ત્રણ કાવ્યો

મનીષ શિયાળ
13-07-2020

કીડીઓ

અરર … આ શું ?
કીડીઓ ટપો-ટપ મરી રહી છે,
કંઈ-કેટલી ય આઈસીયુમાં છે.
એનાથી લાખો-કરોડો
દૂરસંચારની અફવાઓ સાથે અથડાતાં
મૂર્છિત થઈ છે.
એમાંની કેટલીક  દિશાહીન થઈ છે.
એને લાગી છે લા'હ, પેટમાં.
એને ઠારવાનુ તો દૂર …
આ …
અસહ્ય યાતનાઓ વચ્ચે
એની કોઈ ખર-ખબરે ય લેતું નથી.
બધા છૂપાઈ બેઠા છે, બિલમાં.
કેટલાક ઝીલમાં.
એ બધા કાને મુંગા
મુખે આંધળા
અને
આંખે બહેરા થયા છે,
હવે એનો કોઈ ઈલાજ નથી.
ભૂખ અને મોત વચ્ચે
કીડીઓ ઝઝુમી રહી છે, એકલી‌.

કરોળિયાનું જાળું

કરોળિયાએ ગૂંથ્યુ છે, એક જાળું.
એમાં આવી ફસાયું,
કીડીઓનું ટોળું.
તે બચવા આમ-તેમ ફાંફાં મારે છે,
તરફડે છે,
ને
અંદરને અંદર ગૂંચવાઈ મરે છે.
એને શી ખબર
કરોળિયે લગાવ્યું છે,
પ્રથમી આખીને તાળું.

છપ્પનની છાતીઓ

એ મજૂર છે,
એ જ તો રોગ ફેલાવે છે,
એનાથી જ અર્થતંત્ર ભાંગ્યું છે.
હા, આ બધો જ વાંક મજૂરો ને આમ જનતાનો છે,
એવું ‘એ' કેહે છે.
ને હવે આ એકાએક,
બધાને છૂટછાટ મળી ગઈ છે,
જુઓ, આ કીડીઓના
ટોળેટોળાં જઈ રહ્યાં છે,
કોઈ ઉત્તર
કોઈ દખણ
બધી જ દિશાઓમાં ભમી રહ્યા છે.
એને કોઈ રોકતું નથી, કોઈ ટોકતુ નથી.
છપ્પનની છાતીઓ તૈયાર છે !!

e.mail : [email protected]

Category :- Poetry