POETRY

હૉસ્પિટલમાં

નિરંજના દેસાઈ
08-12-2017

માથે સ્કાફ બાંધીને રિસેપ્શનીસ્ટ
સ્તબ્ધ ચહેરે બેઠી હતી −
ન કોઈ ભાવ − ન આવ
ન આવકાર !
એક આછી −
સ્મિતની રમ્ય રેખા
એનાં મોં પર ફરકતી ના !
લાડવા જેવો સુંદર −
ચહેરો ગોળમટોળ
પણ લાડવાની, સ્હેજ અમથી
મીઠાશ એની આકૃિતમાં
એની આંખોમાં ભાળી ના !
નામ - નકશો કોઈ ફોટોગ્રાફરના
આલ્બમમાં જડવા જેવો અહા !
પરંતુ −
સ્કાફથી માથું, ગરદન - પીઠ ઢાંકી
ભાવવિહીન ચહેરે - રિસેપ્શનીસ્ટ બેઠી હતી !
કોણ જાણે … શા કારણે ?
એ વિચારે −
એક પછી એક બોલાતાં નામમાં
હું −
મારા નામની રાહ જોતી − કંટાળાભર્યા −
કલાકોથી −
એની બરાબર સામે બેઠી હતી !
બે કલાક પછી −
કદાચને ડ્યૂટી બદલાતાં
એક હસમુખા ચહેરાવાળી −
‘કાળકી’ ઓહ ! નો ! સોરી !
એક આફ્રિકન રિસેપ્શનીસ્ટ આવી.
ને મને મારી યુગાન્ડાની
‘માનાઓવાંગે’નું હાલરડું ગાતી
આવા જ સ્મિતભર્યા ચહેરાવાળી
ને ચમકતી આંખોવાળી
અમારી ‘આયા’ની યાદ આવી ગઈ !
ને અદમ્ય લાગણીથી − ઊભા થઈ
મેં હાથ લંબાવી − અભિવાદન કર્યું − જાંબો !
આશ્ચર્ય ચકિત થઈ − ચમકતી હસતી આંખે
એ બોલી ઊઠી − ‘જાંબો મામા !’
ને − મારો ત્રણ કલાક સુધીનો
મારું નામ બોલાવવાની રાહનો
થાક − એક પલકમાં ઊડી ગયો !
ને હૃદય ગૂંજી ઊઠ્યું :
જાંબો આફ્રિકા ! − જાંબો યુગાન્ડા !

08 નવેમ્બર 2017

Category :- Poetry

એક મુલાકાત

નવ્યાદર્શ
08-12-2017

એ દિવસે 
હું નહોતી આવી તારી પાસે
અને મેં તને ન કહેવાની કસમ પણ ખાધી હતી
કે આજ તો આ વાત નહિ જ કહું
એ દિવસે હું 
તારાથી બહું દૂર ચાલી ગઈ હતી
બહું જ દૂર ....
સૂરજના ઉદય સમયે મેં 
કોઈને સમય આપ્યો હતો
અને હું તને એમ જ છોડી ચાલી ગઈ હતી
મારા માટે અથવા એના માટે ...
એ પળ મારા માટે અમૂલ્ય હતી
ધીમા પવનમાં 
તેમની અદાઓ મને ડોલાવતી હતી
મારી સાથે તે સાત ફેરાથી જોડાવા માંગતો હતો
અને મને મુગ્ધ પણ કરતો હતો.
બસ તે જ્યારે પણ બોલતો હતો 
મને તું યાદ આવી જતો હતો.
મને લાગતું હતું
કે બસ તારો ને મારો સંબંધ આટલો જ હતો.
એ દિવસે તે પૂછ્યું હતું ...
'ક્યાં હતી, આટલો સમય ?
તને તો ખબર છે તારું ન હોવું મારા માટે શું છે ?'
મારી આંખો થોડી ભીંજાઈ 
અને મેં એટલું જ કહ્યું
'હું ક્યાં જાઉં તારા વગર ?
જ્યાં હતી ત્યાં પણ તું જ હતો ... મારામાં'

Email – navyadarsh67@outlook.com 

Category :- Poetry