POETRY

એક ટાલિયાનું શબ

યૉસેફ મેકવાન
16-01-2020

અંધારી રાતમાં
એક ટાલિયો
લાકડી લઈ હાથમાં
ચોમેર - તૂટ્યાફૂટ્યા ખાડાખૈયાંભર્યા
રસ્તા પર
ચાલતો હતો સંભાળીને,
આગળ-પાછળ આજુબાજુ,
ઝૂંપડપટ્ટીઓ ... બંગલાઓના
ઢગલે-ઢગલા પર લથડતી તેની નજર
બની ગઈ શૂન્ય!
સત્તાના રઘવાટ વચ્ચે -
અહંકારના સળગતા અંગાર,
જૂઠાણાંના કકળાટનો ભાર,
એય ... ભાષણોના ધુમાડાના ગોટેગોટથી
એની આંખો ભીંજાઈ ... ટપકી રહી
શબ્દો સરી પડ્યા હવામાં -
જ્યારે મનુષ્ય અશુદ્ધ સાધનોનો
ઉપયોગ કરે છે, ત્યારે
તેનું સાધ્ય પણ અશુદ્ધ બને છે.
થોર ઉપરથી દ્રાક્ષ અથવા આવળ ઉપરથી
અંજીર ઊતરે ખરાં?
બોલી એ ટાલિયો થઈ મૂર્છિત ઢળી પડ્યો!
થઈ ગયો લોહીલુહાણ
શબ એનું
થયું હવામાં અધ્ધર-અધ્ધર ઊંચકાયું.
સમગ્ર દેશ પર છવાયું ...
હવામાં -
જુઓ ... દેખાય છે?

સૌજન્ય : “નિરીક્ષક”, 16 જાન્યુઆરી 2020; પૃ. 15

Category :- Poetry

બે ચાર જણ પોતાનાં

પ્રતિષ્ઠા પંડ્યા
11-01-2020

બે ચાર જણ પોતાનાં
બસ હવે બચ્યાં છે
બાકી ગલી ગલીમાં
સૌ ખંજર લઈ ઊભાં છે.
જઈ પેલા ખૂણામાં 
સારી દે તારા આંસુ
સમજે, ઝીલે, કે લૂછે
એવા હાથ ના બચ્યાં છે.
પાસ આવી પૂછે હાલ
એ માણસ ક્યાં બચ્યાં છે?
વીણી વીણી ને સત્યો
ધરબી દે ઊંડે અહીંયા
પચાવે કરી પ્રયોગો કંઈ
એવા આતમ ક્યાં બચ્યાં છે?
ઇતિહાસની સમજ તારી
તું ભૂલી જા હવે
હકીકતોના નામે
અસતનામા બચ્યાં છે
કરીશ ના કવિતા
અન-અલ-હકની હવે તું
લલકારે સલ્તનતને
કે કંઠે અટક્યાં ડૂમાં છે.
હું તો કહું છું 
દફનાવ આવતીકાલને ય આજે
ઊગવાને સૂરજ કોઈ આંખે
આકાશ ક્યાં બચ્યાં છે?
બે ચાર જણ પોતાનાં 
બસ ફક્ત બચ્યાં છે.

°°°
 
A couple of people

 

A couple of people
to call your own
is all you have now,
for every corner
every street
has someone waiting
with a dagger to kill.
Go, hide in that corner
shed all your tears
there are no palms
to understand, catch,
or wipe them off, dear.
No people, no more,
to ask after you.
Collect your truths
bury them deep
here, right here.
Where to find the soul
that experimented
and embraced these,
and these,
and these?
You better forget
your idea of history
Asatnamaas are left
in the name of facts.
Don't write poems
of an-al-huk any more
sobs throttle the voices
that dare the Empire.
I say, today itself
you cremate tomorrow,
for there are no skies
no eyes
for the Sun to rise.
A couple of people
to call your own now
is all you are left with.

Pratishtha Pandya is a poet and translator working across Gujarati and English, whose first collection “lalala…” (ળળળ…) has been published by Navjivan Samprat. She is a faculty member at the Ahmedabad University.

સૌજન્ય : https://indianculturalforum.in/2020/01/09/gufran-forgiveness/

Category :- Poetry