POETRY

આઝાદી

‘નવ્યાદર્શ’
09-06-2018

બાળપણમાં આમ તો કંઈ ખબર પડે નહિ
પણ પપ્પા કંઈ ન આપતા ત્યારે અમે
મોરચો માંડીને લડતાં
એક એ પણ હતી આઝાદી.
પપ્પાએ અમારી હરેક માંગને પૂરી કરી,
મામાને ઘરે જવું, પાંચના દશ રૂ. આપવાં,
આઈસ્ક્રીમ ખાવી, મેળામાં જવું,
ગમતી વસ્તુને ગમે તેમ મેળવવી
આ બધી જ આઝાદી.
એક દિવસ પપ્પા શહેર લઇ ગયાં
મને હોસ્ટેલમાં મૂકીને ચાલ્યાં ગયાં
... ... ...
કોને કહું ? શું કહું ?
બધી છોકરીઓ જાણે જેલમાં બંદ.
એક રડે, બીજી છાની રાખે, બીજી રડે ત્યારે ત્રીજી.
હું એ દિવસે ખૂબ રડી
અને શોધતી હતી આઝાદી ?
ક્યાં હતી આઝાદી ?
પણ ધીરે ધીરે સમજાયું
જે ગામડે હતી સહેલી
એના ખીલતાં પહેલાં જ હાથ પીળા થયાં.
બાકીની સહેલીઓ પોતાનાં લગ્નની તૈયારીઓમાં ...
તેમનાં ચહેરાઓ પર હતી કંઇક ગુમાવ્યાની લાગણી
શું એ જ હતી આઝાદી ?
એક દિવસ તું મને મળ્યો,
તારું મળવું એટલે વગડામાં કોયલનું ટહુકવું,
મારાં સ્વપ્નનો સારથિ,
મારી નીંદમાં આવનાર,
મારું સર્વસ્વ
એક અહેસાસ
બસ મારો જ શ્વાસ, એ જ ધબકાર.
બસ એક તું
તારી બાહોમાં રહી, આંખો બંદ કરી
સ્વપ્નમાં વિહરવું
એ હતી મારી આઝાદી.
એક દિવસ પરિવારમાં એની ખબર પડી,
શહેર અને ગામ વચ્ચેનું અંતર આજે વધી ગયું,
હૃદયના ધબકારા વધી ગયા,
આંખોમાં નીંદરે રજા રાખી
પરિવારની સામે કેદીની જેમ હું ઊભી રહી
શું આજ હતી આઝાદી ?
જે આઝાદીએ પ્રેમનો અહેસાસ આપ્યો
આજે એ જ પ્રેમ અને આઝાદી વચ્ચે દીવાલ બની પરિવાર ઊભો હતો
આઝાદી કે પ્રેમ,
પ્રેમ કે આઝાદી ?
મેં આઝાદી પસંદ કરી, થોડા સમયની
આજે
શહેર છે આ તારા વિનાનું,
હું અને આઝાદી બંને બેઠા છીએ ભીડથી દૂર
ખુલ્લા આકાશ નીચે,
પણ તારા વગર,
તારા પ્રેમના અહેસાસ સાથે.
આઝાદી મારી પર હસે છે
પણ, મારી આંખો ભીની છે.
પ્રેમ વગરની,
તારા વગરની આ કેવી છે આઝાદી ?
શું જોઈએ છે મારે
આ તારા વગરની આઝાદી ?

Email : navyadarsh67@outlook.com

Category :- Poetry

ચપ્પલ

‘નવ્યાદર્શ’
30-05-2018

વાત આમ તો સાવ નજીવી છે
પણ વાત તો વાત છે.
હું સમજણી થઇ ત્યારે મારા પપ્પાએ મને એક ચપ્પલની જોડી લઇ દીધી હતી
હતાં તો સાવ સામાન્ય, પ્લાસ્ટીકનાં પોચાં ચપ્પલ
પણ મને બહુ ગમી ગયાં.
હું જ્યાં પણ જતી એ પે’રીને જતી,
રસ્તાઓ, પગદંડી, ખેતરો
અને ઝાડવાં ઉપર પણ તેની સાથે.
મને એ ચપ્પલે કેટલાં ય માર્ગો બતાવ્યાં,
કેટલાં ય કાંટાઓથી મને બચાવી,
પણ ક્યારેક એમાં કોઈ કાંટો રહી જતો
અને તે ક્યારેક ક્યારેક પગના તળિયે વાગતો.
ત્યારે કાંટાને શોધીને માંડ હું કાઢતી.
થોડા સમય પછી
પપ્પાએ હવે બીજાં ચપ્પલ પણ લઇ આપ્યાં,
હું નવાં પણ પહેરતી અને જૂનાં પણ.
મમ્મી હવે વઢતી,
‘આ ચપ્પલને ઉકરડે નાખ.’
હું તો નાખવાની રહી, મમ્મી ઉકરડામાં નાખી આવે,
સવારના જોઉં તો મળે નહિ
એને શોધતાં શોધતાં ઉકરડાં ફંફોસી નાખું.
ફરી એ ચપ્પલ ઘરે, મમ્મીની નજરની સામે પહેરું,
મમ્મીનું મો જોવા જેવું હોય ને પપ્પાનું મમ્મી પરનું હાસ્ય.
આજે આઠ વર્ષ થઇ ગયાં,
મેં એને ખૂબ સાચવ્યાં અને એણે મને.
એ ચપ્પલને કાઢવા ઘરનાં બધાં સભ્યો એક થયાં પણ મારી સામે કંઈ ન ચાલ્યું.
એક દિવસ અમે ઘર બદલ્યું,
નવા ઘરમાં અમે સામાન ફેરવ્યો
અને જૂનાં ઘરની પસ્તી, ભંગાર અને સાથે અનેક સામાન પણ
ભંગારમાં ગયો.
આ સામાનમાં મારા પેલાં ચપ્પલ પણ હતાં ...
ઘરનાં બધાં ખુશ હતાં આજે
અને હું પણ એટલી બધી ઉદાસ તો નહોતી
પણ કંઇક પોતાનું ખોવાનો ગમ જરૂર હતો
અને એક પ્રશ્ન
લોકો સ્ત્રીને પગની જૂતી કહે છે
શું આજ કારણે હશે ?

Email : navyadarsh67@outlook.com

Category :- Poetry