POETRY

અદાલત

અરુણા મકવાણા
01-05-2013

હા
મેં હત્યા કરી છે.
ભ્રૂણહત્યા !
એક નાજૂક, કોમળ અને માસૂમ બાળકની,
ઘણું રડી હતી એ,
મા મને બચાવી લે,
મા મને જન્મ આપ,
હું સમાજ સુધારક બનીશ,
સ્ત્રીઓમાં ચેતના પ્રગટાવીશ,
તારું શોષણ કરનારાઓને સજા આપીશ,
મા મને જન્મ આપ,
ઘણી આજીજીઓ કરી હતી પણ ......
મેં એક ન સાંભળી,
એનો શ્વાસ રૂંધાયો હતો,
નિષ્ઠુર સમાજે મને સંવેદનહીન બનાવી દીધી હતી,
મેં એને મારાં જ હાથે .....
શા માટે ?
શા માટે, હું એને લઈ આવું આ સમાજમાં ?
જ્યાં મારું સન્માન નથી,
કારણ ... હું સ્ત્રી છું ...
તિરસ્કારો વચ્ચે જીવતી,
એક વાંઝણી સ્ત્રી ....
લોકો વાંઝણી કહે છે.
હા વાંઝણી ...
કારણ માત્ર એટલું જ ને,
હું એક પુત્રને જન્મ ન આપી  શકી?
કેટલી પીડા આપે છે આ તિરસ્કાર,
મારી જ સ્ત્રી જાતનો,
મારાં પ્રત્યેનો તિરસ્કાર  !
પાંચ પાંચ પુત્રીઓને જન્મ આપવા છતાં પણ,
હું વાંઝણી ...?
હા મેં હત્યા કરી છે.
પણ હું હત્યારી નથી.
હું ગુન્હેગાર નથી,
હત્યારો છે આ સમાજ ,જેણે મને હત્યા કરવા મજબૂર કરી,
ગુનેગાર છે આ સમાજ, જેણે મને ગુનો કરવા મજબૂર કરી.
મારે ફરિયાદ નોંધાવવી છે,
આ હત્યારા સમાજ વિરુદ્ધ,
કોઇ મને કહેશો ?
ક્યાં છે,
આ સમાજને સજા આપનારી અદાલત ?

ઈમેઈલ : anjaliparmar@ymail.com
 

Category :- Poetry

મારા બેડરૂમમાં રહેલો અરીસો,
મારું જ પ્રતિબિંબ મને દેખાડી,
અટ્ટહાસ્ય કરે છે.
મારી અંદર કંઈ કેટલાયે કંપનો,
મને ધ્રુજાવી દે છે.
મારી આંખની આસપાસ પડેલી,
આછી કરચલીઓ,
વધતી જતી ઉંમર અને,
નૂર વગરના ચહેરા પર,
તે અંગુલીનિર્દેશ કરે છે.
નિત-નવી ફેઈસ ક્રીમો અને,
મેકઅપ બોક્સ જોઈ,
મારી હાંસી ઉડાવે છે.
મારા ખોવાઈ ગયેલા સૌંદર્યને શોધવા,
હું બ્યુટીપાર્લરમાં દોડી જાઉં છું,
પણ,
એ ત્યાં પણ મારો પીછો કરતો આવી જાય છે.
પણ આ શું ?
જ્યારે હું ઘરે પાછી આવું છું ત્યારે,
ક્રીમ અને કોસ્મેટિક્સથી સજેલો,
સુંદર બનાવટી ચહેરો જોઈને,
તે પ્રભાવિત થઇ જાય છે ને,
હું એના પર અટ્ટહાસ્ય કરી બેસુ છું !,
ફરીથી હું મારી ઉંમરને ભૂલી જાઉં છું...
ને હું હસતી, ખીલખીલાતી,
નવયૌવના બની જાઉ છું !!’

e.mail : anjaliparmar@ymail.com

Category :- Poetry