોઈ એમાં ખૂંપી ગયું છે.
પરબડીને આકાશ આપી,
એક પંખી ઊડી ગયું છે.
શું કરું ખોબાનું કથાનક,
ટાંકણે જળ ખૂટી ગયું છે.
તા.14.1.26.
યાદનો ખૂણો તમે લેજો ખણી,
મંત્ર પણ સ્વાહા તમે લેજો ભણી.
જીવતું કાસળ નગરમાં જોઈને,
જીવ વ્યંતરનો તમે લેજો ગણી.
આ ચહેરાને નવો ભવ આપવા,
આયનાનો શક તમે લેજો હણી.
એક બે અપવાદ હોંકારા ભણી,
વાતમાં સોંપો તમે લેજો વણી.
આ ગઝલની ભોંયમાં ઊગ્યો હતો,
એ ડમર ડૂમો તમે લેજો લણી.
કોઈની ઝાતકાર આંખો બે,
થઈ અજળ ને ખુવાર આંખો બે.
જ્યાં નજરકેદ થઈ ગયાં દૃશ્યો,
કરશે કોની વહાર આંખો બે.
આજ સાવધ રહ્યું નહીં હૈયું,
થઈ ગઈ આરપાર આંખો બે.
જીરવે છે અજીબ સન્નાટો,
ક્ષુબ્ધ ને રોબદાર આંખો બે.
ચાર દીવાલના પટંતરમાં,
વિસ્તરી ઘર બહાર આંખો બે.
ક્યાં સુધી પીઠ તાકશો ‘નિર્મન’,
થઈ ગઈ છે પસાર આંખો બે.