POETRY

એવા મુંબઈમાં ચાલ જઈએ

ચંદ્રકાન્ત શાહ
23-03-2014

 

એકબીજા અાપણે બે
એવા મુંબઈમાં − કોઈ એવા મુંબઈમાં − એવા મુંબઈમાં ચાલ જઈએ
ખોવાઈ ચાલ જઈએ −
એકબીજા અાપણે બે …

એવા મુંબઈમાં પછી − અાપણે અમસ્તાં, હોય નહીં રસ્તા
એકે ના ગલ્લી, એ મુંબઈ ભલ્લી

નહીં લોકોની વચ્ચે ભીંસાવું, ના રોજ અહીં પીસાવું
રોજ નહીં ભંગાવું - રોજ નહીં સંધાવું −
એવા મુંબઈમાં ચાલ જઈએ − ખોવાઈ ચાલ જઈએ −

એવા મુંબઈમાં પછી
તું મારો અોળખીતો, હું તારી સગ્ગી
કાયમ હું રહીશ તારી, રહીશ હાથવગ્ગી
વ્હાલનો વહેવાર અને વહાલની જ ભાષા
અાપણે બે એકલાં ને લોકોના સાંસા
એવા મુંબઈમાં ચાલ જઈએ − ખોવાઈ ચાલ જઈએ −

એવા મુંબઈમાં પછી -
હોય ના મકાનો કે હોય ના દુકાનો
અાપણો જ મૂડ હોય મસ્તીમજાનો

એવા મુંબઈમાં પછી
પૂઠ્ઠાં ચાંદો - ને - ચીતરેલા સૂરજ
ટહૂકાઅો મૂંગા ને મૂંગા અવાજો
અામ સાવ એકલાં ને અામ બેનું ટોળું
હું કરીશ વહાલ તને રોજ થોડું થોડું
એવા મુંબઈમાં ચાલ જઈએ − મુંબઈની વારતાઅો કહીએ −
ખોવાઈ ચાલ જઈએ −

એક બીજા અાપણે બે −
એવા મુંબઈમાં, કોઈ એવા મુંબઈમાં, એવા મુંબઈમાં ચાલ જઈએ −
ખોવાઈ - ચાલ જઈએ - ખોવાઈ ચાલ જઈએ −

Category :- Poetry

ફારૂકભાઈ ઘાંચી લખે છે :

એન્ડ્રુ  માર્વેલની ' My coy mistress' એક ખૂબ જાણીતી કાવ્યરચના છે ... પોતાની પ્રેયસીને અનુબોધિત આ રચનાનો ભાવાનુવાદ શ્રી ધીરુભાઈ ઠાકર સાહેબે, લંડન ખાતે, મારા કાવ્યસંગ્રહ 'અસર'ના વિમોચન સમારંભમાં, રજૂ કરી શ્રોતાઓને મંત્રમુગ્ધ કરેલા. અહીં એ ભાવાનુવાદ મુરબ્બી ધીરુકાકાની પ્રેમાળ યાદમાં પ્રસ્તુત છે :-

પ્રિયે આપણી પાસે પૂરતી લાંબી જિંદગી હોત
ને સમય હોત
તો તારી આ રિસાળ પ્રકૃતિને 
હું દોષ ન દેત
તો આપણે ક્યાં જવું 
અને પ્રણયનો સુદીર્ઘ કાળ કેવી રીતે વ્યતીત કરવો
તેનો નિરાંતે બેસીને વિચાર કરત
તું
ગંગાને કિનારે 
કિંમતી પથરા શોધતી હોત,
ને હું
હમ્બરને કિનારે રહ્યો રહ્યો 
અનુનય કરતો હોત.
દસ વરસ લગી
હું તારા પ્રણયની માંગણી કર્યા કરત
અને તું એની અનંતકાળ લગી ના પાડ્યા કરત
....
સો વર્ષ લગી
તારા નયનોની સ્તુિત કરતો
હું તારા લલાટ પર મીટ માંડી રાખત
પ્રત્યેક પયોધારની પૂજામાં બસો વર્ષ ખર્ચી નાખત
બાકીના અંગોની પ્રશસ્તિ માટે ત્રણ હજાર વર્ષ  આપત 
એક એક અંગને નિદાન એક એક યુગ અર્પણ કરત
અને છેલ્લા યુગમાં
તારા હૃદયના દ્વાર ખુલત
પ્રિયતમે, તું આ પ્રશસ્તિ પ્રાપ્ત છે
એનાથી સહેજ પણ ઓછો મારો તારે માટે પ્રેમ ન હોત
પ ... ણ
મારી પાછળ 
વેગે ધસી આવતા સમયના રથનો ખડખડાટ
હું સાંભળું છું
આપણી સામે અનંતતાનું રણ
અફાટ વિસ્તરીને પડ્યું છે
પછી તારા સૌદર્યનું નામોનિશાન નહિ હોય
પછી તારી કબરના આરસમય ઘુમ્મટમાં
મારું ગીત નહિ સંભળાય 
પછી તો કીટકો તારા ચિરરક્ષિત કૌમાર્યનો
ઉપભોગ કરશે
તારું અભિમાન ધૂળમાં મળી ગયું હશે
મારી કામનાની ભસ્મ ઉડતી હશે.
કબર સરસ એકાંત સ્થળ છે
પણ, હું ધારું છું, કોઈ કોઈને ત્યાં આશ્લેષ આપતું નથી
માટે હે સુંદરી
તારી કાયા પર
પ્રભાતના ઝાકળબિંદુ જેવો
યૌવનનો રંગ બેઠો છે 
અને તારા હૃદયના પ્રત્યેક છિદ્રમાંથી 
જુવાનીનો જુસ્સો પ્રગટી રહ્યો છે 
તો ...
વખત છે, ત્યારે, ચાલ,
આપણે આનંદ ખેલ ખેલી લઈએ 
અને સમયના મુખમાં
ધી .. મે ... ... ધી .. મે 
કોળિયો બની જઈએ 
તેના કરતાં
અત્યારે જ ક્રીડારત ક્રૌંચની માફક
આપણે એક સપાટે તેનો શિકાર બની જઈએ.
ચાલ, અલબેલી, આપણા તમામ સામર્થ્ય 
અને માધુર્યનો ગોળો વાળી દઇએ
પછી જિંદગીના લોહદ્વાર સાથે ઝીંક લઈને 
આનંદ ઝડપીએ 
એમ કરીને
જો કે ...
સમયની ગતિને થંભાવી નહિ શકીએ 
પણ એને દોડાવી જરૂર શકીશું.

---

To His Coy Mistress  Andrew Marvell (1621-1678)નો ભાવાનુવાદ  

To his Coy Mistress by Andrew Marvell

Had we but world enough, and time,
This coyness, lady, were no crime.
We would sit down and think which way
To walk, and pass our long love's day;
Thou by the Indian Ganges' side
Shouldst rubies find; I by the tide
Of Humber would complain. I would
Love you ten years before the Flood;
And you should, if you please, refuse
Till the conversion of the Jews.
My vegetable love should grow
Vaster than empires, and more slow.
An hundred years should go to praise
Thine eyes, and on thy forehead gaze;
Two hundred to adore each breast,
But thirty thousand to the rest;
An age at least to every part,
And the last age should show your heart.
For, lady, you deserve this state,
Nor would I love at lower rate.

But at my back I always hear
Time's winged chariot hurrying near;
And yonder all before us lie
Deserts of vast eternity.
Thy beauty shall no more be found,
Nor, in thy marble vault, shall sound
My echoing song; then worms shall try
That long preserv'd virginity,
And your quaint honour turn to dust,
And into ashes all my lust.
The grave's a fine and private place,
But none I think do there embrace.

Now therefore, while the youthful hue
Sits on thy skin like morning dew,
And while thy willing soul transpires
At every pore with instant fires,
Now let us sport us while we may;
And now, like am'rous birds of prey,
Rather at once our time devour,
Than languish in his slow-chapp'd power.
Let us roll all our strength, and all
Our sweetness, up into one ball;
And tear our pleasures with rough strife
Thorough the iron gates of life.
Thus, though we cannot make our sun
Stand still, yet we will make him run.

Category :- Poetry