SHORT STORIES

વૉટરફિલ્ટર

પન્ના નાયક
06-08-2018

‘ક્યાં જાય છે, અલ્પા?’

જ્યારથી અમારા મિત્ર ભાનુભાઈએ મારા જન્માક્ષર જોઈને કહ્યું કે મારે પ્રવાસયોગ છે ત્યારથી હું જેવી તૈયાર થાઉં કે નિમિષ અચૂક પૂછે:

‘ક્યાં જાય છે, અલ્પા?’

‘ક્યાં ય નહીં.’

‘તું છુપાવે છે.’ નિમિષ છાપામાંથી જ્યોતિષનું પાનું જોતાં બોલ્યો.

અમારાં લગ્નને પાંચ વરસ થયાં છે. નિમિષે પાંચ નોકરીઓ બદલી છે. અમારું ઘર હજી અનફર્નિશ્ડ છે. ઓરડાઓમાં રંગ કરાવવાનો બાકી છે. રસોડાની ફર્શની ટાઇલ્સ ઊખડવા માંડી છે. નવાં ટોસ્ટર, બ્લેન્ડર લાવવાનાં થયાં છે. ભાનુભાઈએ કહ્યું ત્યારથી નિમિષ માત્ર જ્યોતિષ પર ધ્યાન આપે છે.

નિમિષનો દેખાવ મોટે ભાગે ગુજરાતી પુરુષોનો હોય એવો. સાધારણ. રંગ ઘઉંવર્ણો. આંખો ચબરાક પણ કાળી ફ્રેમનાં ચશ્માંમાંથી એનો બહુ ખ્યાલ ન આવે. ઓછાબોલો. કેટલાક એને મીંઢો કહે એટલો ઓછાબોલો. ઉંમર પિસ્તાળીસ. મારા કરતાં પંદર વધારે. હવે ટાલ પડવા માંડી છે પણ મને દેખાતી નથી. કદાચ મારે જોવી નથી.

મને ટાલનો વાંધો નથી. વાંધો એના સ્વભાવનો છે. એનો સ્વભાવ બૉરિંગ છે. મને બૉરિંગ લાગે છે. કદાચ મારી અપેક્ષાઓને કારણે હશે. નિમિષ છેલ્લાં એક વરસથી ટેક્સેકો ગૅસકંપનીમાં ઍડવર્ટાઇઝિંગ ડિપાર્ટમેન્ટમાં કામ કરે છે. ત્યાં એણે ગૅસ માટેના સ્લોગન તૈયાર કરવાનાં હોય છે. ‘ફિલ અપ ઍન્ડ ફીલ ધ ડિફરન્સ.’ ‘વન્સ યુ વોક ઇન, યુ વિલ નેવર વોક આઉટ વિધાઉટ ફિલિંગ ધ ટૅન્ક.’

અમે મળ્યાં લાઇબ્રેરીમાં. એ માર્કેટિંગની ચોપડીઓ વાંચે ને હું કવિતાની. ધીમે ધીમે લાઇબ્રેરી જવાનું ને ચોપડીઓ વાંચવાનું ઓછું થતું ગયું. અમારી સેક્સ લાઇફની જેમ. એક જ શબ્દમાં કહેવું હોય તો લગ્નનાં પહેલાં વરસ પછી બધું ‘ડાઉનહિલ’ છે. ભાનુભાઈએ મારા જન્માક્ષર જોયા ત્યારથી એક નવો વળાંક આવ્યો છે.

‘ક્યાં જાય છે, અલ્પા?’ નિમિષ ધ્રુવવાક્ય બોલ્યો.

નિમિષ નહાવા ગયો ત્યારે આજના છાપામાં આવેલો મારા વિશેનો જ્યોતિષનો વરતારો મેં વાંચ્યો હતો. લખ્યું હતું: પૈસાનું ધ્યાન રાખવું. નવા રોમાન્સની વકી. આ વરતારો વાંચીને નિમિષ શંકાશીલ બને એ સ્વાભાવિક હતું.

‘તું કોઈ બીજા પુરુષથી આકર્ષાઈ છે?’

મેં વિચાર્યું: આકર્ષણ કેવું! નસીબ ફૂટ્યાં છે? પતંગ દીવા પાસે દાઝી મરે છે એ ખબર છે. સામે ચડીને દાઝવાનું. ના રે ના.

‘હું તો નથી આકર્ષાઈ. તું?’

‘બીજા પુરુષોથી?’

‘ના, ના. બીજી સ્ત્રીઓથી?’

‘અરે અલ્પા, એટલું તો સમજ કે તને મળ્યા પછી બીજી સ્ત્રીઓ મારે મા બહેન સમાન છે.’

મને ખબર છે. નિમિષ બીજી સ્ત્રી પાસે ન જાય. એને મૈત્રી કે સેક્સ કશામાં રસ નથી.

મહિના પહેલાં ટ્રેનમાં મારી સામે એક પુરુષ બેઠો હતો. દેખાવડો હતો. એણે દાઢી રાખી હતી. મને દાઢી નથી ગમતી. ચુંબન કરવા જાવ ને ખૂંચે. ચુંબનની બધી મજા બગડી જાય. મનમાં નિમિષને કહું છું કે મને બીજા પુરુષનું આકર્ષણ નથી. હા, ક્યારેક ફૅન્ટસી કરું છું. એ કોઈ મોટી કંપનીનો સી.ઈ.ઓ. હોય. સાંજે એની મર્સીડીસમાં ઘેર આવે. હીંચકે બેસીને અમે ચા પીએ. એ મને વહાલથી નવડાવી દે. એના ચુસ્ત બાહુપાથમાં ભીંસી દઈ મારી કાયાને એની કાયામાં ઓગાળી દે. મારા પુરુષ ચહેરાહીન હોય છે. એમને કોઈ ઉંમર હોતી નથી. એમને ટાલ હોતી નથી. રાતના એ મારી ઊંધી બાજુ સૂઈ ભીંત સામે જોતા નથી. એ વૉટરપ્યુિરફાયરનાં ફિલ્ટર બદલવાની તારીખ નોંધી રાખતા નથી. એમને જ્યોતિષમાં રસ નથી. એમને મારા પ્રવાસયોગની ખબર હોય તો ય પૂછપૂછ કરતા નથી.

‘ક્યાં જાય છે, અલ્પા?’

ગુલાબની વાડીમાં તો નહીં જ. મને ગુલાબ બહુ ગમે છે એટલે ગયે વરસે નિમિષે દસપંદર છોડ વાવી દીધા. પછી સમ ખાવા એક દિવસ જઈને જોયું હોય કે છોડ જીવે છે કે મરે છે! મારે જ ક્યારી સાફ કરવાની ને મારે જ પાણી પાવાનું. વળી, જૅપનીઝ બીટલ કળીઓ ખાઈ જાય એટલે સ્પ્રે છાંટ્યા કરવાનું. એના કરતાં તો ગુલાબ ખરીદવાં સારાં!

મેં પાછું લાઇબ્રેરી જવાનું શરૂ કર્યું છે. ત્યાંના સ્ટાફરૂમમાં બે સ્ત્રીઓને વાત કરતાં સાંભળી હતી. એક સ્ત્રી બીજી સ્ત્રીને કહેતી હતી કે લગ્નમાં જ્યારે ગૂંગળામણ થાય છે ત્યારે નજીક હોવા છતાં પતિપત્ની એકબીજાને જોતાં બંધ થઈ જાય છે. બીજી સ્ત્રીએ સંમતિમાં માથું હલાવ્યું હતું. નિમિષને એવું થતું હશે? ‘ક્યાં જાય છે, અલ્પા?’ એમ પૂછે છે ત્યારે હું એને છોડી દઉં એમ સૂચવતો તો નહીં હોય? કે પછી એને બીક હશે કે હું એને છોડી દઈશ?

‘ક્યાં જાય છે, અલ્પા?’ સવાલ પૂછતી વખતે નિમિષના કપાળમાં બે-ત્રણ રેખાઓ ઊપસીને ભેળસેળ થયેલી હતી.

મારા પપ્પા મને સવાલ પૂછતા ત્યારે હું જવાબ ન આપું તો એ ભવાં ચડાવી મારી તરફ આવતા. એક ડગલું … બીજું … ત્રીજું ભરે એ પહેલાં હું દોડી જતી.

મને લાગે છે કે નિમિષ પણ ભવાં ચડાવી મારી તરફ આવે છે. એક ડગલું … બીજું … પણ હું દોડીને જાઉં ક્યાં?

કદાચ ટ્રેનમાં મળેલા પેલા દાઢીવાળા પુરુષ પાસે. મેં એની સાથે વાત કરી છે. અમે સાથે કૉફી પીધી છે. એ યુનિવર્સિટીમાં વર્ષોથી પ્રોફેસર છે. અંગ્રેજી સાહિત્ય ભણાવે છે. મારે એની ખૂંચતી દાઢી પસવારતાં પસવારતાં શેક્સપિયર, શેલી અને એલિયટની કવિતા સાંભળવી છે.

‘ક્યારે જાય છે, અલ્પા?’

‘ક્યારે?’

‘ના, ક્યાં?’

‘મેં સાંભળ્યું, “ક્યારે”?’

‘તારી ગેરસમજ થાય છે. મેં તો પૂછ્યું કે ક્યાં જાય છે, અલ્પા?’

નિમિષ જેમ જેમ પૂછે છે તેમ તેમ વધારે ને વધારે ચાલી જવાના વિચાર આવે છે. ચાલી પણ જાઉં. ચાલી જવું ગમે પણ ખરું.

ચાલી જવાના કશા પ્લાન તો નથી. છતાં દર રવિવારના ટ્રાવેલ સેક્શનમાં બહામા, બર્મ્યુડા, અલાસ્કા, યુરોપની જાહેરખબર આવે છે એ જોઉં છું. વન એઇટ હન્ડ્રેન્ડ પર ફોન કરીને રિઝર્વેશન કરાવવાનું. પૅકેજ ડીલમાં પ્લેઇન ફેર અને હોટેલ બન્ને. બહામા બર્મ્યુડામાં હોટેલની સામે જ નાળિયેરીનાં ડોલતાં વૃક્ષો અને ઊછળતો દરિયો. ના, ના. મને તો ગમે વૃક્ષોથી આચ્છાદિત ટેકરી, જ્યાં સેંથા જેવી પગથી પર ચાલીને ઝરણા પાસે જવાનું ને એનું સંગીત સાંભળવાનું. ખળ ખળ ખળ. પગ ડુબાડીને કલાકો સુધી બેસવાનું. એવી ય જગ્યા ગમે જ્યાં ઊંચી છતવાળો મોટો સફેદ ઓરડો હોય. વૉલ-ટુ-વૉલ બુક શેલ્વઝ હોય. મ્યુિઝક સિસ્ટમ હોય. આજુબાજુ મ્યુિઝયમ હોય. રેસ્ટોરંટ હોય. ઓરડામાંથી નદી દેખાતી હોય. બાળકો રમતાં હોય. એમની કાલી ભાષાના ગુંજતા સ્વર કાનને ભરી દેતા હોય. મને પણ બાળક થવાનું હતું. ઉચ્ચારની ભૂલ ન થાય એવાં નામ પણ મેં શોધી રાખેલાં. મારું નામ જુઓને. અલ્પા. કેવું નામ છે, અલ્પા? અમેરિકામાં બધાં મને ખીજવે છે, ‘આલ્પો’, ‘આલ્પો’ કહીને. ‘આલ્પો ડૉગફૂડ.’

નિમિષને મારું નામ ખૂબ ગમે છે. વહાલમાં અલ્પુ, અલ્પી, અલ્પ કહે છે. ‘અલ્પા’ કહે ત્યારે સમજવાનું કે મામલો ગંભીર છે.

મને બાળક હોત તો નિમિષને છોડવાનો વિચાર કર્યો હોત? મારી સાથેની રૂથ અને લીસા સિંગલ પૅરન્ટ છે.

‘ક્યારે જાય છે, અલ્પા?’

મેં બરાબર સાંભળ્યું. ‘ક્યા-રે?’ હું હજી અવઢવમાં છું? હજી સમય પાક્યો નથી? સમય પાક્યો છે એ કેમ કહી શકાય? હજી વધારે કંટાળીશ ત્યારે? બીજી સ્ત્રીઓએ નિર્ણય ક્યારે ને કેવી રીતે લીધો હશે? એક પણ દિવસ વધારે ખેંચી શકી નહીં હોય ત્યારે? ઇબ્સનની નૉરાએ એવું જ કર્યું હશે? બારણાને ધક્કો મારીને છેલ્લી સલામ?

હું ક્યારે જાઉં છું? થોડા જ સમયમાં … થોડા જ … મને લાગે છે વૉટરફિલ્ટર બદલવાનો સમય થઈ ગયો છે.

Posted on ઓગસ્ટ 5, 2018

https://davdanuangnu.wordpress.com/2018/08/05/પન્ના-નાયકની-વાર્તા-૧૦-વ/

Category :- Opinion / Short Stories

કેસ. હાફ મિલિયન નો....

વિજય શાહ
04-08-2018

“શું?”

“હા, બેટા, ગઈ કાલે ડૉ. સ્વાઇત્ઝરે મને તપાસીને નિદાન આપ્યું કે મને ગર્ભાશયનું કેન્સર છે અને એક પેશી બાયોપ્સી તપાસ માટે કાઢી મોકલી છે.”પ્રફુલ્લાબાએ કહ્યું.

નિર્જરી બોલી, “ના હોય, મમ્મી!”

“જો બેટા, મારે માટે તારે પૈસાથી ખૂવાર નથી થવાનું. મને ભારત પાલિતાણા મોકલી દેજે. મારે શેક કે કેમો થેરાપિ નથી લેવી. ૭૦ તો થયાં હવે કેટલું જીવવાનું? છેલ્લી ક્ષણોએ દેહ પાલિતાણામાં મુકીશ.”

“મા, હું ઑસ્ટિનથી શુક્રવારે નીકળીશ. મારો પ્રોજેક્ટ લાઈવ થઈ રહ્યો છે અને અને ડોક્ટર દીકરો પાર્થ પણ બે દિવસની રજામાં ત્યાં આવશે. તને શરીરમાં પીડા હોય તો રાજુને બોલાવી લેજે.”

“તું ચિંતા ના કરતી, ઘરે પપ્પા છે તેથી.  ડૉક્ટરે ટિસ્યુ લેતી વખતે ઘા ઊંડો કર્યો છે, તેથી દુખાવો છે.”

નિર્જરી હીબકા ભરતી હતી અને વિચારતી હતી મમ્મી અને કેન્સર ..

ડલાસથી ઑસ્ટિન આમ તો ત્રણ કલાકનો રસ્તો, પણ સોફ્ટ્વેરની દુનિયામાં પ્રોજેક્ટ લાઇવ થતો હોય, ત્યારે સોફ્ટવેર લખનારને ૭૨ કલાક્ની કેદ. ગમે ત્યારે ગમે તે તકલીફ આવે. તેને પહેલી વખત આ કેદનો ભાર લાગ્યો. મમ્મીની પાસે જઈને થોડુંક રડવું હતું. તેને ગુમસૂમ બેઠેલી જોઈને સહકાર્યકર માઈકે પૂછ્યું, “બધું બરોબર છે ને?” અને ડૂમાની દીવાલ કડડ ભૂસ થઈ ગઈ. “માઈક, માય મોમ હેસ બીન ડિટેક્ટેડ ફોર યુટરસ કેન્સર ..”

“તે રોગ જીવલેણ નથી. ચિંતા ના કર.”

“ચિંતા તો થાય જ ને કેન્સર એટલે કેન્સલ.”

“કયા યુગમાં જીવે છે? બાયોપ્સી થશે એટલે ખબર પડશે, કયા સ્ટેજમાં છે; અને છેલ્લા સ્ટેજમાં ના હોય તો સારવાર થાય અને પેશંટ બચી જતાં હોય છે. બહુ બહુ તો યુટરસ કાઢી નાખશે.”

“પણ ચિંતા તો થાય જ ને?”

“જે રોગનું નિદાન થઈ ગયું એટલે તે રોગની ગંભીરતા ૫0% ઘટી ગઈ.”

“મને તો મમ્મી જ દેખાયાં કરે છે.”

“ફોન પર વીડિયો કોન્ફરંસ કરીને તેને જોઇને મન હળવું કરી લે .. અડધો કલાક્માં સોફ્ટવેર લાઇવ થશે એટલે સ્વસ્થ થઈ જા.”

“ભલે,” કહી નિર્જરીએ નાનભાઈ રાજુને કહ્યું “ મમ્મીને ત્યાં જઈ આવજે. કંઇ કામ હોય તો રાત્રે રોકાજે. મમ્મી કટોકટીમાં થી પસાર થઈ રહી છે. તેને યુટરસનું કેન્સર નિદાન થયું છે.”

“હેં” રાજુનાં મોંમાંથી પણ હાઇકારો નીકળી ગયો.

“હું અને હંસિની હમણાં જ જઇએ છીએ.”

ફરીથી નિર્જરાએ ઘરે ફોન લગાડ્યો. મમ્મીએ જ ફોન ઉપાડ્યો. “મમ્મી” આર્દ્ર અવાજે તે બોલી.

પ્રફુલાએ સ્વસ્થ અવાજે કહ્યું, “બેટા, તું ચિંતા ના કર .. આ કેન્સર આખી જિંદગીથી શરીરમાં પડ્યું છે અને નથી નડ્યું તો હવે આ જાણકારીને નડતર ના બનાવ.”

“જો મમ્મી, રાજુ –હંસિની આવે છે. આજની રાત તમારે ત્યાં તેમને રહેવા દેજો. હું ઈચ્છતી નથી, તમે એકલાં રહો અને ડાઇપર રેસનું ક્રીમ લગાડતાં રહેશો.”

“હવે પેશાબ કરવા જતી વખતે ચચરે છે, બાકી બીજી તકલીફ નથી.”

“પપ્પા ક્યાં છે?”

“એ પણ અહીં જ છે.”

“નિર્જરી”, દીનેશ બોલ્યો.

“પપ્પા. તમે હિંમત ના હારતા.”

ભલે બેટા, પણ નોકરીના સમયે નોકરી કરજો, અને આ રોગની જાણકારીને લીધે ચિંતા થાય. બાકી એક વાત તો નક્કી છે જ વિધાતાએ લખેલ જીવન તો જીવવાનું છે, અને તે ખૂટશે ત્યારે કોઇ કાળા માથાનો માનવી રોકી નહીં શકે. મનનાં માનેલાં છે તેથી વિદાયની કલ્પના જરીક ધ્રુજાવે છે.”

“પપ્પા, ના ધ્રૂજશો.. મમ્મી વિનાની તો કલ્પના થતી જ નથી. હું સમયાંતરે … રાજુ પાસેથી ખબર મેળવતી રહીશ.”

‘જો બેટા, ઉપરવાળાને ભરોંસે નાવ મૂકી છે અને નવકારના જાપ ચાલે છે. સાથ હશે ત્યાં સુધી સાથે છીએ. બાકી હું ૭૫નો અને તે ૭૦ની .. લીલી વાડી જોઇ છે.” દીનેશે નિર્જરીની આંખમાં આવેલાં આંસુને જોઇ, પોતાની આંખનો વિષાદ છુપાવ્યો અને ફોન ડિસ્કનેક્ટ કર્યો.

નોકરી એટલે નો કરવી પડે તો સારી અને નો કરીયે તો પગાર ના મળે તે કેમ ચાલે? બાથરૂમમાં જઈને આંખો પર પાણી છાંટીને સ્વસ્થ થઇને તે આવી. નોકરી ચાલુ થઈ ગઈ હતી સોફટ્વેરનું ટેસ્ટીંગ થતું હતું.

માઇકે પહેલી બેચ સુધારી હતી તેથી ત્રીજી બેચમાં ગાર્બેજ ઇન એટલે કે ગાર્બેજ આઉટ ચાલતું હતું.

નિર્જરી તેને સુધારતી જતી હતી. સીનિયર પ્રોગ્રમર તરીકે તેની કસોટી હતી, વર્ષોથી આ કામ કરતી હતી પણ પેલું ગણિતમાં કહે છે ને કે સો દાખલા ગણો છતાં એકસો એકમો આવડશે તેવું જરૂરી નહીં ...ની જેમ કોંપ્યુટર ક્યારે કસોટી કરશે તે કહેવાય નહીં ..

આ વખતે અસામાન્ય પરિસ્થિતિ હતી. તેનું મન રહી રહીને મમ્મી પાસે જતું રહેતું હતું. માઈક સહિત ૨૧ જુનિયરો ઓન લાઈન હતા. તેમાંથી પાંચ યુરોપમાં પાંચ ચંદીગઢમાં અને અમેરિકામાં અગિયાર જુદા જુદા સ્તરે કાર્યરત હતા. બેંકીંગ સોફ્ટવેર હતો તેથી નિર્જરી ઇન ચાર્જ હતી. કંપની આ પ્રોજેક્ટ ઉપર ખૂબ ખર્ચ કરી ચૂકી હતી. હ્યુમન એરર બિલકુલ ચાલે નહીં પણ અત્યારે ૮ કલાકમાં એક્વીસમી ભૂલ જ્યારે પકડી ત્યારે નિર્જરીએ પોતાની જાતને ફરી ઢંઢોળી. - નિર્જરી જાગ જાગ. આમ થશે તો આ સોફ્ટ્વેર ટ્રેશ થશે.

વહેલી સવારે તેણે ફરી રાજુને ફોન કર્યો ..” મમ્મી સૂતી છે, મોટી બહેન, .. ચિંતા ના કર.” એવું જ્યારે રાજુ બોલ્યો ત્યારે ફરીથી આંખો ભરાઈ ગઈ. મનને મક્કમ બનાવવા તેણે પપ્પાનાં શબ્દો યાદ કર્યા – “ભલે બેટા, પણ નોકરીના સમયે નોકરી કરજો.” તે મનોમન બબડી … સ્થિર તો થવું જ પડે. ના ચાલે.

નિર્જરીનો આ બદલાવ જોઇને માઈક પણ ચકિત હતો, ૩૬ કલાક સુધી કોઇ હ્યુમન એરર નહીં અને સોફ્ટ્વેર નું પહેલું ટેસ્ટીંગ સફળ થયું.

એકવીસે એક્વીસ સુધારા થયા પછી સોફ્ટ્વેર ફરી રન થયો અને ૨૪ કલાક્માં વર્કીંગ ડેટા સાથે સિગ્નલ્સ સફળતાના આવતા ગયા, ત્યારે સૌ જુનિયર અને સીનિયર પ્રસન્ન હતા .. લેબલ ચેંજ સ્વીકારાયા, ત્યારે નિર્જરા ઘરે જવા નીકળી. એની આંખો ભારે હતી, પણ સફળતા અને માનું કેન્સર બે વિરોધાભાસે તે નીચોવાઈ ગઈ હતી. ઑસ્ટિનથી ડોર્મમાંથી પાર્થને લઈ ડલાસ રવાન થઈ. ત્યારે પાર્થ ગાડી ચલાવતો હતો.

પાર્થ સાથે વાત કરતાં નાનીમાને કેન્સર થયું વાળી વાત નીકળી.

“મૉમ, મારી વાત માનજો, અને સેકંડ ઓપીનિયન લેજો.”

“કેમ?”

“મેં હમણાં એક મેડિકલ રિપોર્ટ વાંચ્યો છે, જેમાં પેશંટ્ને ડરાવીને બાયોપ્સી કરાવી ઇંસ્યોરંસ કંપની પાસે પૈસા પડાવ્યાનું રેકેટ પકડાયુ છે.”

“શું વાત કરે છે?”

“નાનીને તકલીફ શું હતી?”

”ઉંમર .. ડૉ. સ્વાઇત્ઝરે આ બાયોપ્સી કરી અને નિદાન પણ ...”

“કોઈ સરખા ઢંગનો ડોક્ટર ન મળ્યો?”

“કેમ?”

“ડોક્ટરનો રિવ્યુ જોયો હતો?”

“ના. મને તો નાનીમાનો ફોન આવ્યો, અને રડવાનું ચાલુ કર્યું હતું ...”

ભલે ઘરે જઈને હું તે સમાચાર તમને વાંચવા ઇંટરનેટ ઉપરથી કાઢી આપીશ.

ડૉ સ્વાઇત્ઝરનું રેટિંગ સારું નહોતું અને રિવ્યુ પણ સંદિગ્ધ હતા. એક રિવ્યુ ભારે શંકાસ્પદ હતો. જેમાં તેમનું નિદાન ખોટું ઠર્યું હતું અને પેશંટ સાથે તેમનો વ્ય્વહાર વિશે ઘણી જ ફરિયાદો હતી. સૌથી મોટી ફરિયાદ રેસિસ્ટ્ની હતી .. બ્રાઉન અને બ્લેક ચામડી એટલે તેમને મન તે માણસ નહોતા.

ડલાસ જઈને એક અઠવાડિયું મમ્મી સાથે રહીને બાયોપ્સીનાં રિઝલ્ટની રાહ જોઈ.

પાર્થનાં અનુમાન પ્રમાણે રિઝલ્ટ હતું નો કેન્સર.

નિર્જરીને આખા અઠવાડિયા સુધી રડાવ્યા પછીના આ સમાચાર આનંદપ્રદ તો હતા પણ ડૉ. સ્વાઇત્ઝર ઉપર માનસિક રીતે હેરાન કર્યા હોવાનો કેસ કરી દીધો.

હાફ અૅ મિલિયન નો.

૩૬ નીલકમલ સોસાયટી, નિઝામપુરા, વડોદરા ૩૯૦ ૦૦૨

ઇ મેલ : vijaydshah09@gmail.com

Category :- Opinion / Short Stories