POETRY

લય

ઉમેશ સોલંકી
23-09-2018

લયમાં થયો શિકાર
લયમાં સુકાયું માંસ
લયમાં તણખો ઝર્યો
લયમાં શેકાયું માંસ
બફાયું માંસ.
ધરી પર ફરીને ગોળ
લયમાં આગળ વધાય
લયમાં લોઢું ટિપાય
લયમાં ખેતી કરાય
લયમાં રોટલા ઘડાય
ગીતો ગવાય
પ્રેમ કરાય
સદીઓથી રોજ રોજ વધ્યા કરે
કુદરતી નિયમ લયમાં વિસ્તર્યા કરે.
નિયમમાં લય જેણે શોધી કાઢ્યો
જીવન એનું ન લયમાં રહ્યું
રુંધાતું રહ્યું રિબાતું રહ્યું ભીંસાતું રહ્યું.
સદીઓ વીતી
લયમાં
પીળું આવ્યું
લાલ આવ્યું
આકાશ જેવું ભૂરું આવ્યું
આવીને જીવન સ્હેજ સરખું કર્યું
પેટને લયમાં ઊંચું કર્યું નીચું કર્યું,
પેટનો લય છાતીમાં લાવી
આંગળીઓ લયમાં સહિયારી કરી
આમતેમ વધેલી ફાંદને
લયમાં લાવવાની તૈયારી કરી.

સૌજન્ય : “નિરીક્ષક”, 16 સપ્ટેમ્બર 2018; પૃ. 09

Category :- Poetry

બે કાવ્યો

‘નવ્યાદર્શ
04-09-2018

બહુ દિવસો થઈ ગયા નહીં ?
તારા અને મારા અબોલા વચ્ચે.
પણ તને ખબર છે
આ અબોલા વચ્ચે જ
હું તને ઓળખી શકી.
સાચી રીતે તો નહીં જ કહું
કે ખરેખર ઓળખી શકી,
પણ એટલું જરૂર કહીશ.
કે હા, હું તને ઓળખી શકી.
બહુ દિવસો પછી જ્યારે તારો અવાજ સાંભળ્યો
ત્યારે હાશ થઈ
કે તું જેવો છે તેવો જ છે
ને મારા હૃદયને પણ ...
આ અબોલામાં મારી આંખો તને શોધતી ન હતી
બસ ક્યારેક કોઈ આંખનો ખૂણો ભીનો થઈ જતો
હસતી હતી તો લાગતું હતું કે થોડું રડી લીધું.
બસ બહુ થયું
હવે મળીને પણ રડાવીશ કે,
બે આંસુ ખુશીના બસ તારી સામે આજે છલકાઈ ગયાં
તને તો ખબર જ હતી
આ અબોલા જોને કેવા વસમા હતાં !

•••••

દુનિયાની નજર

 
હું નાની હતી ત્યારની વાત છે
પપ્પા અને હું ખેતરે જતાં
ખેતર ઉપરથી જ્યારે વિમાન નીકળતું
ત્યારે હું બૂમ પાડી તેને ‘આવજો’ કહેતી
બધા જોઈ રહેતા મને અને હસતા
કહેતાં કે એમ કંઈ સાંભળે તે,
પપ્પા હસતા હસતા કહેતા
‘બેટા ! તું બોલે ને એ ન સાંભળે એવું બને ?’
હું બીજા સામે છણકો કરતી અને કામે વળગતી.
આજે વિમાન નીકળે છે,
પણ આજે હું તેને આવજો નથી કહેતી.
પપ્પાએ શા માટે એમ કહ્યું હશે ?
પપ્પા માટે તો હું રાજકુમારીથી કમ ન હતી
પણ આ દુનિયાની નજર ?
માત્ર મારું રૂપ અને મારું જોબન.
મારી આંખો અને મારા શબ્દો
ચીસ પાડીને કહે છે કે,
‘હું માત્ર રૂપ અને જોબન નથી.’
પણ પેલા વિમાનની માફક
આ દુનિયા પણ બહેરી નીકળી.

Email : navyadarsh67@outlook.com

Category :- Poetry