POETRY

મારા બેડરૂમમાં રહેલો અરીસો,
મારું જ પ્રતિબિંબ મને દેખાડી,
અટ્ટહાસ્ય કરે છે.
મારી અંદર કંઈ કેટલાયે કંપનો,
મને ધ્રુજાવી દે છે.
મારી આંખની આસપાસ પડેલી,
આછી કરચલીઓ,
વધતી જતી ઉંમર અને,
નૂર વગરના ચહેરા પર,
તે અંગુલીનિર્દેશ કરે છે.
નિત-નવી ફેઈસ ક્રીમો અને,
મેકઅપ બોક્સ જોઈ,
મારી હાંસી ઉડાવે છે.
મારા ખોવાઈ ગયેલા સૌંદર્યને શોધવા,
હું બ્યુટીપાર્લરમાં દોડી જાઉં છું,
પણ,
એ ત્યાં પણ મારો પીછો કરતો આવી જાય છે.
પણ આ શું ?
જ્યારે હું ઘરે પાછી આવું છું ત્યારે,
ક્રીમ અને કોસ્મેટિક્સથી સજેલો,
સુંદર બનાવટી ચહેરો જોઈને,
તે પ્રભાવિત થઇ જાય છે ને,
હું એના પર અટ્ટહાસ્ય કરી બેસુ છું !,
ફરીથી હું મારી ઉંમરને ભૂલી જાઉં છું...
ને હું હસતી, ખીલખીલાતી,
નવયૌવના બની જાઉ છું !!’

e.mail : [email protected]

Category :- Poetry

છેલ્લું દર્શન

રામનારાયણ વિશ્વનાથ પાઠક 'શેષ'
09-04-2013

છંદ : પૃથ્વી

ધમાલ ન કરો, – જરાય નહિ નેન ભીનાં થશો, -
ઘડી બ ઘડી જે મળી – નયનવારિ થંભો જરા, -
કૃતાર્થ થઈ લો, ફરી નહિ મળે જ સૌંદર્ય આ,
સદા જગત જે વડે હતું હસન્તું માંગલ્ય કો!

ધમાલ ન કરો, ધરો બધી સમૃધ્ધિ માંગલ્યની,
ધરો અગરુ દીપ ચંદન ગુલાલ ને કુંકુમ;
ધરો કુસુમ શ્રીફલો, ન ફરી જીવને આ થવો
સુયોગ અણમૂલ સુંદર સુહાગી માંગલ્યનો!

ધમાલ ન કરો, ન લો સ્મરણ કાજ ચિહ્ને કશું,
રહ્યું વિકસતું જ અન્ત સુધી જેહ સૌંદર્ય, તે
અખંડ જ ભલે રહ્યું, હૃદયસ્થાન તેનું હવે
ન સંસ્મરણ વા ન કો સ્વજન એ કદી પૂરશે.

મળ્યાં તુજ સમીપે અગ્નિ! તુજ પાસ જુદાં થિંયેં,
કહે, અધિક ભવ્ય મંગલ નથી શું એ સુંદરી?

(જન્મ: એપ્રિલ 8, 1887 − અવસાન: ઑગષ્ટ 21, 1955)

Category :- Poetry